Featured

Από το Blogger.

Η αποκωδικοποίηση της ελληνικής αλφάβητου

 Η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνησή τους δεν είναι καθόλου τυχαία αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μία πλήρης γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ανωτέρας συλλήψεως. Σύμφωνα με αυτήν την γνωστή μας εκφώνηση, τα ελληνικά γράμματα (αφού προσθέσουμε και το εξαφανισμένο σήμερα έκτο γράμμα: Στίγμα ή Δίγαμα) ακούγονται και γράφονται ως εξής:

ΑΛΦΑ-ΒΗΤΑ-ΓΑΜΑ-ΔΕΛΤΑ-ΕΨΙΛΟΝ-ΣΤΙΓΜΑ-
ΖΗΤΑ-ΗΤΑ-ΘΗΤΑ-ΙΩΤΑ-ΚΑΠΠΑ-ΛΑΜΒΔΑ-ΜΙ-ΝΙ-ΞΙ-
ΟΜΙΚΡΟΝ-ΠΙ-ΡΟ-ΣΙΓΜΑ-ΤΑΥ-ΥΨΙΛΟΝ-ΦΙ-
ΧΙ-ΨΙ-ΩΜΕΓΑ.

Αποκωδικοποιώντας την γνωστή αυτή διάταξη, που έγινε σύμφωνα με τις αρχές της Ερμητικής φιλοσοφίας, έχουμε τα ακόλουθα:
ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, (Α)ΜΑ ΔΕ (Ε)Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ, ΣΤ(Η)
ΙΓΜΑ, ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ, ΔΑ,
ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΥ (Ε)Ψ ΙΛΩΝ,
ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ.

Εν συνεχεία, αφού προσθέσουμε τα εννοούμενα συνδετικά και ρήματα που παραλείπονται, έχουμε την ανάδυση μιάς θαυμάσιας κοσμογονικής προσευχής - επίκλησης προς την πηγή του φωτός.

ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ!
ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨΙΛΩΝ,
ΣΤΗ ΙΓΜΑ ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞΗ, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ)
ΠΥΡΟΣ (ΔΕ)
ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ ΕΨΙΛΩΝ, ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ,
Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ).

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ:

Αλ=Ο νοητός ήλιος
Φα-ος=Το φως
Βη=προστακτική του ρήματος βαίνω (βαδίζω, έρχομαι)
Τα=Δοτική άρθρου δωρικού τύπου τη, εις την
Γα=Γη (δωρικός τύπος)
Aμα=(επιρρ.) συγχρόνως
Έλ= ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος
Έψ=ρήμα έψομαι, εψ-ημένος, ψημένος.
Ιλών=Ιλύς (ουσιαστικό), λάσπη, πηλός
Στή=προστακτική ρήματος ίστημι.
Ίγμα=καταστάλαγμα, απόσταγμα.
Ζή=προστακτική ρήματος ζω
Η=υποτακτική ρήματος ειμί, είμαι
Θη=προστακτική ρήματος θέτω.
Ιώτα=τα ίωγα, τα Εγώ
Παλάν=Ρήμα πάλλω (δονούμαι, περιστρέφομαι)
επίθετο παλλάς-πάλλουσι, περιστρεφόμενη (πρβλ: Παλλας Αθηνά).
Δά=άλλος τύπος της Γα, Γης (πρβλ: Δαμήτηρ,
Δημήτηρ, Δήμητρα=Μητέρα γη).
Νύξ=νύκτα.
Ο=το οποίο, που
Φυ(οι)=ευκτική ρήματος φύω (φυτρώνω, αναπτύσσομαι).
Κ.Ο.Κ.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ...

ΑΛ, ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΦΩΣ, ΕΛΑ ΣΤΗ ΓΗ! ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΛ ΡΙΞΕ ΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΙΛΥ ΠΟΥ ΨΗΝΕΤΑΙ (που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού). ΑΣ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ (μία ξηρά) ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΕΓΩ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ. ΑΣ ΜΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ Η ΝΥΚΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕΙ ΝΑ ΤΑΦΗ (να σβήση, να χαθεί) ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΒΡΑΖΟΥΣΑ ΙΛΥ, ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ Η ΨΥΧΗ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ, ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ!


Διαβάστε περισσότερα

Το μυστήριο των deja vu

Όλοι μας γνωρίζουμε ελάχιστα, έως και τίποτα, για την ψυχή (ίσως, το μόνο δώρο του Δημιουργού μας). Παρ’ όλο όμως που δεν ξέρουμε που βρίσκεται, (σε ποιο μέρος του σώματός μας) πιστεύουμε πως όταν το θνητό μας σώμα πάψει να έχει «ζωή» (μήπως όταν λέμε «ζωή» εννοούμε πάντα την «ψυχή»;) μέσα του, τότε η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα αυτό και πηγαίνει σε ένα νέο σώμα, που χρειάζεται ψυχή (το φαινόμενο της μετενσάρκωσης). Όπως επίσης πιστεύουμε πως η ψυχή δεν είναι κάτι το υλικό, πως δεν έχει υλική υπόσταση σαν το σώμα μας, πιστεύουμε πως είναι πνεύμα!

Πολλοί άνθρωποι, ίσως και μερικοί από εσάς, πιστεύουν πως δεν υπάρχει καν, η ψυχή βασιζόμενοι στο γεγονός ότι η ψυχή δεν μπορεί να αποδειχτεί επιστημονικά. Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, στη Μυθολογία μας, γίνονται αναφορές για την ψυχή που δόθηκε στον άνθρωπο για να ξεχωρίσει από τα υπόλοιπα δημιουργήματα των Ολύμπιων Θεών. Συγκεκριμένα, η Μυθολογία μας, αναφέρει πως οι Ολύμπιοι Θεοί δημιούργησαν τον άνθρωπο από χώμα και φωτιά ενώνοντας τα με τη βοήθεια κι άλλων κατάλληλων ουσιών-συστατικών (το ρόλο της ψυχής στη συγκεκριμένη αναφορά τον έχει η φωτιά). Σε μια άλλη εκδοχή της δημιουργίας του πρώτου Ανθρώπου στην Ελληνική Μυθολογία, μας περιγράφει πως ο Προμηθέας, δημιούργησε τον πρώτο άνθρωπο, αναμειγνύοντας χώμα και νερό, το δώρο της ψυχής το δίνει η Θεά της Σοφίας, η Θεά Αθηνά, με τη μορφή της πεταλούδας. Κι ας μην ξεχνάμε και την σχετική αναφορά στην Παλαιά Διαθήκη (που δεν είναι παρά μια μυθολογία, η μυθολογία των Εβραίων) στη Γένεση, που μας περιγράφει πως ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο (Αδάμ) από χώμα και νερό (!) και τέλος, δίνοντας πνοή-ψυχή (;) στο δημιούργημά του, κάτι που δεν θυμάμαι να έχει κάνει με τα υπόλοιπα δημιουργήματά του.

Όπως προανέφερα, μόλις χαθεί η ζωτικότητα από το υλικό μας σώμα, η ψυχή το εγκαταλείπει. Που πάει όμως; Πάει στον Παράδεισο ή στην Κόλαση, όπως υποστηρίζουν αρκετές θρησκείες; Ή μήπως πάλι ξαναεπιστρέφει πίσω στον υλικό κόσμο «μπαίνοντας» σε ένα νέο σώμα που την χρειάζεται για να ζήσει;

Ό, τι και να διαλέξουμε θα οδηγηθούμε σε αδιέξοδο, και αυτό γιατί δεν μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε εργαστηριακά (σύμφωνα πάντα με την συμβατική επιστημονική μέθοδο, δηλαδή μέσα σε ένα κλειστό χώρο/δωμάτιο να πραγματοποιήσουμε αυτό το πείραμα). Το μεγαλύτερο εργαστήριο είναι ο κόσμος που ζούμε και ο μόνος επιστήμονας που μπορεί να έχει την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι ο ίδιος ο Δημιουργός μας.

Όμως, αν και δεν είμαι επιστήμονας ούτε κάποιος φιλόσοφος , θα προσπαθήσω να διατυπώσω μια απορία μου, προσπαθώντας παράλληλα να δώσω και μια απάντηση, που όμως, ίσως, να μην είναι λογική και να είναι αρκετά δυσνόητη με την πρώτη ματιά.

Και ύστερα από την μακροσκελή εισαγωγή, στο κυρίως θέμα. Πόσοι από εσάς δεν έχουν πει κάποια στιγμή: «Αυτό το έχω ξαναδεί/ξαναζήσει!», η απλά πάλι, αναφωνήσατε με μπερδεμένα συναισθήματα μόνο με μια έκφραση:

«Deja vu!». Όμως, τι μπορεί να σημαίνει ή καλύτερα τι μπορεί να συμβαίνει και προκαλείται αυτό το φαινόμενο;

Σίγουρα, από τη στιγμή που αναγνωρίζουμε τη «σκηνή» σαν επαναλαμβανόμενη εμπειρία (Deja vu!), έχει να κάνει με τη λειτουργία της ψυχής μας στα σίγουρα. Η ποιο κοινή ή συνήθης απάντηση είναι πως μάλλον πρόσφατα είδαμε κάποιο όνειρο το οποίο, ύστερα βγήκε πέρα για πέρα αληθινό ή (κατ’ άλλους) προφητικό μέχρι και στην παραμικρή λεπτομέρειά του. Δε λέω όχι, πως δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά αν το φαινόμενο του Deja vu είναι τόσο συχνό όσο συχνή είναι η ανάγκη μας να πίνουμε νερό, τότε, κάτι σίγουρα συμβαίνει. Δε νομίζεται;

Ας υποθέσουμε πως όλες οι θεωρίες περί ψυχής αληθεύουν, κι αν όχι όλες, τότε τουλάχιστον οι περισσότερες από αυτές.

Και ας αρχίσουμε με αυτή που αναφέρεται σε μια Καρμική συνοχή των ψυχών μάς. Πολλές φορές, για παράδειγμα, μπορεί να τύχει να δούμε ένα τυχαίο πρόσωπο στο δρόμο, στο τρένο, στο λεωφορείο ή οπουδήποτε αλλού συχνάζουν πολλοί άνθρωποι καθημερινά και ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους, και να νομίσουμε πως το γνωρίζουμε από πολύ παλιά και νιώθουμε μια ανεξήγητη οικειότητα προς αυτό το πρόσωπο, ενώ στην πραγματικότητα δεν το έχουμε δει ποτέ στη ζωή μας εκτός από αυτή τη χρονική στιγμή. Αυτό συμβαίνει διότι (όπως τουλάχιστον λέει η θεωρία) η ψυχή μας αναγνωρίζει μια άλλη ψυχή που γνωρίζει από προηγούμενή της ζωή. Απλό και συνηθισμένο, καθώς και αρκετά καθημερινό φαινόμενο.

Το να αναγνωρίζουμε ανθρώπους που συναντάμε, χωρίς όμως να τους ξέρουμε από πριν, κατά ένα τρόπο ακούγεται (σύμφωνα με αυτή την Καρμική θεωρία) κάπως λογικό, ίσως και τα μέρη που πάμε για πρώτη φορά και μας ξυπνάνε αναμνήσεις από την προηγούμενη ζωή (που όμως γνωρίζουμε ότι στο παρελθόν υπήρξαν με την σημερινή τους μορφή ή τουλάχιστον σχεδόν με την σημερινή τους μορφή), «ακούγεται» και πάλι σχεδόν λογικό. Αλλά το να αναγνωρίζουμε μέρη στα οποία πάμε για πρώτη φορά στη ζωή μας (και σε αυτήν, αλλά και σε σύγκριση και με τις προηγούμενες) τότε κάτι άλλο συμβαίνει, εκτός και αν όλοι μας είμαστε προφήτες!

Τέτοιου τύπου επαναλαμβανόμενες εμπειρίες του χώρου και του χρόνου, με βάζουν σε σκέψεις πως, κάτι πολύ πιο περίεργο και πολύπλοκο συμβαίνει με την ανθρώπινη ψυχή, αλλά και γιατί όχι, ακόμα και με την ύπαρξή μας σαν φυσικά σώματα σε αυτό το περιβάλλον. Στο συμπέρασμα που καταλήγω όμως, ανήκει εντελώς στην σφαίρα της φαντασίας. Ίσως μετά το θάνατό μας, αφού το πνεύμα (ψυχή) εγκαταλείψει το φυσικό μας σώμα, ο Δημιουργός μας, μας δίνει τη δυνατότητα να επιλέξουμε ανάμεσα σε 5 (ίσως) επιλογές:

· Να ενσαρκωθούμε, ξανά, σε κάποια εποχή στο παρελθόν, με την προϋπόθεση όμως, να μην έχουμε ξαναενσαρκωθεί σε αυτή την εποχή, εκτός αν θέλουμε να ξαναζήσουμε μια ενσάρκωσή μας στο παρελθόν που μας άρεσε ή θέλουμε να ανατρέψουμε καταστάσεις που, κατά τη γνώμη μας, δεν έπρεπε να συμβούν.

· Να ενσαρκωθούμε, ξανά, σε κάποια εποχή του μέλλοντος, ακολουθώντας κανονικά τη ροή της Ιστορίας που πλάθει με τη δική του φαντασία ο Δημιουργός μας. · Να ενσαρκωθούμε, ξανά, στο παρόν, δηλαδή να ζήσουμε τις ίδιες ακριβώς εμπειρίες που ζήσαμε ή μάλλον (μιας και δεν έχουμε πεθάνει όλοι… ακόμα) της ζωής που ζούμε αυτή τη στιγμή, και πάλι με σκοπό να κάνουμε βελτιώσεις, με την εμπειρία που έχουμε από πριν, προς το καλύτερο, όχι μόνο για μας αλλά και για αυτούς που μας υποστήριζαν και μας γνώριζαν σε αυτή τη ζωή.

· Να βρούμε την αιώνια γαλήνη, αυτή που όλοι αναζητούν σε αυτή τη ζωή, στα Ηλύσια Πεδία ή στον «Παράδεισο» (διαλέξτε εσείς την ονομασία), μιας και η ο Τάρταρος ή η Κόλαση δεν υπάρχουν (είναι απλά ένα παραμύθι για όσος κάνουν κακές πράξεις στη ζωή τους υποβιβάζοντας τη νοημοσύνη που έχουν).

· Να σταθούμε στο πλευρό του Δημιουργού μας, ως προέκταση της δύναμής του, και να τον βοηθάμε να κάνει τον Κόσμο ένα καλύτερο μέρος για όλους εμάς που ζούμε ακόμα στο φυσικό μας σώμα. Κι εδώ προκύπτουν πολλά ερωτήματα, όπως π.χ.: Αν η ψυχή επιλέξει να ενσαρκωθεί για δεύτερη φορά στο ίδιο το σώμα, την ίδια χρονική περίοδο, στην οποία είχε ενσαρκωθεί πριν, τότε… τι συμβαίνει; Ή τι μπορεί να συμβεί σε αυτό το άτομο; Θα έχει συνεχή Deja vu; Ή θα έχει πλήρη άγνοια για την προηγούμενη ενσάρκωση της ψυχής του, που κρύβεται μέσα του;

Αν επιχειρήσουμε να δώσουμε έστω και κάποια υποτιθέμενη απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα συνεχώς θα προκύπτουν και άλλα πιο δύσκολα και ακατανόητα, που θα έχουν σαν αποτέλεσμα να μας δυσκολέψουν στην αναζήτησή μας στον άγνωστο και άδυτο κόσμο της ψυχής που όλοι μας έχουμε κάπου… κρυμμένη!!!

το παρακάτω είναι παρμένο από την πηγή του

Τώρα σχετικά με το Déjà vu…

Η έκφραση είναι γαλλική και σημαίνει «το έχω ξαναδεί». Όπως λοιπόν το ορίζει και η έκφραση, σημαίνει εκείνη την κατάσταση κατά την οποία για μερικά δευτερόλεπτα ή και κλάσματα δευτερολέπτων, έχουμε την εντύπωση πως κάποια κατάσταση που ζούμε αυτή τη στιγμή, την έχουμε ξαναζήσει στο παρελθόν.

Άλλοι το ζουν καθημερινά, άλλοι όχι τόσο συχνά και για άλλους συμβαίνει πολύ σπάνια, αλλά όλοι οι άνθρωποι έχουν αισθανθεί το Deja vu τουλάχιστον μια φορά στην ζωή τους, είναι κάτι το ιδιαίτερα συνηθισμένο.

Οι επιστήμονες, όντας πιο ορθολογιστές, επεξηγούν το Deja vu ως μια προσωρινή «βλάβη» του εγκεφάλου κατά την οποία μπερδεύεται το παρελθόν με το παρόν.

Για να το πούμε πιο απλά, φανταστείτε τον εγκέφαλο σαν έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, ο υπολογιστής αυτός «αποθηκεύει» στην μνήμη του τα όλα όσα συμβαίνουν, σαν «αρχεία» με ημερομηνίες. Μέσα στην μνήμη του βρίσκονται δισεκατομμύρια αρχεία, τα οποία όλα τα λαμβάνει ως παλιά. Κάθε αρχείο «παλιώνει» μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου μιας και συνέχεια λαμβάνονται καινούργια. Το Deja vu είναι μια μικρή και προσωρινή βλάβη, κατά την οποία ο υπολογιστής αντί να αποθηκεύσει το καινούργιο αρχείο ως καινούργιο, «μπλοκάρει» και το αναγνωρίζει σαν παλιό που ξανανοίχτηκε μόλις, σαν ανάμνηση δηλαδή. Κι έτσι, ενώ εμείς θα έπρεπε να αισθανόμαστε πως κάτι συμβαίνει αυτή τη στιγμή για πρώτη φορά, μας δίνεται η εντύπωση πως έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν και το ξαναζούμε ίδιο και απαράλλαχτο πάλι.

Οι ψυχολόγοι πάλι διαχωρίζονται σε 2 απόψεις.

Οι πιο ορθολογιστές, επεξηγούν το Deja vu ως μια αστραπιαία ανάκληση κάποιας ξεχασμένης μνήμης, που όμως δεν είναι ίδια και απαράλλαχτη με αυτήν που ζούμε την στιγμή εκείνη, αλλά έχει κάποια κοινά γνωρίσματα εκ των οποίων κάποιο «ξύπνησε» την ξεχασμένη μνήμη…

Ας υποθέσουμε ότι κάποτε πριν πολλά χρόνια, είχατε πάει μια βόλτα στην εξοχή και είδατε ένα δέντρο το οποίο δεν είχατε ξαναδεί και το οποίο σας εντυπωσίασε ιδιαίτερα λόγω των μεγάλων μοβ λουλουδιών του. Σύντομα όμως η μνήμη αυτή ξεχάστηκε και μετά από πολλά χρόνια, δεν είστε πλέον σε θέση να θυμηθείτε αυτό το συμβάν καθόλου. Και τυχαίνει να ξανάπατε μια βόλτα στην εξοχή και να δείτε και πάλι ένα ίδιο δέντρο ή παρόμοιο… αστραπιαία ο νους ανακαλεί την ξεχασμένη μνήμη, τόσο όμως βίαια που αντί να θυμηθείτε το παλαιότερο συμβάν, να το μπερδέψετε με το παρόν. Το ίδιο ακριβώς μπορεί να συμβεί κι αν το δέντρο αυτό μοιάζει καταπληκτικά με κάποιο δέντρο που είδατε σε όνειρο το οποίο όμως έχετε ξεχάσει.

Η δεύτερη άποψη των ψυχολόγων είναι λίγο λιγότερο ορθολογιστή, και αφήνει κάποια «παραθυράκια» ανεξήγητου. Μερικοί ψυχολόγοι δεν απορρίπτουν το ενδεχόμενο του να δρα προφητικά το ένστικτο κατά την διάρκεια του ύπνου και να εκφράζεται με όνειρα. Έτσι, επεξηγούν το φαινόμενο του Deja vu ως μια στιγμιαία ανάκληση προφητικού ονείρου που είχε ξεχαστεί.

Οι μυστικιστές απορρίπτουν κάθετα την επιστημονική άποψη, δέχονται μέρος της ψυχολογικής αλλά το συμπέρασμα είναι άλλο. Ίσως όλοι έχουμε συχνά ακούσει ότι το Deja vu είναι ξεχασμένη μνήμη παλαιότερης ενσαρκώσεως η οποία ανακλήθηκε χάρη σε κάποιο ερέθισμα. Αυτό όμως φυσικά προϋποθέτει ότι όντως ζούμε παραπάνω από μια ζωές.

Σίγουρα βρίσκονται «κενά» και στις 3 θεωρίες. Προσωπικά τουλάχιστον δεν μπορεί καμία να με ικανοποιήσει απόλυτα. Από προσωπική εμπειρία αλλά και από όσα έχω ακούσει και διαβάσει για ανθρώπους που είχαν κάποιο εντυπωσιακό Deja vu, παρατηρώ ότι οι θεωρίες, άλλοτε αποδεικνύονται σωστές και άλλοτε παντελώς λανθασμένες.

Παρατηρώντας τα Deja vu μικρών παιδιών θα δούμε ότι πολλά είναι εκείνα που μπορούν να επιβεβαιώσουν την μυστικιστική θεωρία, ενώ αντίθετα οι ενήλικες στο σύνολό τους, παρουσιάζουν κυρίως Deja vu τα οποία μπορούν να εξηγηθούν είτε με την ψυχολογική είτε με την επιστημονική θεωρία. Μια «μερίδα» έφηβων και ανθρώπων τρίτης ηλικίας παρουσιάζουν συχνά Deja vu που μπορούν να υποστηρίξουν την «προφητική» θεωρία. Η ηλικία του ανθρώπου σίγουρα επηρεάζει την λειτουργία του εγκεφάλου όπως και των συναισθημάτων. Μήπως επηρεάζει και το φαινόμενο Deja vu;

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Η επιγραφή στο οστεοφυλάκιο του 'αδερφού' του Ιησού είναι πλαστή

 Μια παλιά επιγραφή σε ένα οστεοφυλάκιο της εποχής του Ιησού, απασχόλησε τελευταία τους ειδικούς στο Ισραήλ. Η επιγραφή φαίνεται να γράφει: «Ιακώβ γιος του Ιωσήφ αδελφός του Ιησού».

Όμως μετά από λεπτομερή εξέταση, ο επιγραφολόγος και ιστορικός Rochelle I. Altman, ο οποίος είναι ειδικευμένος στην ιερογλυφική γραφή, υποστηρίζει ότι η παραπάνω επιγραφή - που έχει ονομαστεί 'Επιγραφή James' - είναι εν μέρει πλαστή.

Συγκεκριμένα ο Altman υποστηρίζει ότι το οστεοφυλάκιο είναι όντως αυθεντικό και πιστεύει ότι και το αρχικό μέρος της επιγραφής - αυτό που γράφει «Ιακώβ γιος του Ιωσήφ» - είναι επίσης αυθεντικό. Το μέρος αυτό της επιγραφής είναι γραμμένο στα αραμαϊκά.

Όμως, κατά τον Altman, το δεύτερο μέρος της επιγραφής - «αδελφός του Ιησού» - είναι σίγουρα μια μεταγενέστερη προσθήκη, προφανώς παραποίηση του αρχικού κειμένου, το οποίο βέβαια καταστράφηκε με την μεταγενέστερη εγχάραξη. Ο Altman κάνει την υπόθεση ότι το οστεοφυλάκιο ξεθάφτηκε και παραποιήθηκε μάλλον σκόπιμα, επειδή στο Ισραήλ εκείνης της εποχής, θα πρέπει κάποιος να είχε σοβαρό λόγο για να ξεθάψει ένα οστεοφυλάκιο.
Γενικά, δεν ήταν συχνό φαινόμενο.

Επιπλέον, η γραφολογική ανάλυση έδειξε ότι το πρώτο μέρος της επιγραφής είχε γραφεί από κάποιο προφανώς μορφωμένο άτομο, πολύ καλό γνώστη της αραμαϊκής και επιδέξιο στην ιερογλυφική γραφή.

Αντίθετα, το δεύτερο μέρος γράφτηκε με ανεπίσημο τρόπο, από κάποιο όχι τόσο μορφωμένο άτομο, με μέτρια γνώση της αραμαϊκής και της εβραϊκής γλώσσας, καθώς στο κείμενο παρατηρούνται ατέλειες συλλαβισμού. Η γραφή επίσης είναι άτεχνη και δείχνει ότι κάποιος προσπάθησε να μιμηθεί έναν άγνωστο σ' αυτόν τρόπο γραφής (όμοια με το να προσπαθεί κάποιος να μιμηθεί την υπογραφή άλλου προσώπου). Επίσης είναι φανερό ότι, το δεύτερο μέρος προστέθηκε αργότερα απ' το πρώτο, καθώς το πλαίσιο γραφής είχε αφαιρεθεί για να προστεθεί το μέρος αυτό.

Όπως και να' χει η υπόθεση, ένα τέτοιο εύρημα που πιθανά να σχετίζεται με ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο της ιστορίας, όπως ο Ιησούς, πάντα θα έλκει το ενδιαφέρον των επιστημόνων και είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί η αυθεντικότητά του.

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Η καταστροφή των Σοδόμων

Η ωραιότερη από τις πόλεις που βρίσκονταν στην κοιλάδα του Ιορδάνη ποταμού ήταν τα Σόδομα, δεσπόζοντας σε μια πεδιάδα που έμοιαζε «ως παράδεισος του Κυρίου» με τη γονιμότητα και την ομορφιά της. Εκεί οργίαζε η τροπική βλάστηση. Εκεί άκμαζαν τα φοινικόδενδρα, τα λιόδενδρα, τα αμπέλια, και τα λουλούδια σκόρπιζαν το άρωμά τους όλο το χρόνο. Τα γεννήματα αφθονούσαν στα λιβάδια, και  κοπάδια κάλυπταν  τους γύρω λόφους. Οι τέχνες και το εμπόριο πρόσθεταν πλούτο στην  περήφανη  πόλη της πεδιάδας. Οι θησαυροί της ανατολής κοσμούσαν τα παλάτια της και τα καραβάνια της ερήμου έφερναν τις πολύτιμες πραμάτειες τους για τις αγορές της. Με ελάχιστη σκέψη ή εργασία η κάθε βιοτική ανάγκη μπορούσε να ικανοποιηθεί και ολόκληρος  ο χρόνος έμοιαζε σαν ένας πανηγυρικός κύκλος.

Η πλησμονή που βασίλευε παντού, δημιούργησε πολυτέλεια και περηφάνια. Η οκνηρία και τα πλούτη σκληραίνουν την καρδιά που δε γνώρισε τη φτώχια και δε δοκιμάσθηκε από τη θλίψη. Η αγάπη των διασκεδάσεων, ενισχυμένη από τον πλούτο και τη σχόλη, οδηγούσε τους ανθρώπους στη φιληδονία. Ο προφήτης λέει: «Ιδού, αύτη ήτο η ανομία της αδελφής σου Σοδόμων, υπερηφανία, πλησμονή άρτου και αφθονία τρυφηλότητος, αυτής και των θυγατέρων αυτής. Τον πτωχόν δε και τον ενδεή δεν εβοήθει, και υψούντο και έπραττον βδελυρά ενώπιόν Μου. ΄Οθεν καθώς είδον ταύτα, ηφάνισα αυτάς.» (Ιεζ. 16:49,50). Τίποτε δεν επιθυμούν οι άνθρωποι περισσότερο από τα πλούτη και την καλοπέ- ραση, και όμως αυτά ακριβώς είναι που γεννούν τις αμαρτίες οι οποίες έφεραν την καταστροφή των δύο πεδινών πόλεων. Η ανάξια, οκνηρή ζωή τους τούς έκανε να πέσουν θύματα στους πειρασμούς του Σατανά, και παραμόρφωσαν την εικόνα του Θεού σε σατανική μορφή. Η οκνηρία είναι η μεγαλύτερη κατάρα που μπορεί να βρει τον άνθρωπο, επειδή την ακολουθεί το κακό και η εγκληματικότητα. Εξασθενεί το νου, διαφθείρει τη σκέψη και εξευτελίζει την ψυχή. Ο Σατανάς καραδοκεί, έτοιμος να καταστρέψει τους αφρούρητους, των οποίων η οκνηρία τού παρέχει την ευκαιρία να τους παρουσιασθεί κάτω από κάποιο ελκυστικό συγκάλυμμα. Ποτέ δε σημειώνει μεγαλύτερη επιτυχία από το ό,τι αν βρίσκει τους ανθρώπους στην απραγία.

Στα Σόδομα βασίλευε το ξεφάντωμα, το γλέντι και το μεθύσι. Τα χυδαία και κτηνώδη πάθη ήταν ασυγκράτητα. Φανερά οι άν- θρωποι περιφρονούσαν το Θεό και το νόμο Του, και τέρπονταν  με πράξεις βίας. Ενώ είχε προηγηθεί το παράδειγμα του προκατακλυσμιαίου κόσμου και ήξεραν πως η οργή του Θεού έφερε την καταστροφή του, εξακολουθούσαν να τηρούν την ίδια αμαρτωλή πορεία.
Την εποχή που ο Λωτ μετοίκησε στα Σόδομα, η διαφθορά δεν είχε ακόμη γενικευθεί, και μέσα στην ευσπλαχνία Του ο Θεός επέτρεψε στις ακτίνες του φωτός να λάμψουν μέσα από το ηθικό σκοτάδι. ΄Οταν ο Αβραάμ ελευθέρωσε τους αιχμαλώτους από τα χέρια των Ελαμιτών, η προσοχή των ανθρώπων είχε  στραφεί στην αληθινή πίστη. Ο Αβραάμ δεν ήταν άγνωστος στους κατοί- κους και η λατρεία του στον αόρατο Θεό είχε γίνει γι’αυτούς θέμα χλευασμού. Η νίκη όμως κατά δυνάμεων πολύ υπερτέρων καθώς και η μεγαλόψυχη συμπεριφορά του στην υπόθεση των αιχμαλώ- των και των λαφύρων προκάλεσε την έκπληξη και το θαυμασμό τους. Αν και εγκωμίασαν την επιδεξιότητα και την πολεμική ανδρεία του, ήταν όμως πεπεισμένοι ότι η νίκη του οφειλόταν σε μια θεϊκή δύναμη. Επίσης, το ευγενικό και αφίλαυτο πνεύμα του, το τόσο ξένο στους εγωιστές κατοίκους των Σοδόμων, αποτελούσε άλλη μια ένδειξη της ανωτερότητας της θρησκείας την οποία είχε τιμήσει με το θάρρος και την πιστότητά του.

Ο Μελχισεδέκ, προσφέροντας την ευλογία του στον Αβραάμ, αναγνώρισε τον Κύριο ως την πηγή της δύναμής του και αυτουρ- γό της νίκης. «Ευλογημένος ο ΄Αβραμ παρά του Θεού του Υψίστου, όστις έκτισε τον ουρανόν και την γην, και ευλογητός ο Θεός ο ΄Υψιστος, όστις παρέδωκε τους εχθρούς σου εις την  χείρα σου.» (Γέν. 14:19,20). Ασκώντας την πρόνοιά Του, ο Θεός μιλούσε στο λαό εκείνο, αλλά η τελευταία ακτίνα του φωτός απορρίφθηκε, όπως έγινε και παλαιότερα.

Και τώρα πλησίαζε η τελευταία νύχτα των Σοδόμων. ΄Ηδη τα απειλητικά σύννεφα έρριχναν τη σκιά τους στην  παραδομένη στην αμαρτία πόλη. Οι άνθρωποι όμως δεν τα πρόσεχαν. Ενώ οι άγγελοι ζύγωναν στην αποστολή τους για καταστροφή, οι άνθρωποι ονειρεύονταν την ευμάρεια και την απόλαυση. Η τελευταία εκείνη ημέρα δε διέφερε από τις προηγούμενες. Η νύχτα απλώθηκε επάνω σε μια ασφαλή, ειδυλλιακή σκηνή. Οι τελευταίες ηλιαχτίδες έλουζαν ένα ασυναγώνιστο σε ομορφιά τοπίο. Η βραδινή δροσιά προκαλούσε τους κατοίκους της πόλης και οι ηδονοθήρες πηγαινοέρχονταν ομαδικά κυνηγώντας τη χίμαιρα των απολαύσεων.

Το σούρουπο δύο ξένοι πλησίασαν στην πύλη της πόλης. Έμοιαζαν με ταξιδιώτες που έρχονταν να περάσουν τη νύχτα. Κανένας δε διέκρινε στους απλοϊκούς εκείνους ταξιδιώτες τους δυναμικούς κήρυκες της θεϊκής κρίσης. Το εύθυμο και ανέμελο πλήθος ούτε καν υποπτευόταν ότι την ίδια εκείνη νύχτα με το φέρσιμό τους στους ουράνιους αυτούς απεσταλμένους, θα έφθαναν στο κορύφωμα της ενοχής τους που θα κατέληγε στην καταστροφή της περήφανης πόλης τους. Υπήρχε όμως κάποιος που εκδήλωσε στοργική προσοχή προς τους ξένους και τους κάλεσε στο σπίτι του. Ο Λωτ αγνοούσε την πραγματική τους προέλευση, αλλά η ευγένεια και η φιλοξενία ήταν η δεύτερη φύση του. Αποτελούσαν μέρος της θρησκείας του. ΄Ηταν μαθήματα που είχε διδαχθεί από το παράδειγμα του Αβραάμ. Αν δεν είχε καλλιεργήσει το πνεύμα της αβροφροσύνης, ίσως θα είχε απολεσθεί μαζί με τους λοιπούς κατοίκους των Σοδόμων. Πολλές οικογένειες κλείνοντας τις πόρτες τους σε κάποιον ξένο, έχουν αποκλείσει τον απεσταλμένο του Θεού που θα μπορούσε να τους φέρει ευλογία, ειρήνη και ελπίδα.

Κάθε πράξη στη ζωή μας, όσο και ασήμαντη, έχει την επίπτωσή της είτε για το καλό είτε για το κακό. Η πιστότητα ή η αμέλεια στην εκτέλεση και των φαινομενικά μηδαμινών καθηκόντων, μπορεί να ανοίξει την πόρτα και για πλουσιότερες ευλογίες ή τις μεγαλύτερες δυστυχίες της ζωής. Ο  χαρακτήρας δοκιμάζεται  με τα μικροπράγματα. Οι ανεπιτήδευτες πράξεις της καθημερινής, αφίλαυτης συμπεριφοράς, που εκτελούνται με χαρούμενη και πρόθυμη καρδιά, είναι εκείνες που ευαρεστούν το Θεό. Δεν πρέπει να ζούμε για τον εαυτό μας, αλλά για τους άλλους. Και μόνο όταν λησμονούμε τον εαυτό μας, όταν τρέφουμε ένα καλοκάγαθο πνεύμα βοήθειας, μπορούμε να καταστήσουμε τη ζωή μας ευλογία. Οι μικροεκδουλεύσεις, οι  μικροφιλοφροσύνες  συντελούν πολύ στην ολοκλήρωση μιας ευτυχισμένης ζωής, ενώ η παραμέλησή τους συμβάλλει στην ανθρώπινη δυστυχία.

Γνωρίζοντας την κακομεταχείριση στην οποία οι ξένοι θα ήταν εκτεθειμένοι στα Σόδομα, ο Λωτ θεώρησε καθήκον του να τους φυλάξει κατά την είσοδό τους προσφέροντάς τους τη φιλοξενία  του σπιτιού του. Ήταν καθισμένος στην πύλη την ώρα που οι ταξιδιώτες πλησίαζαν, και μόλις τους είδε, σηκώθηκε από τη θέση του να τους προϋπαντήσει, και υποκλινόμενος ευγενικά  τους  είπε: «Ιδού, κύριοί μου, εκκλίνατε παρακαλώ, προς την οικίαν του δούλου σας και διανυκτερεύσατε.» Δείχνοντας να αρνούνται τη φιλοξενία του, εκείνοι απάντησαν: «Ουχί, αλλ’εν τη πλατεία θέλομεν διανυκτερεύσει.» Η απάντηση αυτή είχε διπλό σκοπό: αφενός να δοκιμάσει την ειλικρίνεια του Λωτ και αφετέρου να δώσει την εντύπωση ότι αγνοώντας το χαρακτήρα των ανθρώπων των Σοδόμων, το θεωρούσαν ασφαλές να περάσουν τη νύχτα μέσα στο δρόμο. Η απάντησή τους έκανε το Λώτ να πάρει την απόφαση να μην τους εγκαταλήψει στο έλεος του όχλου. Επέμενε στην πρόσκλησή του μέχρι που υποχώρησαν και τον ακολούθησαν στο σπίτι του.

Έλπιζε να αποκρύψει τις προθέσεις του από τους αργόσχολους στην πύλη και να οδηγήσει τους ξένους στο σπίτι του από έναν παρακαμπτήριο δρόμο. Με τη διστακτικότητά τους όμως και τη χρονοτριβή καθώς και με την επίμονη παράκλησή του, έγιναν αντιληπτοί, και πριν ακόμη πέσουν να κοιμηθούν, ένας παράνομος συρφετός συγκεντρώθηκε γύρω από το σπίτι. Ήταν ένα πελώριο πλήθος από νέους και γέρους, άνδρες που φλέγονταν από χαμερπή πάθη. Οι φιλοξενούμενοι υπέβαλαν ερωτήσεις σχετικά  με τη φήμη της πόλης και ο Λώτ τους πληροφόρησε να μην επιχειρήσουν να βγουν έξω από την πόρτα του το βράδυ εκείνο,  όταν οι άγριες φωνές και τα σκώμματα του συρφετού ακούσθηκαν απαιτώντας να φερθούν έξω προς αυτούς οι δύο ξένοι άνδρες.

Ξέροντας ότι αν έφθαναν στα άκρα της βιαιοπραγίας, θα μπορούσαν να εισβάλουν χωρίς δυσκολία στο σπίτι του, ο Λωτ βγήκε επιχειρώντας να τους αποτρέψει με την πειθώ. Τους είπε: «Μη αδελφοί μου, μη πράξητε τοιούτον κακόν.» Χρησιμοποιώντας τον όρο «αδελφοί» με την έννοια των γειτόνων, έλπιζε να τους κατευνάσει και να τους κάνει να ντραπούν για τις ανήθικες προθέσεις τους. Τα λόγια του όμως επέδρασαν όπως το λάδι στη φωτιά. Η οργή τους έμοιαζε σαν το ούρλιασμα της ανεμοθύελλας. Χλεύασαν το Λωτ ότι ήθελε να τους κάνει το δικαστή και απείλησαν να του φερθούν χειρότερα ακόμη από ό,τι σκόπευαν να φερθούν στους φιλοξενουμένους του. ΄Ορμησαν  κατεπάνω του και  θα τον είχαν λιντσάρει αν δεν  τον  έσωζαν  οι άγγελοι του Θεού. Οι ουράνιοι απεσταλμένοι «εκτείνοντες . . . τας χείρας αυτών, έσυραν τον Λωτ προς εαυτούς, και έκλεισαν την θύραν». Τα γεγονότα που ακολούθησαν, φανέρωσαν την ιδιότητα των επισκεπτών που φιλοξενούσε. «Τους ανθρώπους τους όντας εις την θύραν της οικίας, εκτύπησαν με αορασίαν από μικρού έως μεγά- λου, ώστε απέκαμον ζητούντες την θύραν.» Αν δεν είχαν υποστεί διπλή τύφλωση εξαιτίας της σκληροκαρδίας τους, το χτύπημα αυτό που κατάφερε ο Θεός επάνω τους θα έπρεπε να τους κάνει να φοβηθούν και να παραιτηθούν από την ελεεινή πράξη τους. Την τελευταία εκείνη νύχτα δε διαπράχθηκαν χειρότερες αμαρτίες από ό,τι πολλές νύχτες πριν από αυτή. Αλλά η επί τόσον καιρό απωθούμενη ευσπλαχνία είχε πια παύσει να ικετεύει. Οι κάτοικοι των Σοδόμων είχαν ξεπεράσει  τα όρια της θεϊκής ανεκτικότητας, τα αδιόρατα σύνορα μεταξύ της υπομονής και της οργής του Θεού. Οι φωτιές της εκδίκησής Του ήταν έτοιμες να  ανάψουν στην κοιλάδα του Σιδδίμ.

Οι άγγελοι φανέρωσαν στο Λωτ το σκοπό της  αποστολής τους. «Ημείς καταστρέφομεν τον τόπον τούτον, επειδή η κραυγή αυτών εμεγάλυνεν ενώπιον του Κυρίου, και απέστειλεν ημάς ο Κύριος διά να καταστρέψωμεν αυτόν.» Οι ξένοι που ο Λωτ είχε προσπαθήσει να προστατεύσει, υπόσχονταν τώρα να προστατεύσουν αυτόν και να σώσουν επίσης τα μέλη  της  οικογένειάς του που θα ήθελαν να φύγουν μαζί του από την αμαρτωλή πόλη. Αποκαμωμένος ο συρφετός, είχε τώρα απομακρυνθεί και ο Λώτ βγήκε έξω για να ειδοποιήσει τα παιδιά του. Επανέλαβε σε αυτά τα λόγια των αγγέλων: «Σηκώθητε, εξέλθετε εκ του τόπου τούτου, διότι καταστρέφει ο Κύριος την πόλιν.» Τους φάνηκε όμως ότι αστειευόταν. Τον περιγέλασαν γι’αυτό που το χαρακτήρισαν δεισιδαιμονικό φόβο. Οι κόρες του επηρεάσθηκαν από τους άνδρες τους. ΄Ηταν πολύ καλά εκεί όπου βρίσκονταν. Δεν έβλεπαν τίποτε που να προμηνύει κίνδυνο. ΄Ολα φαίνονταν ομαλά όπως πάντοτε. Είχαν πολλά πλούτη και δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ήταν δυνατόν τα όμορφα Σόδομα να καταστραφούν.

Λυπημένος ο Λωτ, επέστρεψε στο σπίτι του και διηγήθηκε την ιστορία της αποτυχίας του. Τότε οι άγγελοι του είπαν να σηκωθεί, να πάρει τη γυναίκα του και τις δύο κόρες που ζούσαν ακόμη μαζί του και να φύγει από την πόλη. Αλλά ο Λωτ αργοπορούσε. Ενώ καθημερινά θλιβόταν παρατηρώντας τη βιαιοπραγία, δεν είχε όμως πραγματικά αντιληφθεί σε ποιο χαμερπές και βδελυκτό σημείο είχε φθάσει η παρανομία στην αισχρή εκείνη πόλη. Δεν είχε καταλάβει την τρομερή ανάγκη της τιμωρίας του Θεού για την καταστολή της αμαρτίας. Μερικά από τα παιδιά του έμειναν προσκολλημένα στα Σόδομα και η γυναίκα του αρνείτο να φύγει χωρίς αυτά. Η σκέψη ότι θα έφευγε χωρίς εκείνους που θεωρούσε ό,τι πολυτιμότερο είχε στη γη αυτή, του φαινόταν αβάσταχτη. Δύσκολο του ήταν να εγκαταλείψει το πολυτελές σπίτι του και όλα τα πλούτη που είχε αποκτήσει με το μόχθο μιας ολόκληρης ζωής και να πάρει το δρόμο σαν άπορος περιπλανώμενος. Συντριμμένος από τη λύπη του, χρονοτριβούσε, μη θέλοντας να φύγει. Αν δεν ήταν οι άγγελοι του Θεού, θα είχαν όλοι τους χαθεί μέσα στην καταστροφή των Σοδόμων. Οι ουράνιοι απεσταλμένοι  πήραν  από το χέρι αυτόν, τη γυναίκα του και τις κόρες του και τους οδήγησαν έξω από την πόλη.

Εκεί οι άγγελοι τους άφησαν και επέστρεψαν στα Σόδομα για να εκτελέσουν το καταστρεπτικό έργο τους. ΄Ενας άλλος τώρα - Εκείνος τον οποίον ο Αβραάμ είχε ικετεύσει - πλησίασε το Λωτ. Ούτε δέκα άνθρωποι βρέθηκαν δίκαιοι σε ολόκληρη εκείνη την πεδινή περιοχή των πόλεων. Σε απάντηση  όμως  των  ικεσιών του πατριάρχη, ο μοναδικός άνθρωπος που είχε το φόβο του Θεού αποσπάσθηκε από τον  αφανισμό. Η προσταγή είχε δοθεί  με τρομακτική σφοδρότητα: «Διάσωσον την ζωήν σου. Μη περι- βλέψης οπίσω σου, και μη σταθής καθ’όλην την περίχωρον. Διασώθητι εις το όρος διά να μη απολεσθής.» Δισταγμός ή χρονοτριβή μπορούσαν τώρα να αποβούν μοιραία. Το ρίξιμο μιας τε- λευταίας ματιάς στην παραδομένη στην αμαρτία πόλη, η αργοπορία μιας μόνο στιγμής από λύπη για την εγκατάλειψη μιας τόσο όμορφης κατοικίας θα μπορούσαν να τους στοιχίσουν τη ζωή. Η θύελλα της θεϊκής τιμωρίας περίμενε μόνο τη  διάσωση  αυτών των φυγάδων.

Αμήχανος όμως και τρομοκρατημένος, ο Λωτ παρακάλεσε να μη τον βρει κανένα κακό και πεθάνει σε περίπτωση που δεν μπορούσε να κάνει ό,τι του είχε ζητηθεί. Ζώντας στην αμαρτωλή εκείνη πόλη, μέσα στην απιστία, είχε εξασθενήσει η πίστη του. Ο Αρχοντας του ουρανού στεκόταν στο πλευρό του, και όμως αυ- τός ικέτευε για τη ζωή του σαν ο Θεός που είχε δείξει τέτοια φροντίδα και αγάπη γι’αυτόν δεν ήταν σε θέση να τον προστατεύσει.

΄Οφειλε να εμπιστευθεί τον εαυτό του τελείως στο θεϊκό απεσταλμένο, αφήνοντας το θέλημά του και τη ζωή του στα χέρια του Κυρίου χωρίς καθόλου να αμφιβάλει ή να διερωτάται. Αλλά, όπως και τόσοι άλλοι, προσπάθησε και αυτός να κάνει τα δικά του σχέδια. «Ιδού, παρακαλώ, η πόλις αύτη είναι πλησίον ώστε να καταφύγω εκεί, και είναι μικρά. Εκεί παρακαλώ να διασωθώ. Δεν είναι μικρά; και θέλει ζήσει η ψυχή μου.» Η πόλη που αναφέρεται εδώ ήταν η Βελά που αργότερα ονομάσθηκε Σηγώρ. Απείχε λίγα μόνο μίλια από τα Σόδομα, και όντας διεφθαρμένη όπως και εκείνα, προοριζόταν για την καταστροφή. Ο Λωτ όμως ζήτησε να διασωθεί, ισχυριζόμενος ότι ζητούσε μια μικρή χάρη και η επιθυ- μία του εκπληρώθηκε. Ο Κύριος τον διαβεβαίωσε: «Επήκουσά σου και εις το πράγμα τούτο, να μη καταστρέψω την πόλιν περί της οποίας ελάλησας.» Πόσο μεγάλη είναι η ευσπλαχνία  του Θεού προς τα σφάλλοντα πλάσματά Του!

Και πάλι  τους δόθηκε  η σοβαρή διαταγή να βιασθούν, επειδή η λαίλαπα της φωτιάς δεν ήταν δυνατό να επιβραδυνθεί περισσότερο. ΄Ενα όμως άτομο από στους φυγάδες επιχείρησε να ρίξει μια ματιά προς τα πίσω, στην καταδικασμένη πόλη και έγινε μνημείο της κρίσης του Θεού. Αν ο ίδιος ο Λωτ δεν είχε δείξει δισταγμό να υπακούσει στην προειδοποίηση των αγγέλων και έφευγε αμέσως στο βουνό, χωρίς μια λέξη ικεσίας ή διαμαρτυρίας, η γυναίκα του θα είχε και αυτή σωθεί. Η επιρροή του παραδείγματος του θα την είχε σώσει από την αμαρτία που σφράγισε τη μοίρα της. Αλλά ο δισταγμός και η αργοπορία του την έκαναν να μην πάρει στα σοβαρά τη θεϊκή  προειδοποίηση.  Ενώ το σώμα της βρισκόταν στην πεδιάδα, η καρδιά της ήταν προσκολλημένη στα Σόδομα, και μαζί με εκείνα καταστράφηκε και αυτή. Επαναστάτησε κατά του Θεού επειδή Αυτός συμπεριέλαβε στην τιμωρία της καταστροφής την περιουσία της και τα παιδιά της. Αν και είχε τόσο πολύ ευνοηθεί παίρνοντας την ειδοποίηση να βγει από την αμαρτωλή πόλη, αισθανόταν ότι ο Θεός της φέρθηκε σκληρά, αφού τα πλούτη που με τόσο κόπο αποκτήθηκαν, τώρα καταστρέφονταν. Αντί να δεχθεί με ευγνωμοσύνη την απελευθέρωσή της, κοίταξε με αλαζονεία προς τα πίσω, ποθώντας τη ζωή εκείνων που είχαν απορρίψει τη θεϊκή προειδοποίηση. Η αμαρτία της έδειξε ότι δεν της άξιζε η ζωή για τη διατήρηση της οποίας τόσο λίγη ευγνωμοσύνη ένιωθε.

Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, να μη παίρνουμε στα ελαφρά τα ευσπλαχνικά μέσα που προμηθεύει ο Θεός για τη σωτηρία  μας. Υπάρχουν Χριστιανοί που λένε: ‘’Δε με μέλλει να σωθώ αν ο σύντροφος και τα παιδιά μου δεν πρόκειται να σωθούν μαζί μου.’’ Νομίζουν ότι ο ουρανός δε θα είναι γι’αυτούς ουρανός χωρίς την παρουσία εκείνων που τους είναι τόσο αγαπητοί.  Αυτοί  όμως που αισθάνονται έτσι, έχουν πραγματική αντίληψη της σχέσης τους με το Θεό σκεπτόμενοι τη μεγάλη αγαθότητα και ευσπλαχνία απέναντί τους; Λησμόνησαν ότι έχουν συνδεθεί με τους στενότερους δεσμούς αγάπης, τιμής και αφοσίωσης στην υπηρεσία του Δημιουργού και Λυτρωτή τους; Η πρόσκληση της ευσπλαχνίας απευθύνεται σε όλους. Αλλά επειδή οι φίλοι  μας απορρίπτουν  την ικετευτική αγάπη του Σωτήρα, θα την απορρίψουμε και εμείς; Της ψυχής η λύτρωση είναι πολύτιμη. Ο Χριστός πλήρωσε ανυπολόγιστη τιμή για τη σωτηρία μας και κανείς, που εκτιμάει την αξία της μεγάλης αυτής θυσίας ή την αξία της ψυχής, δε θα περιφρονήσει την προσφερόμενη ευσπλαχνία του Θεού επειδή οι άλλοι προτιμούν να κάνουν έτσι. Αυτό ακριβώς το γεγονός ότι άλλοι αγνοούν τις δίκαιες απαιτήσεις Του θα έπρεπε να μας κάνει αποφασιστικότερους να τιμήσουμε εμείς το Θεό και να οδηγήσουμε όσους μπορούμε να επηρεάσουμε, να δεχθούν την αγάπη Του.

«Ο ήλιος ανέτειλεν επί την γην ότε ο Λωτ εισήλθεν εις Σηγώρ.» Οι λαμπρές πρωινές ακτίνες φαίνονταν να προμηνύουν μόνο ευμάρεια και γαλήνη για τις πόλεις της πεδιάδας. Η πρωινή κίνηση είχε αρχίσει στους δρόμους. Ο καθένας έπαιρνε  τη δική του κατεύθυνση πηγαίνοντας για τις επιχειρήσεις του και τις απολαύσεις της ημέρας. Οι γαμπροί του Λωτ ειρωνεύονταν τους φό- βους και τις προειδοποιήσεις τού διανοητικά βλαμμένου γέροντα. Ξαφνικά, εντελώς αναπάντεχα, σαν κεραυνός σε ασυννέφιαστο ουρανό, ξέσπασε η θύελλα. Ο Θεός έβρεξε θειάφι και φωτιά από τον ουρανό επάνω στις πόλεις και στην εύφορη πεδιάδα. Τα παλάτια, οι ναοί, οι πολυτελείς κατοικίες, οι κήποι και τα αμπέλια καθώς και τα εύθυμα πλήθη των ηδονοθηρών που μόλις την προηγούμενη νύχτα είχαν προσβάλει τους ουράνιους απεσταλμένους, όλα καταναλώθηκαν από τη φωτιά. Ο καπνός της εκτεταμένης πυρκαγιάς ανέβαινε σαν καπνός πελώριας καμινάδας. Και η όμορφη κοιλάδα του Σιδδίμ ερημώθηκε, ένα μέρος που δεν επρόκειτο πια να ανοικοδομηθεί και να ξανακατοικηθεί - μια μαρτυρία σε όλες τις γενεές για την αναπόφευκτη τιμωρία του Θεού που ακολουθεί την παράβαση.

Οι φλόγες που κατανάλωσαν τις πόλεις της πεδιάδας στέλνουν το προειδοποιητικό τους φως μέχρι και στις μέρες μας. Μας διδάσκουν το σημαντικό και φοβερό μάθημα ότι ενώ η ευσπλαχνία του Θεού ανέχεται για πολύ καιρό τον παραβάτη, υπάρχει όμως ένα όριο το οποίο οι άνθρωποι δεν μπορούν να υπερβούν ζώντας στην αμαρτία. ΄Οταν φθάσουν στο σημείο αυτό, τότε η προσφερόμενη ευσπλαχνία αποσύρεται και αρχίζει η επιβολή της τιμωρίας.

Ο Λυτρωτής του κόσμου δηλώνει ότι υπάρχουν μεγαλύτερες αμαρτίες από εκείνες που προξένησαν την καταστροφή των Σοδόμων και Γομόρρων. ΄Οσοι ακούνε την ευαγγελική πρόσκληση που καλεί τους αμαρτωλούς σε μετάνοια και δεν της δίνουν προ- σοχή, θεωρούνται περισσότερο ένοχοι ενώπιον του  Θεού  από ό,τι οι κάτοικοι της κοιλάδας του Σιδδίμ. Και μεγαλύτερη ακόμη είναι η αμαρτία εκείνων που, ενώ ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν το Θεό και τηρούν τις εντολές Του, αρνούνται όμως το Χριστό με το χαρακτήρα τους και με την  καθημερινή ζωή τους.  Σύμφωνα με την προειδοποίηση του Σωτήρα, η μοίρα των Σοδόμων αποτελεί σοβαρή παραίνεση όχι μόνο για εκείνους που επιδίδονται φανε- ρά στην αμαρτία, αλλά και για όλους όσοι δε δίνουν την πρέπου- σα σημασία στο φως και στα προνόμια που στέλνει ο Ουρανός.

Ο «Μάρτυς ο Πιστός» λέει τα ακόλουθα στην εκκλησία της Εφέσου: «΄Εχω τι κατά σου, διότι την αγάπην σου την πρώτην αφήκας. Ενθυμού λοιπόν πόθεν εξέπεσες, και μετανόησον, και κάμε τα πρώτα έργα. Ει δε μη, έρχομαι προς σε ταχέως, και θέλω κινήσει την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν δεν μετανοήσης.» Ο Σωτήρας περιμένει ανταπόκριση στην προσφορά αγάπης και συγχώρησης την οποία διακρίνει ευσπλαχνία τρυφερότερη από εκείνη ενός επίγειου  πατέρα  προς το παραστρατημένο και πονεμένο παιδί του. Καλεί τους πλανώμενους: «Επιστρέψατε προς Εμέ, και θέλω επιστρέψει προς εσάς.» Αν όμως ο αμαρτωλός επίμονα αρνείται να δώσει προσοχή στη φωνή που τον καλεί με σπλαχνική και τρυφερή αγάπη, τελικά θα αφεθεί στο σκότος. Η καρδιά που για πολύ καιρό έχει περιφρονήσει  την  ευσπλαχνία του Θεού, σκληραίνεται από την αμαρτία και δεν ανταποκρίνεται πια στη χάρη Του. Τρομερή είναι η μοίρα της ψυχής εκείνου για τον οποίο ο Σωτήρας τελικά θα πει: «Προσεκολλήθη εις τα είδωλα, αφήσατε αυτόν.» (Αποκ. 2:4,5, Μαλ. 3:7, Ωσηέ 4:17). Την ημέρα της κρίσης ελαφρότερη θα είναι η τιμωρία των πόλεων της πεδιάδας από την τιμωρία εκείνων που γνώρισαν την αγάπη τουΧριστού αλλά την αποστράφηκαν προτιμώντας τις απολαύσεις ενός αμαρτωλού κόσμου.

Εσύ που περιφρονείς τις προσφορές της ευσπλαχνίας, σκέψου το μακροσκελή κατάλογο των όσων αναφέρονται σε βάρος σου στα βιβλία του ουρανού, επειδή εκεί τηρούνται κατάστιχα όπου καταχωρούνται οι ασέβειες των εθνών, των οικογενειών και των ατόμων. Μπορεί ο Θεός να δείχνεται  πολύ  υπομονητικός όσο οι λογαριασμοί είναι ακόμη ανοικτοί και η πρόσκληση για μετάνοια καθώς και η προσφορά συγχώρησης εξακολουθούν να χορηγούνται. ΄Ερχεται όμως ο καιρός που κλείνουν οι λογαριασμοί, η απόφαση για την κάθε ψυχή θα έχει τότε παρθεί και το πεπρωμένο του ανθρώπου θα έχει από την ίδια του την εκλογή σφραγισθεί. Τότε πια δίνεται το σύνθημα για την εκτέλεση της τιμωρίας.

Η κατάσταση του σύγχρονου θρησκευτικού κόσμου παρουσιάζει λόγους για ανησυχία. Η ευσπλαχνία του Θεού δεν υπολογίζεται. Πλήθη ανθρώπων ακυρώνουν το νόμο του Κυρίου «διδάσκοντες διδασκαλίας εντάλματα ανθρώπων». Η απιστία κυριαρχεί σε πολλές από τις εκκλησίες της χώρας μας. ΄Οχι απιστία στη στενή της έννοια, δηλαδή φανερή άρνηση της Αγίας Γραφής, αλλά μια απιστία που ενώ φέρει το ένδυμα της χριστιανοσύνης, υποδαυλίζει την πίστη στη Γραφή ως αποκάλυψη από το Θεό. Η ένθερμη αφοσίωση και ζωτική ευσέβεια έχουν υποχωρήσει μπροστά στον κούφιο τυπικισμό. Ο Χριστός δήλωσε: «Καθώς έγεινεν εν ταις ημέραις του Λωτ . . . ωσαύτως θέλει είσθαι καθ’ην ημέραν ο Υιός του ανθρώπου θέλει φανερωθή.» (Ματθ. 15:9, Λουκά 17:28,30). Τα καθημερινά ανακοινωθέντα των σύγχρονων γεγονότων πιστοποιούν την εκπλήρωση των λόγων Του. Γοργά ο κόσμος ωριμάζει για την καταστροφή. Σε λίγο οι κρίσεις του Θεού πρόκειται να ξεσπάσουν, και η αμαρτία και οι αμαρτωλοί θα εξολοθρευθούν.

Ο Σωτήρας είπε: «Προσέχετε εις σεαυτούς μήποτε βαρυνθώσιν αι καρδίαι σας από κραιπάλης και μέθης και μεριμνών βιωτικών, και επέλθη αιφνίδιος εφ’υμάς η ημέρα εκείνη, διότι ως παγίς θέλει επέλθει επί πάντας τους καθημένους επί πρόσωπον πάσης της γης» - επάνω σε αυτούς που επικεντρώνουν τα συμφέροντά τους στον κόσμο αυτόν. «Αγρυπνείτε λοιπόν δεόμενοι εν παντί καιρώ διά να καταξιωθήτε να εκφύγητε πάντα ταύτα τα μέλλοντα να γείνωσι, και να σταθήτε έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου.» (Λουκά 21:34-36)

Πριν από την καταστροφή των Σοδόμων, ο Θεός έστειλε ένα μήνυμα στο Λωτ: «Διάσωσον την ζωήν σου. Μη περιβλέψης οπίσω σου και μη σταθής καθ’όλην την περίχωρον, διασώθητι εις το όρος διά να μη απολεσθής.» Την ίδια προειδοποιητική φωνή άκουσαν οι μαθητές του Χριστού πριν από την καταστροφή των Ιεροσολύμων: «΄Οταν ίδητε την Ιερουσαλήμ  περικυκλουμένην υπό στρατοπέδων, τότε γνωρίσατε ότι επλησίασεν η ερήμωσις αυτής. Τότε οι όντες εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν εις τα όρη.» (Λουκά 21:20, 21). Δεν έπρεπε να βραδύνουν για να γλιτώσουν κάτι από τα υπάρχοντά τους, αλλά όφειλαν να επωφεληθούν όσο το δυνατό περισσότερο από την ευκαιρία να διαφύγουν την καταστροφή.

Ακολούθησε μια έξοδος, ένας αποφασιστικός  διαχωρισμός από τους ασεβείς, μια διαφυγή προς τη ζωή. Το ίδιο συνέβη στις ημέρες του Νώε. Το ίδιο έγινε και με το Λωτ. Το ίδιο με τους μαθητές πριν από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Και ακριβώς το ίδιο θα συμβεί στις έσχατες ημέρες. Ξανακούγεται η φωνή του Θεού με ένα προειδοποιητικό άγγελμα που καλεί το λαό Του να χωρισθεί από την επικρατούσα ανομία.

Η κατάσταση της διαφθοράς και της αποστασίας που τις έσχατες ημέρες θα παρατηρείται στο θρησκευτικό κόσμο, γωστοποιήθηκε στον αποκαλυπτή Ιωάννη όταν σε ένα όραμά του παρουσιάσθηκε η Βαβυλώνα «η πόλις η μεγάλη η έχουσα βασιλείαν επί των βασιλέων της γης.» Πριν έρθει η καταστροφή της, θα δοθεί από τον ουρανό η ακόλουθη κλήση: «Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός Μου, διά να μη συγκοινωνήσητε εις  τας αμαρτίας αυτής, και  να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής.» ΄Οπως στην εποχή του Νώε  και του Λωτ, θα μεσολαβήσει ευκρινής διαχωρισμός από την αμαρτία και τους αμαρτωλούς. Κανένας συμβιβασμός δεν μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στο Θεό και στον κόσμο, καμιά επιστροφή προς τα πίσω για εξασφάλιση επίγειων θησαυρών. «Δεν δύνασθε να δουλεύητε Θεόν και Μαμμωνά.» (Αποκ. 17:18,  18:4, Ματθ. 6:24).


΄Οπως οι κάτοικοι της πεδιάδας του Σιδδίμ, έτσι και οι σημερινοί άνθρωποι ονειρεύονται ειρήνη και ασφάλεια. «Διάσωσον την ζωήν σου», προειδοποιούν οι απεσταλμένοι του Θεού. ΄Αλλες φωνές όμως ακούγονται να λένε: ‘’Μη θορυβείσαι. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.’’ Τα πλήθη φωνάζουν: «ειρήνη και ασφάλεια», ενώ ο ουρανός εξαγγέλλει ότι γρήγορα πρόκειται να επέλθει η καταστροφή του παραβάτη. Την παραμονή της καταστροφής τους, οι πόλεις της πεδιάδας ξεφάντωναν στις διασκεδάσεις και χλεύαζαν τους φόβους και τις προειδοποιήσεις του απεσταλμένου του Θεού.

Οι χλευαστές όμως εκείνοι εξολοθρεύθηκαν μέσα στη φωτιά. Την ίδια εκείνη νύχτα η θύρα του ελέους έκλεισε παντοτινά για τους ασεβείς, αδιάφορους κατοίκους των Σοδόμων. Ο άνθρωπος δεν μπορεί διαρκώς να αψηφεί και να περιπαίζει το Θεό. «Ιδού, η ημέρα του Κυρίου έρχεται, σκληρά και πλήρης θυμού και οργής φλογεράς, δια να καταστήση την γην έρημον, και θέλει εξαλείψει απ’αυτής τους αμαρτωλούς αυτής

Η πλειονότητα του κόσμου θα απορρίψει την ευσπλαχνία του Θεού και θα καταπωθεί από την τελική καταστροφή. ΄Οποιος όμως προσέξει την προειδοποίηση, αναφέρεται ως  «κατοικών υπό την σκέπην του Υψίστου», και ότι «υπό την σκιάν του Παντοκράτορος θέλει διατρίβει». Η αλήθειά Του θα είναι η ασπίδα  και η πανοπλία των ατόμων αυτών. Σε αυτούς δίνεται η υπόσχεση: «Θέλω χορτάσει αυτόν μακρότητα ημερών, θέλω δείξει εις αυτόν την σωτηρίαν Μου.» (Ησ. 13:9, Ψαλμ. 91:1,4,16).

Λίγο διάστημα κατοίκησε ο Λωτ στη Σηγώρ. Η αμαρτία κυριαρχούσε εδώ όπως στα Σόδομα, και  φοβήθηκε  να παραμείνει εκεί με την ιδέα ότι η πόλη θα καταστρεφόταν. Λίγο αργότερα η Σηγώρ εξολοθρεύθηκε όπως το είχε σχεδιάσει ο Θεός. Ο Λωτ έφυγε στα βουνά και κατοίκησε σε μια σπηλιά στερημένος από κάθετι για το οποίο διακινδύνεψε να εκθέσει την οικογένειά του στην επιρροή μιας αμαρτωλής πόλης. Η κατάρα των Σοδόμων  τον κατέτρεχε και εκεί ακόμη. Η αμαρτωλή διαγωγή των θυγατέρων του ήταν το αποτέλεσμα της κακής συναναστροφής που έκα- ναν στην παράνομη εκείνη πόλη. Ο χαρακτήρας τους τόσο πολύ συνυφάνθηκε με την επικρατούσα ηθική διαφθορά που δεν ήταν σε θέση να διακρίνουν μεταξύ καλού και κακού. Οι μοναδικοί απόγονοι του Λωτ - οι Μωαβίτες και οι Αμμωνίτες - ήταν αμαρτωλές, ειδωλολατρικές φυλές, επαναστάτες κατά του Θεού και άσπονδοι εχθροί του λαού Του.

 Τι μεγάλη αντίθεση παρουσίαζε η ζωή του Λωτ συγκρινόμενη με τη ζωή του Αβραάμ! Κάποτε υπήρξαν σύντροφοι που λάτρευαν το Θεό γύρω από το ίδιο θυσιαστήριο και κατοικούσαν πλάι- πλάι στις νομαδικές σκηνές τους. Αλλά τι μεγάλη απόσταση τους χώριζε τώρα! Ο Λωτ  είχε  διαλέξει  τα Σόδομα για τις τέρψεις και τα υλικά κέρδη. Εγκαταλείποντας το βωμό του Αβραάμ και τις καθημερινά προσφερόμενες θυσίες στο ζώντα Θεό, είχε επιτρέψει στα παιδιά του να συναναστραφούν ένα διαφθαρμένο ειδωλολατρικό λαό.

Παραταύτα, είχε διατηρήσει στην καρδιά του το φόβο  του Θεού, επειδή στη Γραφή αναφέρεται ως «δίκαιος» άνθρωπος. Η δίκαιη ψυχή του βασανιζόταν από τις απρεπείς κουβέντες που έφθαναν καθημερινά στα αυτιά του και από τις βιαιοπραγίες και την εγκληματικότητα που ήταν ανίκανος να εμποδίσει. Τελικά, σώθηκε ως «δαυλός απεσπασμένος από πυρός» (Ζαχ. 3:2), αλλά απογυμνωμένος από την περιουσία του, στερημένος τη γυναίκα του και τα παιδιά του, κατοικώντας στις σπηλιές σαν τα αγρίμια, κηλιδωμένος στα γεράματα από την ντροπή. Και έφερε στον κόσμο όχι μια φυλή από δίκαιους ανθρώπους, αλλά δύο ειδωλολατρικά έθνη, εχθρικά στο Θεό, πολέμια του λαού Του, μέχρι που κατέληξαν στον αφανισμό όταν ξεχείλισε το ποτήρι της παρανομίας τους. Πόσο τρομερά τα αποτελέσματα στα οποία οδήγησε ένα μόνο παραπάτημα!

Ο σοφός Σολομών λέει: «Μη μερίμνα διά να γίνης πλούσιος, άπεχε από της σοφίας σου.» «Ο δωρολήπτης ταράττει τον οίκον αυτού, αλλ’όστις μισεί τα δώρα, θέλει ζήσει.» Και ο απόστολος Παύλος δηλώνει: «΄Οσοι θέλουσι να πλουτώσι, πίπτουσιν εις πειρασμόν και παγίδα και εις επιθυμίας πολλάς, ανοήτους και βλαβεράς, αίτινες βυθίζουσι τους ανθρώπους εις όλεθρον και απώλειαν.» (Παρ. 23:4, 15:27, Α΄Τιμ. 6:9).

΄Οταν ο Λωτ πήγε να κατοικήσει στα Σόδομα, είχε τη στερεή απόφαση να παραμείνει μακριά από την παρανομία και να διευ- θύνει την οικογένειά του σύμφωνα με τις αρχές του.  Απέτυχε όμως παταγωδώς. Οι ανήθικες συνήθειες που τον περιέβαλλαν, επέδρασαν στην πίστη αυτού του ίδιου και η επαφή των παιδιών του με τους κατοίκους των Σοδόμων έδεσε το συμφέρον του σε κάποιο μέτρο με το δικό τους. Μπροστά μας έχουμε τα αποτελέσματα.

Πολλοί κάνουν ακόμη το ίδιο λάθος. Προκειμένου να διαλέξουν την κατοικία τους, αποβλέπουν μάλλον στα εφήμερα προσόντα από τα οποία θα ωφεληθούν, παρά στην ηθική και κοινωνική επίδραση που θα περιβάλλουν αυτούς και τις οικογένειές τους. Διαλέγουν μια όμορφη και εύφορη περιοχή ή μετακομίζουν σε μια ακμάζουσα πόλη με την ελπίδα να εξασφαλίσουν μεγαλύτερη ευμάρεια. Τα παιδιά τους όμως περιβάλλονται από πειρασμούς και συχνά κάνουν συναναστροφές που δεν ευνοούν στην καλλιέργεια της ευσέβειας ούτε στη διάπλαση του ορθού χαρακτήρα. Η ατμόσφαιρα της ηθικής κατάπτωσης, της απιστίας, της αδιαφορίας για τα πνευματικά τείνει να εξουδετερώσει την επιρροή των γονέων. Συνέχεια μπροστά στους νέους  παρουσιάζονται παραδείγματα ανταρσίας κατά της πατρικής και της θεϊκής εξουσίας. Πολλοί σχηματίζουν δεσμούς με τους απίστους και τους αθέους, και καταλήγουν να συμμετέχουν στη μοίρα των εχθρών του Θεού.
Στην εκλογή της κατοικίας μας ο Θεός περιμένει από εμάς να λάβουμε πρώτα απ’όλα υπόψη τις ηθικές και θρησκευτικές επιδράσεις στις οποίες θα είμαστε εκτεθειμένοι εμείς και οι οικογένειές μας. Είναι ενδεχόμενο να βρεθούμε σε δυσμενή θέση επειδή μπορεί να μη βρεθούμε στο περιβάλλον που θέλουμε. Οπουδήποτε το καθήκον μάς καλεί, ο Θεός θα μας βοηθήσει να διατηρηθούμε αμόλυντοι, αν αγρυπνούμε και προσευχόμαστε εμπιστευόμενοι στη χάρη του Χριστού. Δεν πρέπει όμως χωρίς λόγο να βρεθούμε σε περιβάλλον που δεν ευνοεί στη διαμόρφωση χριστιανικού χαρακτήρα. ΄Οταν εκούσια τοποθετηθούμε σε ατμόσφαιρα κοσμικότητας και απιστίας, δυσαρεστούμε το Θεό και απομακρύνουμε τους αγίους αγγέλους από τα σπίτια μας.

Αυτοί που εξασφαλίζουν τα παιδιά τους με κοσμικά πλούτη και τιμές σε βάρος των αιώνιων συμφερόντων, θα αντιληφθούν στο τέλος ότι τα προνόμια αυτά είναι μια τρομερή απώλεια. Πολλοί βλέπουν, όπως ο Λωτ, τα παιδιά τους καταστραμμένα και μόλις μετά βίας κατορθώνουν να σώσουν τη δική τους ψυχή. Το έργο μιας ολόκληρης ζωής πηγαίνει χαμένο. Η ζωή τους είναι μια οικτρή αποτυχία. Αν εξασκούσαν πραγματική σοφία, ίσως τα παι- διά τους να είχαν λιγότερα από τα αγαθά του κόσμου, αλλά θα είχαν σίγουρα εξασφαλίσει έναν τίτλο για την αιώνια κληρονομιά.

Η κληρονομιά που ο Θεός υποσχέθηκε στο λαό Του, δε βρίσκεται στον κόσμο αυτό. Ο Αβραάμ δεν είχε ακίνητη περιουσία στη γη αυτή, «ουδέ βήμα ποδός». (Πράξ. 7:5). Είχε πολλά αγαθά και τα χρησιμοποίησε για τη δόξα του Θεού και για το καλό των συνανθρώπων του. Δε θεωρούσε όμως αυτό τον κόσμο μόνιμη κατοικία του. Ο Κύριος τον είχε καλέσει να εγκαταλείψει τους ειδωλολάτρες συμπατριώτες του δίνοντάς του την υπόσχεση της Χαναάν για αιώνια κτήση του. Και όμως, ούτε αυτός, ούτε ο γιος του την κατέκτησαν. ΄Οταν ο Αβραάμ ζήτησε τόπο ενταφιασμού για τη νεκρή γυναίκα του, χρειάσθηκε να τον αγοράσει από τους Χαναναίους. Ο μοναδικός τόπος που περιήλθε στην κατοχή του στη χώρα της Επαγγελίας ήταν ο λαξευτός τάφος της σπηλιάς του Μαμπελάχ.

Μολαταύτα ο λόγος του Θεού δεν απέτυχε, αλλά ούτε εκπληρώθηκε με την κατοχή της Χαναάν από τον ιουδαϊκό λαό. «Προς τον Αβραάμ ελαλήθησαν αι επαγγελίαι και προς το σπέρμα αυτού.» Ο ίδιος ο Αβραάμ δε θα λάμβανε την κληρονομιά. Η υπόσχεση του Θεού μπορεί φαινομενικά να αργεί να εκπληρωθεί, επειδή «παρά Κυρίω μία ημέρα είναι  ως χίλια έτη, και χίλια έτη  ως ημέρα μία». Φαίνεται να βραδύνει, στον ορισμένο όμως καιρό «βεβαίως θέλει ελθεί, δεν θέλει βραδύνει.» Το δώρο αυτό στον Αβραάμ και στο σπέρμα του συμπεριλάμβανε όχι μόνο τη γη Χαναάν, αλλά ολόκληρη τη γη. ΄Οπως αναφέρει ο απόστολος, «η επαγγελία προς τον Αβραάμ ή προς το σπέρμα αυτού, ότι έμελλε να ήναι κληρονόμος του κόσμου, δεν έγεινε διά του νόμου, αλλά διά της δικαιοσύνης της εκ πίστεως». Και η Γραφή σαφώς διδάσκει ότι οι υποσχέσεις που δόθηκαν στον Αβραάμ, μέλλουν να εκπληρωθούν μέσο του Χριστού. ΄Οσοι είναι του Χριστού, είναι «σπέρμα του Αβραάμ και κατά την επαγγελίαν κληρονόμοι», καλεσμένοι «εις κληρονομίαν άφθαρτον και αμίαντον και αμάραντον.» Επειδή «η βασιλεία και η εξουσία και η μεγαλωσύνη των βασιλειών των υποκάτω παντός του ουρανού, θέλει δοθή εις τον λαόν των αγίων του Υψίστου», και «οι πραείς θέλουσι κληρονομήσει την γην, και θέλουσι κατατρυφά εν πολλή ειρήνη». (Γαλ. 3:16, Β΄Πέτρ. 3:8, Αββ. 2:3, Ρωμ. 4:13, Γαλ. 3:29, Α΄Πέτρ. 1:4, Δαν. 7:27, Ψαλμ. 37: 11).

Ο Θεός παρουσίασε στον Αβραάμ μια θέα της άφθαρτης κλη- ρονομιάς, και με την ελπίδα αυτή ο Αβραάμ ικανοποιήθηκε.

«Διά πίστεως παρώκησεν εις την γην της επαγγελίας ως ξένην, κατοικήσας εν σκηναίς, μετά Ισαάκ και Ιακώβ των συ- γκληρονόμων της αυτής επαγγελίας, διότι περιέμενε την πόλιν την έχουσαν τα θεμέλια, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός.» (Εβρ. 11:9,10).

Για τους απογόνους του Αβραάμ έχει καταχωρηθεί: «Εν πίστει απέθανον ούτοι πάντες, μη λαβόντες τας επαγγελίας, αλλά μα- κρόθεν ιδόντες αυτάς, και πεισθέντες, και εγκολποθέντες, και ομολογήσαντες ότι είναι ξένοι και παρεπίδημοι επί της γης.» Και εμείς πρέπει να παροικούμε σαν ξένοι και παρεπίδημοι εδώ, αν θέλουμε να αποκτήσουμε πατρίδα «καλυτέραν, τουτέστιν επουράνιον.» (εδ. 13, 16). Αυτοί που είναι τέκνα του Αβραάμ, θα αποβλέπουν στην πόλη, στην οποία εκείνος απέβλεπε, και «της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Σενάρια για τη χαμένη Ατλαντίδα: Η συγκλονιστική ανακάλυψη σε λίμνη της Τουρκίας

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τα ερείπια ενός κάστρου 3.000 ετών στον πάτο της λίμνης Βαν - Η τοποθεσία, τα ευρήματα και οι αρχαίοι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν στην περιοχή αναζωπυρώνουν τα σενάρια για τη Χαμένη Πολιτεία

Ένα κάστρο 3.000 ετών εντοπίστηκε στον βυθό της λίμνης Βαν, στην ομώνυμη επαρχία της ανατολικής Τουρκίας.

Η Βαν είναι η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη της Μέσης Ανατολής και το κάστρο ήρθε στο «φως» έπειτα από έρευνες δέκα ετών που πραγματοποιούν στην περιοχή ακαδημαϊκοί και ερευνητές του πανεπιστημίου Van Yüzüncü Yıl.

Οι δύτες της επιστημονικής ομάδας αναζητούσαν τα τελευταία χρόνια το Τέρας της Λίμνης Βαν, ένα μυθικό πλάσμα παρόμοιο με εκείνο της Λίμνης Λοχ Νες, όταν βρέθηκαν μπροστά στο εντυπωσιακό κάστρο που βρίσκεται σε βάθος 451 μέτρων.

«Το γεγονός ότι βρήκαμε αυτό το υποθαλάσσιο κάστρο, αποτελεί ένα θαύμα. Τώρα θα έρθουν εδώ αρχαιολόγοι προκειμένου να εξετάσουν την ιστορία του και να μας δώσουν πληροφορίες για αυτό. Εμείς εντοπίσαμε τη ακριβή τοποθεσία του κάστρου και το φωτογραφίσαμε, σημειώνοντας σημαντική πρόοδο στην έρευνά μας. Τώρα πια πιστεύουμε ότι ανακαλύψαμε μία νέα περιοχή για να μελετήσουν οι αρχαιολόγοι και οι ιστορικοί» δήλωσε ο φωτογράφος Tahsin Ceylan, ο οποίος συμμετέχει στην ομάδα ακαδημαϊκών και δυτών.

Τα απομεινάρια του κάστρου, καλύπτουν μια περιοχή ενός χιλιομέτρου και είναι σε πολύ καλή κατάσταση, με την ομάδα των ερευνητών να αναφέρει πως τα πέτρινα τείχη του φτάνουν σε κάποια σημεία τα 3-4 μέτρα ύψος. Πιστεύουν δε πως το κάστρο έχει διατηρήσει τα χαρακτηριστικά του, εξαιτίας της αλκαλικότητας του νερού της λίμνης.

Πιστεύεται ότι το κάστρο κατασκευάστηκε την Εποχή του Σιδήρου, απομεινάρι του πολιτισμού των Ουράρτου, γνωστού και ως Βασιλείου του Βαν, το οποίο κυριάρχησε στην περιοχή από τον 9ο έως τον 6ο αιώνα π.Χ.

Η στάθμη των νερών της λίμνης Βαν, την οποία οι άνθρωποι που είχαν εγκατασταθεί τριγύρω της ονόμαζαν «Ανώτερη Θάλασσα», παρουσίασε μεγάλες διακυμάνσεις τα τελευταία χιλιάδες χρόνια, πριν πάρει την μορφή που έχει σήμερα. «Kαθώς η στάθμη των νερών ανέβαινε, οι άνθρωποι εγκατέλειπαν τις εγκαταστάσεις που είχαν χτίσει. Αν και οι περισσότερες από αυτές είναι ερείπια, εξακολουθούν να υπάρχουν. Είναι χρέος μας να τις προστατεύσουμε. Άλλα κάστρα στη χώρα έχουν καταστραφεί, όμως αυτό, που ήταν κρυμμένο μέσα στη λίμνη διατηρήθηκε», λέει ο Mustafa Akkuş, ακαδημαϊκός στο πανεπιστήμιο Van Yüzüncü Yıl.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η ανακάλυψη του κάστρου συσχετίστηκε από πολλούς με τη Χαμένη Ατλαντίδα, η οποία τοποθετείται σύμφωνα με τους αρχαιολόγους στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.

Η Ατλαντίδα αναφέρθηκε πρώτη φορά από τον Πλάτωνα το 350 π.Χ., ο οποίος περιέγραψε ένα μυστηριώδες νησί που κατά τα φαινόμενα εξαφανίστηκε. Μερικοί πιστεύουν ότι το νησί της Ατλαντίδας δεν είναι άλλο από την Σαντορίνη, όπου μία τεράστια ηφαιστειακή έκρηξη έγινε η αιτία για να αφανιστεί ο Μινωικός Πολιτισμός που άνθησε μεταξύ του 3650 π.Χ. και του 1400 π.Χ.

Δείτε εικόνες:


 
 

  (Με πληροφορίες από National Geographic)
Πηγή
Διαβάστε περισσότερα

Ο πύργος της Βαβέλ

Προκειμένου να εποικίσει την ερημωμένη γη που ο πρόσφατος κατακλυσμός είχε σαρώσει εξαιτίας της ηθικής διαφθοράς, ο Θεός είχε διασώσει μια μόνο οικογένεια, την οικογένεια του Νώε, προς τον οποίο Νώε είχε πει: «Σε είδον δίκαιον ενώπιόν Μου εν τη γενεά ταύτη.» (Γέν. 7:1).

Ομως στους τρεις γιους του Νώε γρήγορα αναπτύχθηκαν τα ίδια εμφανή διακριτικά που παρουσίαζε ο προκατακλυσμιαίος κόσμος. Στο Σημ, το Χαμ και τον Ιάφεθ που έμελλαν να γίνουν οι ιδρυτές της ανθρώπινης φυλής, προδιαγράφηκαν τα χαρακτηριστικά των απογόνων τους. Μιλώντας με θεία έμπνευση, ο Νώε ανέφερε εκ των προτέρων το ιστορικό των τριών φυλών οι οποίες θα προέρχονταν από τους τρεις αυτούς πατέρες της ανθρωπότητας. Καθορίζοντας τους απογόνους του Χαμ, μέσο του γιου μάλλον παρά του πατέρα, έκανε τη δήλωση: «Επικατάρατος ο Χαναάν, δούλος των δούλων θέλει είσθαι εις τους αδελφούς αυτού.» Το αφύσικο παράπτωμα του Χαμ απέδειξε ότι ο υιικός σεβασμός είχε προ πολλού εκλείψει από την καρδιά του, και αποκάλυψε την ασέβεια και την αχρειότητα του χαρακτήρα του. Τα άσχημα αυτά χαρακτηριστικά διαιωνίσθηκαν στο Χαναάν και στους απογόνους του, των οποίων η συνεχιζόμενη ενοχή προκάλεσε τις εναντίον τους τιμωρίες του Θεού.

Από την άλλη μεριά, ο εκδηλούμενος σεβασμός του Σημ και του Ιάφεθ προς τον πατέρα τους καθώς και προς τα θεϊκά προστάγματα υποσχόταν ένα λαμπρότερο μέλλον για τους απογόνους τους. Γι’αυτούς τους γιους ειπώθηκε: «Ευλογητός Κύριος ο Θεός του Σημ, και ο Χαναάν θέλει είσθαι δούλος εις αυτόν. Ο Θεός θέλει πλατύνει τον Ιάφεθ, και θέλει κατοικήσει εν ταις σκηναίς του Σήμ, ο δε Χαναάν θέλει είσθαι δούλος εις αυτόν.»
Η γενεαλογία του Σημ θα κατέληγε στον εκλεκτό λαό της διαθήκης του Θεού, στον υποσχεμένο Λυτρωτή. Ο Κύριος ήταν ο Θεός του Σημ. Από αυτόν θα προερχόταν ο Αβραάμ και ο λαός του Ισραήλ, από τον οποίον θα ερχόταν ο Χριστός. «Μακάριος ο λαός του οποίου ο Κύριος είναι ο Θεός αυτού.» (Ψαλμ. 144:15).

Και ο Ιάφεθ «θέλει κατοικήσει εν ταις σκηναίς του Σημ.» Οι απόγονοι του Ιάφεθ θα συμμετείχαν ιδιαίτερα στις ευλογίες του ευαγγελίου. Οι επερχόμενες γενεές του Χαναάν κατάντησαν ειδωλολάτρες του χειρίστου είδους. Αν και σύμφωνα με την κατάρα προορίζονταν για τη σκλαβιά, η καταδίκη τους αναβλήθηκε επί αιώνες. Ο Θεός ανέχθηκε την ασέβεια και τη διαφθορά τους, μέχρι που αυτοί ξεπέρασαν τα όρια της θεϊκής ανεκτικότητας. Τότε αποβλήθηκαν και έγιναν δούλοι του Σήμ και του Ιάφεθ.

Η προφητεία του Νώε δεν ήταν καμιά αυθαίρετη και οργισμένη επίκριση, ούτε καμιά διακήρυξη ιδιαίτερης εύνοιας. Δεν καθόρισε το χαρακτήρα, ούτε τη μοίρα των γιων του. Φανέρωνε όμως ποια θα ήταν τα αποτελέσματα της ζωής που είχαν οι ίδιοι διαλέξει σαν άτομα και του χαρακτήρα που είχαν διαμορφώσει. Ήταν η έκφραση της πρόθεσης του Θεού γι’αυτούς και για τους απογόνους τους σε σχέση με τον ατομικό χαρακτήρα τους και τη συμπεριφορά τους.

Κατά γενικό κανόνα, τα παιδιά κληρονομούν τις διαθέσεις και τις κλίσεις των γονέων τους και μιμούνται το παράδειγμά τους. Έτσι, οι αμαρτίες των γονέων διαπράττονται από τα παιδιά από γενεά σε γενεά. Λοιπόν, την κακία και την ασέβεια του Χαμ διαδέχθηκαν οι απόγονοί του προκαλώντας κατάρα για τον εαυτό τους που διήρκεσε πολλούς αιώνες. «Είς δε αμαρτωλός αφανίζει μεγάλα καλά.» (Εκκλ. 9:18).

Από το άλλο μέρος, πόσο πλουσιοπάροχα αμείφθηκε ο σεβασμός του Σημ για τον πατέρα του! Τι λαμπρή γραμμή διαδοχής από άγιους ανθρώπους παρουσιάζουν οι απόγονοί του! «Γιγνώσκει ο Κύριος τας ημέρας των αμέμπτων», «και το σπέρμα αυτού είναι εις ευλογίαν.» «Γνώρισον λοιπόν, ότι Κύριος ο Θεός σου, Αυτός είναι ο Θεός, ο Θεός ο πιστός, ο φυλάττων την διαθήκην και το έλεος προς τους αγαπώντας Αυτόν και φυλάττοντας τας εντολάς Αυτού εις χιλίας γενεάς.» (Ψαλμ. 37: 18,26, Δευτ. 7:9).

Για ένα διάστημα οι απόγονοι του Νώε εξακολούθησαν να κατοικούν ανάμεσα στα βουνά όπου η κιβωτός είχε καθίσει. Καθώς πλήθαιναν, σε λίγο η αποστασία έφερε το διαχωρισμό. Εκείνοι που ήθελαν να λησμονήσουν τον Πλάστη τους και να απορρίψουν τους επιβαλλόμενους από το νόμο Του περιορισμούς, συνεχώς ένιωθαν να ενοχλούνται από τις διδασκαλίες και το παράδειγμα των θεοσεβών συντρόφων τους, και ύστερα από λίγο αποφάσισαν να χωρι-σθούν από τους λατρευτές του Θεού. Κατά συνέπεια, ταξίδεψαν στην πεδιάδα του Σενναάρ, στις όχθες του ποταμού Ευφράτη. Είχαν ελκυσθεί από την ομορφιά του τοπίου και από τη γονιμότητα του εδάφους, και αποφάσισαν να κάνουν την πεδιάδα αυτή πατρίδα τους.

Εκεί αποφάσισαν να κτίσουν μια πόλη και μέσα σε αυτή έναν πύργο με τέτοιο καταπληκτικό ύψος που θα τον καθιστούσε το θαύμα του κόσμου. Αυτές οι ενέργειες σκοπό είχαν να εμποδίσουν τους ανθρώπους από του να σκορπισθούν μακριά σχηματίζοντας αποικίες. Ο Θεός είχε υποδείξει στους ανθρώπους να σκορπισθούν σε ολόκληρη τη γη, να την ξαναγεμίσουν και να την κατακτήσουν. Αυτοί όμως οι οικοδόμοι της Βαβέλ σκόπευαν να διατηρήσουν την κοινότητά τους ενωμένη σε ένα σώμα και να ιδρύσουν μια μοναρχία που να αγκαλιάσει βαθμηδόν ολόκληρη τη γη.

Με τον τρόπο αυτό η πόλη τους θα γινόταν η μητρόπολη μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας που θα αποκτούσε το θαυμασμό και την απότιση τιμής από μέρους του κόσμου, και θα καθιστούσε τους ιδρυτές της διάσημους. Ο μεγαλόπρεπος πύργος φθάνοντας μέχρι τον ουρανό, στόχευε να ορθωθεί σαν μνημείο της δύναμης και της σοφίας των οικοδόμων του, διαιωνίζοντας τη φήμη του μέχρι τις έσχατες γενεές.

Οι κάτοικοι της πεδιάδας του Σενναάρ δεν πίστευαν στη συνθήκη του Θεού ότι δε θα επέφερε άλλον κατακλυσμό στη γη. Πολλοί από αυτούς αρνήθηκαν την ύπαρξη του Θεού και απέδιδαν τον κατακλυσμό στην ενέργεια των φυσικών στοιχείων.

Αλλοι πίστευαν σε μια ανώτερη δύναμη που ευθυνόταν για την καταστροφή του προκατακλυσμιαίου κόσμου και, όπως συνέβη με τον Κάιν, έτσι και στη δική τους καρδιά γεννήθηκε η ανταρσία εναντίον της δύναμης αυτής. ΄Ενας αντικειμενικός σκοπός για την ανέγερση του πύργου ήταν να σιγουρέψουν την ασφάλειά τους σε περίπτωση νέου κατακλυσμού. Ορθώνοντας την οικοδομή σε ύψος πολύ μεγαλύτερο από εκείνο όπου είχαν φθάσει τα νερά του κατακλυσμού, πίστευαν ότι θα βρίσκονταν ασφαλώς εκτός κινδύνου. Και όταν θα έφθαναν μέχρι τα σύννεφα, έλπιζαν να ανακαλύψουν τα αίτια τηςκατακλυσμιαίας βροχής. Ολόκληρο το επιχείρημα είχε επινοηθεί με σκοπό να εξυψώσει περισσότερο ακόμη την περηφάνια των επινοητών του και να στρέψει τις σκέψεις των επερχόμενων γενεών μακριά από το Θεό, οδηγώντας τους στην ειδωλολατρία. ΄Οταν ο πύργος ήταν μισοτελειωμένος, ένα ορισμένο τμήμα του χρησιμοποιήθηκε για κατοικία των οικοδόμων. ΄Αλλα διαμερίσματα, λαμπρά στολισμένα και επιπλωμένα, είχαν αφιερωθεί στα είδωλά τους. Οι άνθρωποι χαίρονταν για την επιτυχία τους, αινούσαν τους αργυρούς και τους χρυσούς θεούς, και τάχθηκαν εναντίον του Κυβερνήτη του ουρανού και της γης. Ξαφνικά, το καταπληκτικά προχωρημένο έργο, σταμάτησε. ΄Αγγελοι είχαν σταλεί για να ματαιώσουν το σκοπό των οικοδόμων. Ο πύργος είχε φθάσει σε τέτοιο ύψος ώστε ήταν αδύνατον να επικοινωνούν οι εργάτες που βρίσκονταν στην κορυφή με εκείνους που ήταν στη βάση. Γι’αυτό ορισμένοι άνθρωποι είχαν τοποθετηθεί σε διάφορα σημεία με σκοπό να δέχονται και να μεταδίδουν στον αμέσως επόμενο παρακάτω παραγγελίες για τα απαιτούμενα υλικά ή οποιεσδήποτε άλλες σχετικές με το έργο της οικοδομής οδηγίες. Ενώ τα μηνύματα περνούσαν έτσι από τον ένα στον άλλον, επήλθε σύγχυση στη γλώσσα με αποτέλεσμα να στέλνονται υλικά που δεν είχαν ζητηθεί και να ανατρέπονται οδηγίες που δίνονταν. Επακολούθησε γενική σύγχυση και θορύβηση.

Το έργο παρέλυσε. Αποκλειόταν περαιτέρω αρμονική συνεργασία. Οι οικοδόμοι ήταν εντελώς ανίκανοι να λύσουν τις αλλόκοτες μεταξύ τους διαφορές και, μέσα στην οργή και στη απογοήτευσή τους, μέμφονταν ο ένας τον άλλον. Ο συνασπισμός τους κατέληξε σε διαμάχη και αιματοχυσία. Το επάνω μέρος του πύργου κεραυνώθηκε από τον ουρανό σαν μαρτυρία της θεϊκής δυσαρέσκειας, και τα κομμάτια του σκορπίσθηκαν καταγής. Οι άνθρωποι άρχισαν να αισθάνονται ότι υπάρχει ένας Θεός που κυβερνάει στον ουρανό.

Μέχρι εκείνο τον καιρό οι άνθρωποι μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Τώρα, εκείνοι που καταλάβαιναν τη γλώσσα του άλλου, συγκεντρώθηκαν σε ομάδες. Μερικοί πήραν τη μια κατεύθυνση και άλλοι την άλλη. «Και εκείθεν διεσκόρπισεν αυτούς ο Κύριος επί το πρόσωπον πάσης της γης.» Αυτή η διασπορά ήταν ο τρόπος να κατοικηθεί η γη, με αποτέλεσμα την εκπλήρωση του σκοπού του Θεού ακριβώς με τα μέσα εκείνα που οι άνθρωποι είχαν χρησιμοποιήσει για να ματαιώσουν την πραγματοποίησή του.

Πόσο όμως αυτό στοίχισε σε εκείνους που είχαν βάλει σκοπό τους να εναντιωθούν στο Θεό! Η θεϊκή πρόθεση ήταν οι άνθρωποι που θα πήγαιναν να ιδρύσουν έθνη σε διάφορα μέρη της γης, να συναποκομίσουν την επίγνωση του θελήματός Του, έτσι ώστε το φως της αλήθειας να λάμπει αμείωτο στις διαδοχικές γενεές. Ο Νώε, ο πιστός κήρυκας της δικαιοσύνης, έζησε τριακόσια πενήντα ακόμη χρόνια μετά τον κατακλυσμό, ο Σημ πεντακόσια. Έτσι, οι απόγονοί τους είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τις απαιτήσεις του Θεού καθώς και το ιστορικό της συμπεριφοράς Του με τους πατέρες τους. Δεν είχαν όμως διάθεση να ακούσουν τις αδιάφορες γι’ αυτούς εκείνες αλήθειες. Δεν είχαν την επιθυμία να συμπεριλάβουν το Θεό στον κύκλο των γνώσεών τους. Και με τη σύγχυση των γλωσσών αποκόπηκαν σε μεγαλύτερο ακόμη βαθμό από την επικοινωνία με εκείνους που μπορούσαν να τους είχαν διαφωτίσει.

Οι οικοδόμοι της Βαβέλ υπέθαλπαν επικριτικό πνεύμα εναντίον του Θεού. Αντί να θυμούνται με ευγνωμοσύνη την ευσπλαχνία που Αυτός έδειξε στον Αδάμ και τη συνθήκη της χάρης που συνήψε με το Νώε, παραπονούντο για την αυστηρότητα με την οποία απέβαλε το πρώτο ζευγάρι από την Εδέμ και κατέστρεψε τον κόσμο με τον κατακλυσμό.

Και όμως, ενώ γόγγυζαν κατά του Θεού ότι ήταν αυστηρός και αυθαίρετος, ανέχονταν την εξουσία του σκληρότερου των τυράννων. Ο Σατανάς προσπαθούσε να τους κάνει να καταφρονήσουν την προσφορά των θυσιών που συμβόλιζαν το θάνατο του Χριστού. Και σκοτισμένες όπως ήταν οι διάνοιές τους από την ειδωλολατρία, τους έκανε κατ’απομίμηση των θυσιών αυτών να θυσιάσουν τα ίδια τα παιδιά τους επάνω στους βωμούς των ειδώλων τους. ΄Οταν οι άνθρωποι στράφηκαν μακριά από το Θεό, οι θεϊκές τους ιδιότητες της δικαιοσύνης, της αγνότητας και της αγάπης αντικαταστάθηκαν από την καταδυνάστευση, τη βία και τη βαρβαρότητα.

Οι οικοδόμοι της Βαβέλ ήταν αποφασισμένοι να εδραιώσουν ένα είδος κυβέρνησης που να είναι ανεξάρτητη από το Θεό. Υπήρχαν όμως μερικοί ανάμεσά τους που είχαν το φόβο του Θεού, αλλά που είχαν εξαπατηθεί από τους αβάσιμους ισχυρισμούς των ασεβών και παρασύρθηκαν στα συγκροτημένα σχέδιά τους. Χάρη των πιστών αυτών ο Θεός αργοπορούσε την τιμωρία Του δίνοντας στους ανθρώπους καιρό να φανερώσουν τον πραγματικό χαρακτήρα τους.

Σε μια τέτοια κατάσταση οι γιοι του Θεού πάσχιζαν να τους αποτρέψουν από τους σκοπούς τους. Ο λαός όμως ήταν κατά πάντα σύμφωνος στο προκλητικό κατά του Ουρανού εγχείρημά του. Αν αφήνονταν ανεξέλεγκτοι, θα είχαν βυθίσει στην ανηθικότητα τον κόσμο από τα πρώτα του ακόμη στάδια. Ο συνασπισμός τους είχε για βάση του την ανταρσία ένα βασίλειο εδραιωμένο για τον αυτοδοξασμό και το οποίο δεν απέδιδε στο Θεό ούτε εξουσία, ούτε τιμή.

Αν επιτρεπόταν να επιζήσει ο συνασπισμός αυτός, θα κατέληγε σε μια ισχυρή δύναμη που θα κατέβαλλε κάθε προσπάθεια για να αφανίσει τη δικαιοσύνη και μαζί με αυτή την ειρήνη, την ευτυχία και την ασφάλεια από τη γη. Στη θέση της εντολής του Θεού, η οποία είναι «αγία, και δικαία, και αγαθή» (Ρωμ. 7:12), οι άνθρωποι επιχείρησαν να βάλουν νόμους που να ικανοποιούν τις ροπές της δικής τους εγωιστικής και άσπλαχνης καρδιάς. Εκείνοι που φοβόνταν το Θεό, φώναζαν επικαλούμενοι την επέμβασή Του. «Κατέβη δε ο Κύριος διά να ίδη την πόλιν και τον πύργον, τον οποίον ωκοδόμησαν οι υιοί των ανθρώπων.» Από ευσπλαχνία για τον κόσμο εκμηδένισε τους σκοπούς των οικοδόμων του πύργου και ανέτρεψε το μνημείο της θρασύτητάς τους. Από ευσπλαχνία σύγχυσε τον τρόπο της ομιλίας τους, βάζοντας έτσι φραγμό στις επαναστατικές προθέσεις τους.

Ο Θεός ανέχεται επί πολύ τη διεστραμμένη στάση των ανθρώπων και τους χορηγεί άφθονες ευκαιρίες για να μετανοήσουν. Σημειώνει όμως όλα τα επινοήματα που στοχεύουν να αντιδράσουν στο κύρος του δίκαιου και άγιου νόμου Του. Από καιρό σε καιρό το άγιο χέρι που κρατάει το σκήπτρο της εξουσίας, εκτείνεται για να περιορίσει την παρανομία. Χορηγούνται αλάθητα αποδεικτικά στοιχεία ότι ο Δημιουργός του σύμπαντος, ο άπειρος σε σοφία, αγάπη και αλήθεια, είναι ο ύπατος Κυβερνήτης του ουρανού και της γης και ότι κανείς δεν μπορεί να καταφρονήσει τη δύναμή Του χωρίς να υποστεί τις συνέπειες.

Τα σχέδια των οικοδόμων της Βαβέλ κατέληξαν στην αποτυχία και στον εξευτελισμό. Το μνημείο της περηφάνιας τους κατάντησε το μνημείο της τρέλας τους. Και παρόλα αυτά οι άνθρωποι συνεχίζουν να ακολουθούν την ίδια πορεία στηριζόμενοι στον εαυτό τους και απορρίπτοντας το νόμο του Θεού. Αυτή την αρχή προσπάθησε να επιβάλει ο Σατανάς στον ουρανό. Από αυτή την αρχή διεπόταν ο Κάιν όταν έφερε την προσφορά του στο Θεό.

Υπάρχουν οι σύγχρονοι οικοδόμοι πύργων. Οι άπιστοι βασίζουν τις θεωρίες τους στα υποτιθέμενα επιστημονικά συμπεράσματα, απορρίπτοντας τον αποκαλυμμένο λόγο του Θεού. Περιφρονούν το νόμο Του και καυχώνται για την επάρκεια της ανθρώπινης λογικής. Και «επειδή η κατά του πονηρού έργου απόφασις δεν εκτελείται ταχέως, διά τούτο η καρδία των υιών των ανθρώπων είναι όλη έκδοτος εις το να πράττη το κακόν.» (Εκκλ. 8:11).

Στο θεωρούμενο χριστιανικό κόσμο πολλοί αποστρέφονται τις απλές διδασκαλίες της Βίβλου και κατασκευάζουν το πιστεύω τους από τις ανθρώπινες εικασίες και τα ευχάριστα μυθεύματα, υποδείκνύοντας τον πύργο τους σαν το δρόμο που οδηγεί στον ουρανό. Γεμάτοι θαυμασμό, οι άνθρωποι κρέμονται από τα χείλη των ρητόρων που διδάσκουν ότι οι παραβάτες δεν πρόκειται να πεθάνουν και ότι η σωτηρία μπορεί να εξασφαλισθεί χωρίς την τήρηση του θεϊκού νόμου.

Αν οι διατεινόμενοι οπαδοί του Χριστού δέχονταν τον κανόνα του Θεού, Αυτός θα τους κρατούσε ενωμένους. Εφόσον όμως η ανθρώπινη σοφία υψώνεται παραπάνω από τον άγιο λόγο Του, θα υπάρχουν διενέξεις και διαστάσεις. Η υφιστάμενη σύγχυση μεταξύ των διαφόρων δογμάτων και αιρέσεων πολύ κατάλληλα συμβολίζεται με τον τίτλο «Βαβυλώνα» τον οποίο η προφητεία αποδίδει στις εκκλησίες των εσχάτων ημερών που αγαπούν τον κόσμο. (Αποκ. 14:8, 18:2).

Πολλοί προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους ουρανό αποκτώντας πλούτη και δύναμη. «Εμπαίζουσι, λαλούσιν εν πονηρία καταδυναστείαν, και λαλούσιν υπερηφάνως» (Ψαλμ. 73:8), καταπατώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και παραβλέποντας τη θεϊκή εξουσία. Οι περήφανοι μπορεί να κατέχουν μεγάλη δύναμη για ένα διάστημα και να σημειώνουν επιτυχία σε όλες τις επιχειρήσεις τους. Στο τέλος όμως θα συναντήσουν μόνο την απογοήτευση και την αθλιότητα.

Ο καιρός της διεξαγωγής της έρευνας από μέρους του Θεού πλησιάζει. Ο ΄Υψιστος θα κατεβεί να δει αυτά που οικοδόμησαν οι γιοι των ανθρώπων. Η ύπατη εξουσία θα αποκαλυφθεί. Τα έργα της ανθρώπινης περηφάνιας θα εκμηδενισθούν. «Ο Κύριος διέκυψεν εξ ουρανού, Είδε πάντας τους υιούς των ανθρώπων. Εκ του τόπου της κατοικήσεως Αυτού Θεωρεί πάντας τους κατοίκους της γης.» «Ο Κύριος ματαιώνει την βουλήν των εθνών Και ανατρέπει τους διαλογισμούς των λαών. Η βουλή του Κυρίου μένει εις τον αιώνα, Οι λογισμοί της καρδίας αυτών εις γενεάν και γενεάν.» Ψαλμ. 33: 13,14,10,11
Διαβάστε περισσότερα

Delete this element to display blogger navbar

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 
Powered by alito v2 2013