Featured

Από το Blogger.

Φαντάσματα της μάχης του Bentonville

Όπως οι περισσότερες μάχες εμφυλίων πολέμων, η μάχη του bentonville έχει πάρει το μερίδιο της στην ύπαρξη παραφυσικών φαινόμενων ανά τους καιρούς. Από μαρτυρίες βλέπουμε επανάληψη σκηνών της μάχης στο «σπίτι του αρπιστή», ιστορίες νέες και παραδοσιακές συνεχίζουν να συναρπάζουν τους επισκέπτες και να τους «βάζουν» στο πεδίο της μάχης – ειδικά γύρω από το Halloween. Για την τιμή της περίστασης σας παραθέτουμε μερικές ιστορίες:.

ιστορίες για το σπίτι του αρπιστή

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις εστιάζετε στην μαζική επίσκεψη ανθρώπων από το manassas της Virginia. Κατά την άφιξή τους στο Bentonville, πήγαν κατευθείαν στο σπίτι του αρπιστή (περνώντας από την πλευρά του κέντρου επισκεπτών). Ήταν το πρώτο τους ταξίδι στο πεδίο της μάχης. Μια γυναίκα από το γκρουπ είχε, σε μικρό βαθμό, εμφανείς ψυχικές ικανότητες, και κατά την διάρκεια που το γκρουπ οδηγούνταν στο σπίτι, ανέφερε πως εκτός από τα έπιπλα είδε κι άλλες περιοδικές φιγούρες να εμφανίζονται εκεί.

Καθώς τα δωμάτια των κάτω ορόφων του σπιτιού του αρπιστή είναι επιπλωμένα για να αποτελούν ένα εμφυλίου πολέμου νοσοκομείο, τα πάνω δωμάτια έχουν οικιακή επίπλωση και μαρτυρούν την καθημερινή ζωή της οικογένειας του αρπιστή. Ήταν εδώ, σε ένα από τα υπνοδωμάτια του πάνω ορόφου, όπου η γυναίκα είδε στιγμιαία την φιγούρα ενός ψηλού άντρα να στέκεται σε ένα από τα παράθυρα του δωματίου. Ήταν ντυμένος με μια μακριά μαύρη κάπα. Ο άντρας είχε παχιά άσπρη γενειάδα, χωρίς μουστάκι, και τα φρύδια του ήταν χοντρά και μαύρα. Καθόταν ατενίζοντας προσεκτικά, από το παράθυρο, τους εξωτερικούς χώρους του σπιτιού.




Φυσικά κανείς, εκτός από την γυναίκα με τις ψυχικές ικανότητες, δεν μπόρεσε να δει την φιγούρα του φαντάσματος. Ο ξεναγός, μην ξέροντας τι να κάνει στην προκειμένη περίσταση, συνέχισε να δείχνει στους επισκέπτες το σπίτι. Η γυναίκα, παρόλα αυτά, είδε την σκούρα φιγούρα ξανά – αυτήν την φορά στην μπροστά βεράντα. Όλοι όσοι άκουσαν το περιστατικό, πίστευαν ότι το φάντασμα δεν ήταν κανενός άλλου παρά του κυρίου John Harper (john ο αρπιστής), ιδιοκτήτης του σπιτιού κατά την διάρκεια του εμφυλίου. Ο αρπιστής και η γυναίκα του amy, μαζί με τα παιδιά τους, παρέμειναν στην οικία τους όταν ο στρατός χρησιμοποιούσε το σπίτι τους σαν νοσοκομείου πολέμου. Επίσης η οικογένεια βοηθούσε όσο περισσότερο μπορούσε στην φροντίδα τραυματισμένων στρατιωτών. (φημίζεται ότι η γυναίκα με τις ψυχικές ικανότητες, είδε την φιγούρα ενός τέτοιου άντρα καθώς περνούσε από το κέντρο επισκεπτών του σπιτιού, κατά την άφιξή της.)

Η γυναίκα ανέφερε επίσης την θέαση φορητών νοσοκομείων κινούμενων από άλογα, να καταφτάνουν στη εξωτερική αυλή του σπιτιού, την θέαση νεκρών και τραυματισμένων στρατιωτών σε σωρούς έξω από το σπίτι, γιατρούς να θεραπεύουν τους ασθενείς και εγχειρήσεις να διαδραματίζονται στα κάτω δωμάτια του σπιτιού.


Η ψυχική γυναίκα επίσης ανέφερε ότι είδε έναν τραυματισμένο στρατηγό να καταφθάνει για θεραπεία, στο «φτιαχτό» νοσοκομείο. Ένας ομοσπονδιακός στρατηγός των XIV army corps είχε τραυματιστεί κατά την διάρκεια της μάχης του Bentonville. Καθώς η ταξιαρχία του αντεπιτεθόταν στον στρατό του tennesee στις 19 μαρτίου του 1865, ο στρατηγός Benjamin fearing χτυπήθηκε στα πλευρά κι έχασε αρκετά δάχτυλα από σφαίρα. Το σπίτι του αρπιστή, έγινε το νοσοκομείου του στρατηγού, ο οποίος πήγε εκεί για θεραπεία.



Καθώς η γυναίκα από την Βιρτζίνια δείχνει να έχει ειδικές ικανότητες, στο να βλέπει το παρελθόν, οι υπόλοιποι χωρίς ψυχικές ικανότητες έγιναν μάρτυρες περίεργων καταστάσεων στο σπίτι του αρπιστή. Ένα κρύο βροχερό πρωινό πολλά χρόνια πιο πριν, ένας υπάλληλος δούλευε μόνος στο σπίτι όταν νομίζει πως άκουσε βήματα στον πάνω όροφο. Φοβισμένος, εξέτασε κάθε δωμάτιο ξεχωριστά, αλλά δεν βρήκε τίποτα και γύρισε πίσω στην δουλειά του στο ισόγειο. Καθώς ο άντρας ξαναπέρασε τον κεντρικό διάδρομο του σπιτιού κι έκανε το πρώτο βήμα στην σκάλα ένιωσε κάτι να κινείται. Κοίταξε ψηλά, και είδε μια σκούρα φιγούρα να κάθετε στο πάνω μέρος της σκάλας. Ο υπάλληλος τράπηκε σε φυγή, και πήγε στο κέντρο επισκεπτών όπου διηγήθηκε στην ιστορία του. Από εκείνη την ημέρα κι έπειτα ο άντρας αρνιόταν να παρευρεθεί στο σπίτι μόνος του.

φάντασμα επισκέπτης

Ένα απόγευμα, λίγο πριν βραδιάσει, ένα άντρας επισκέφτηκε το νεκροταφείο της οικογένειας του αρπιστή, που βρίσκεται κατά μήκος της οδού State στον αριθμό 1188, έχοντας αρκετή απόσταση από το σπίτι και το κέντρο επισκεπτών. Στο νεκροταφείο υπάρχουν οι τάφοι του john και της amy, καθώς κι άλλων μελών και συγγενών της οικογένειας. Αυτός ο τάφος είναι παρακείμενος του μαζικού ομοσπονδιακού τάφου του Bentonville. Έχοντας ξεναγηθεί στα μέρη του νεκροταφείου, ο άντρας γύρισε στο αυτοκίνητό του, που το είχε παρκάρει παραδίπλα. Με το λυκόφως να υπάρχει ακόμη, κοίταξε στον καθρέφτη του αυτοκινήτου, και είδε μια για γυναίκα να κάθεται στο πίσω κάθισμα. Φαινόταν να έχει μαζεμένα τα μαλλιά της σε κοτσίδα, και φορούσε ένα μαύρο φόρεμα με μεγάλο περιλαίμιο. Αμέσως πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο, αλλά μόλις ξανακοίταξε η γυναίκα είχε φύγει. Ήταν μήπως η amy harper;


φαντάσματα της μάχης

Πολλά χρόνια πριν, κατά την διάρκεια των πρώτων ιστοριών που φημίζονται για το Bentonville, δύο στρατιώτες επιφυλακής, έγιναν αυτόπτης μάρτυρες σε αυτό που αρχικά φημιζόταν από τις ιστορίες της μάχης. Οι δυο άντρες φυλούσαν σκοπιά, πρωινές ώρες. Ένα παχύ στρώμα ομίχλης κάλυψε το πεδίο της μάχης. Καθώς οι άντρες συζητούσανε μεταξύ τους στο ομιχλώδες τοπίο, άρχισαν να ακούνε ήχους από κίνηση σε απόσταση. Ήταν σαν βήματα από μεγάλη μάζα ατόμων. Σκούρα ρούχα άρχισαν να ξεπροβάλλουν από την ομίχλη, καθώς οι ήχοι γινόντουσαν πιο δυνατοί, και ένα γκρουπ από άγνωστους στρατιώτες κατηφόριζε τον δρόμο προς την κατεύθυνση των δύο σκοπών. Υπολογίζεται γύρω στους 100 άντρες.

Οι σκοποί κοιτούσαν κατάπληκτοι, καθώς η μάζα ξεπρόβαλλε από την ομίχλη. Είναι άραγε στρατιώτες; Αναρωτιόντουσαν οι δυο σκοποί. Οι στολές τους ήταν ξεσκισμένες και κουρελιασμένες. Οι φιγούρες φαινόντουσαν ήσυχες και σκυφτές, αλλά οι θεατές ακούγανε καθαρά τον ήχο από τον κτύπο των καραβάνων και του λοιπού εξοπλισμού τους, καθώς περνούσαν. Όταν το γκρουπ έφτασε σε μικρή απόσταση από τους σκοπούς, έκανε μεταβολή και οδηγήθηκε προς την κατεύθυνση από όπου είχε έρθει – προς το εθνικό τόπο διαμονής του στρατού. Αργότερα το πρωί οι δυο άντρες πήγανε στον τόπο διαμονής του στρατού για να δούνε τους νεοαφιχθήσες. Όταν έφτασαν στο μέρος είδαν γύρω στους 30-40 ανθρώπους εκεί. Οι άντρες αναρωτήθηκαν για το μεγάλο γκρουπ των στρατιωτών που είχε καταφθάσει λίγες ώρες πιο πριν. Κανείς όμως από τον τόπο διαμονής δεν είχε δει κανέναν να καταφθάνει και κανείς δεν είχε ακούσει ένα μεγάλο γκρουπ να περνάει από την γύρω περιοχή.


ήχοι από την μάχη

Πριν από δέκα περίπου χρόνια, μια γυναίκα που μένει στο σημείο όπου ήταν το πεδίο της μάχης του Bentonville, κάλεσε το κέντρο επισκεπτών για να αναφέρει δυνατούς ήχους στο κτήμα της. Η γυναίκα ήθελε να μάθει αν γινόντουσαν δοκιμαστικές βολές όπλων κατά την διάρκεια της νύχτας. Ανέφερε ότι ακούστηκε σαν κρότος από κανόνι στο πεδίο της μάχης.


Αυτό έγινε πολύ πριν η περιοχή αποκτήσει τα οπλοπολυβόλα 3 ιντσών, και το κέντρο βεβαίωσε την γυναίκα ότι τίποτα που να σχετίζετε με το Bentonville, δεν πυροβολούσε κατά την διάρκεια της νύχτας.


Από εκείνη την στιγμή κι έπειτα, πολλοί κάτοικοι του Bentonville, ισχυρίζονταν ότι άκουγαν ήχους μάχης, πυροβολισμούς, βήματα στρατιωτών, ομιλίες κτλ. Είναι μήπως πυροβολισμοί από κυνηγούς της περιοχής; Ή μήπως είναι από στρατιωτικές ασκήσεις του οχυρού bragg που εξυπηρετεί στον στρατό και βρίσκεται έξω από το Bentonville; Ή μήπως είναι κάτι το παραφυσικό;


τα δάση κινούνται

Πρόσφατα ένας άντρας πήγε στο Bentonville για να συμμετάσχει στην καθημερινή ζωή της ιστορικής περιοχής. Έχοντας κάνει λάθος κατέφθασε μια βδομάδα νωρίτερα, δεν μπόρεσε να βρει κατοικία, και αποφάσισε να παραμείνει στον τόπο διαμονής το βράδυ και μόνος.

Το μέρος εκείνο ονομάζετε «εθνικό κάμπινγκ» και αποτελεί στην ουσία τη γραμμή του στρατού federal XX corps κατά την διάρκεια της μάχης. Οι χωματουργικές εργασίες του στρατού, έχουν επιδιορθώσει τα καλύτερα χαρακώματα και οχυρά της μάχης.


Όχι πολύ αφότου έπεσε για ύπνο, ο επισκέπτης άρχισε να γίνεται ανήσυχος. Παράξενες φωνές ακούγονταν μέσα από το απόλυτο σκοτάδι, κι έμοιαζαν να έρχονται από όλες τις κατευθύνσεις. Ο άντρας δεν μπορούσε να κοιμηθεί, και είχε τρομοκρατηθεί από τους ήχους. Ανέφερε ότι άκουσε μια οχλαγωγία από μεγάλη μάζα ανθρώπων. Τους κτύπους του εξοπλισμού τους, κρότους, πυροβολισμούς καθώς και ήχους από άμαξες. Τα δάση, τόνισε, μοιάζουν να είναι γεμάτα ζωή και κίνηση.

Αόρατα χέρια

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα, ένας ομοσπονδιακός αξιωματικός περπατούσε με μερικούς στρατιώτες κατά μήκους της γραμμής των δυνάμεων union xx corps στο Bentonville. Ο άντρας ήταν θορυβώδης και ανήσυχος κι άρχισε να τρομοκρατεί τους «Yankees». Οι φίλοι του διαπίστωναν ότι οι ύβρεις του αξιωματικού ήταν εκτός ελέγχου, και μείωσαν την ταχύτητα του βηματισμού τους, κρατώντας απόσταση από το διαταραγμένο άτομο.


Ξαφνικά, είδαν τον φίλο τους να πέφτει στην άσφαλτο. Έδειχνε σαν να σκόνταψε, αλλά ο άντρας πετάχτηκε πάνω αμέσως και απαίτησε να μάθει ποιος τον έσπρωξε. Είχε νιώσει στιγμιαία δυο χέρια στην πλάτη του καθώς ξαπλώθηκε φαρδύς – πλατύς στο έδαφος. Οι υφιστάμενοι τους, παράλληλα, ισχυριζόντουσαν ότι ο αξιωματικός είχε λάθος. Δεν ήταν αρκετά κοντά του για να τον σπρώξουν.

Εκείνη την στιγμή εντελώς ξαφνικά, το γκρουπ αντιλήφθηκε απότομη πτώση της θερμοκρασίας. Ο γλυκιά και ξηρή νύχτα είχε γίνει πολύ παγερή, κι μια αηδιαστική μυρωδιά ξεπετάχτηκε από το πουθενά. Τρομοκρατημένοι, οι άντρες άρχισαν να βηματίζουν γρηγορότερα, επιθυμώντας να γυρίσουν πίσω στον χώρο διαμονής τους – και να βγουν από το δάσος.

Σοκαρισμένοι οι άντρες αναφέρουν ότι αυτή η δραματική πτώση της θερμοκρασίας διήρκησε μέχρι να βγουν από το δάσος. Περιττό να πούμε ότι ο αξιωματικός αρνήθηκε να περπατήσει στο δάσος την νύχτα πίσω από το μέρος που γινόντουσαν οι ομοσπονδιακές χωματουργικές εργασίες του Bentonville. “δεν μου αρέσει εκεί πίσω”, ανέφερε.

Η πιο χαρακτηριστική και παραδοσιακή ιστορία φαντασμάτων που έχει σχέση με το Bentonville έχει ειπωθεί από την φημισμένη χρονογράφο nancy Roberts. Η ιστορία της για την μάχη των φαντασμάτων στο Bentonville καταγράφεται παρακάτω εις το ακέραιο.


η μάχη των νεκρών: Bentonville

Το 1905 δυο κυνηγοί έγιναν αυτόπτης μάρτυρες μιας μάχης εμφυλίου πολέμου, που έγινε 40 χρόνια πριν…!!!

Η πιο συναρπαστική περίπτωση που κατακτά το ανθρώπινο μυαλό είναι η παρουσίαση σκηνών από το παρελθόν. Υπάρχουν ιστορίες για μεταμεσονύκτιους καβαλάρηδες, ρομαντικά ραντεβού και μάχες που ξαναγίνονται. Αυτοί που ισχυρίζονται ότι έχουν δει αυτά τα πράγματα μπορούν να περιγράψουν το παρουσιαστικό και την δράση των συμμετεχόντων με εκπληκτικές λεπτομέρειες.

Οι περισσότερες από τις προσπάθειες να εξηγηθούν αυτά τα μεταφυσικά φαινόμενα, βασίζονται πάνω στην θεωρία της ακριβής αναπαραγωγής ατμοσφαιρικών συνθηκών στο Bentonville. Αυτή η παραξενιά της φύσης μπορεί να παρουσιαστεί και να γίνει αντιληπτή σε ελάχιστους θνητούς. Αλλά κανείς από αυτούς δεν τολμά να πει πότε αυτές οι συνθήκες είναι μέσα στην σφαίρα της επιστήμης ή της μεταφυσικής.

Ο jim weaver που ζούσε κοντά στο Smithfield (βόρεια Carolina) στις αρχές του 20ου αιώνα, ποτέ δεν ξέχασε τα τρομοκρατικά σκηνικά που έγιναν την νύχτα που έκανε την επίσκεψή του στο παρελθόν. Ο weaver δεν έκανε καμία προσπάθεια να το εξηγήσει. Απλά ήξερε τι είχε γίνει. Ήταν εκεί, το είδε, και έλεγε την ιστορία για το υπόλοιπο της ζωής του.

Ο jim weaver ήταν ένας μικροκαμωμένος άντρας που δούλευε στις φάρμες και στον μύλο του. Ο κόσμος του Smithfield τον αποκαλούσε «ο μπλε άντρας». Είχε πέσει θύμα μιας ήπιας επιληψίας, και η θεραπεία με νιτρικό άλας, έδινε ένα ελαφρό μπλε χρώμα στους θεραπευόμενους.

Παρόλο που δούλευε πολύ και σκληρά, ο weaver και η οικογένειά του ζούσε στα όρια της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Ήταν ένας ήσυχος, και σοβαρός άνθρωπος και ο μόνος αυτοέπαινός του ήταν ότι ποτέ του δεν είχε πει ψέμματα.

Η αδυναμία του jim ήταν η αγάπη του για το κυνήγι. Πολλά βράδια αυτός κι ο σκύλος του πηγαίνανε στο δάσος του Bentonville και στήνανε καρτέρι κοντά στο σπίτι του. Τελευταία ένα σαββατόβραδο μαρτίου, αυτός κι ένας άγγλος ονομαζόμενος joe Lewis περπατούσαν ανάμεσα σε πεύκα και πυκνούς θάμνους. Όταν το γαύγισμα από το λαγωνικό του weaver γέμισε με ήχους την απόλυτα ήσυχη νύχτα, οι δυο άντρες κατάλαβαν ότι το σκυλί είχε βρει το θήραμα του.


Ο jim weaver πάντα έλεγε ότι δεν πρέπει να κυνηγάς τις κυριακές. Λοξοκοίταξε το φεγγάρι το οποίο του πρόδιδε ότι ήταν ήδη μεσάνυχτα. Παρόλα αυτά ήταν απόλυτα σίγουρος ότι το θήραμα βρισκόταν μέσα στο δέντρο κι έπρεπε να το πιάσει. Για να πετύχει αυτό αποφάσισε να κόψει το μικρό δέντρο όπου το λαγωνικό είχε σταματήσει. Άρπαξε το σπαθί του, έκανε ένα βήμα πίσω και χτύπησε το δέντρο. Μόλις το έκανε αυτό, μια εκτυφλωτική δέσμη φωτός ξεπρόβαλλε από το πεύκο. Άσχημα τρομαγμένος ο jim, άφησε το τσεκούρι από τα χέρια του και παρέμεινε κοκαλωμένος από τον φόβο, καθώς η μία δέσμη φωτός μετά την άλλη ξεπροβάλλονταν στα γύρω δέντρα.

Οι δέσμες αυτές φώτισαν το δάσος γύρω από τον jim. Μπορούσε πλέον να δει σκιερές φιγούρες να τρέχουν δεξιά κι αριστερά και να κρύβονται πίσω από τα δέντρα. Η κάθε μία από αυτές κρατούσε ένα παλιού τύπου τυφέκιο. Όλες μονομιάς ξεπετάχτηκαν πίσω από τον weaver, με τα άλογά τους. Γκρίζοι - ένστολοι ιππείς. Ένα ιππικό φάντασμα. Ακουγόταν ένας ψίθυρος από πυροβολισμούς. Οι άντρες με τις μπλε στολές, έτρεχαν, πυροβολούσαν πίσω από τα δέντρα και πέθαιναν σε αφύσικες στάσεις.


Οι σφαίρες από τους γύρω πυροβολισμούς, προσέκρουαν στους κορμούς των δέντρων κι εξοστρακίζονταν σε διάφορες κατευθύνσεις με μανία. Οι δύο άντρες παρέμεναν ακίνητοι. Ένιωθαν τα γόνατά τους αδύνατα και τα μέτωπά τους είχαν λουστεί από κρύο ιδρώτα. Τα δάσος γύρω τους είχε γεμίσει από τους ήχους της μάχης. Οι σφαίρες σφυρίζανε γύρω από τα αυτιά τους σαν χαλάζι, κι εκτοξεύονταν εναντίον των δέντρων και των στρατιωτών. Αργότερα περίπου 10 γιάρδες μακριά, ο jim είδε μια ξεχωριστή συμπλοκή. Ένας στρατιώτης των Yankees, προσπαθούσε να αφαιρέσει την σημαία, από τον σημαιοφόρο μιας προχωρημένης ομοσπονδιακής μονάδας. Μια δεύτερη γκρίζα φιγούρα ήρθε για να κρατήσει άμυνα και ο yankee τον τρύπησε με την ξιφολόγχη του.

Τώρα ο yankee και ο σημαιοφόρος, με την σημαία στην μασχάλη του, παλέψανε σώμα με σώμα. Τελικά, το πρόσωπο του yankee γέμισε με το αίμα του εχθρού, και ο σημαιοφόρος έπεσε στο έδαφος αφού δέχτηκε μια μαχαιριά στον ώμο. Μόλις μερικά λεπτά πέρασαν προτού ο jim weaver και ο joe lewis ξεκινήσουν να τρέχουν. Ο φόβος τους πανικόβαλλε, καθώς οι καρδιές τους χτυπούσαν δυνατά και νιώθανε πνίξιμο. Περάσανε το παλιό σπίτι του Αρπιστή στην πορεία τους. Αλλά δεν σταμάτησαν για να παρακολουθήσουνε τις μπάλες φωτιάς που φωτίζανε τον μαύρο ουρανό πίσω από το σπίτι, καθώς επίσης και το παράξενο φως που έβγαινε μέσα από τα παράθυρα. Σταμάτησαν να τρέχουν και πέσανε κάτω κατάκοποι, μόνο όταν έφτασαν στο πίσω μέρος του σπιτιού του weaver.

Η νύχτα εκείνη ήταν μόνο 40 χρόνια μετά από την μάχη των Μπλε και των Γκρίζων που πολέμησαν και πέθαναν εκεί. Η μάχη ξεκίνησε Κυριακή 19 μαρτίου 1865. συνεχίστηκε μέχρι την Τρίτη 21 του μηνός, με κανονιές να γεμίζουν εκείνη την νύχτα, τον ουρανό. Το σπίτι του Αρπιστή χρησιμοποιήθηκε σαν νοσοκομείο για τους τραυματίες όπου η κραυγές πόνου συνεχίστηκαν για αρκετές μέρες ακόμη.

Ο jim weaver αρκετά αργότερα εντάχθηκε στους βετεράνους της ομοσπονδίας Smithfield στους οποίους διηγήθηκε την ιστορία της νύχτας που είδε την μάχη του Bentonville με τα ίδια του τα μάτια. Πιστέψτε τον ή όχι - όπως νομίζετε.

Αλλά ανάμεσα στους βετεράνους υπήρχε κάποιος που ήξερε ότι ο jim δεν έλεγε ψέμματα. Μόνο 17 χρονών την νύχτα του 1865, υπηρετούσε σαν σημαιοφόρος της μονάδας του. Το αριστερό του χέρι ήταν παράλυτο εξ αιτίας ενός μεγάλου τραύματος, που απέκτησε καθώς προσπαθούσε να προστατεύσει την σημαία του την ώρα της μάχης. Ο μεγαλύτερός του αδερφός πέθανε σε μια προσπάθεια να τον προστατεύσει!!!!!!!!!!!!

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Η απόκρυφη ναζιστική τεχνολογία

Η ναζιστική Γερμανία είχε κατασκευάσει, το γνωρίζουμε από φήμες που κυκλοφορούν, ιπταμένους δίσκους μέσω των εταιρειών της Θούλης και της Βριλ (Βριλ, επίσης, είναι ένα είδος ενέργειας, η οποία βρίσκεται συσσωρευμένη μέσα στον πυρήνα του ουρανίου, με το οποίο κινούνταν οι δίσκοι, υπάρχει επίσης στην γερμανική μυθολογία και λέγεται ότι κινεί τα πάντα). . Ο γερμανός ερευνητής Γιαν Βαν Χέλσινγκ, και πολλοί άλλοι, έδωσαν λεπτομέρειες για ένα μέρος της τεχνολογίας που δημιουργήθηκε το 1934, όπως το μαχητικό vril-1, vril-7 και το haunebu 1, 2 και 3. αυτά και άλλα ιπτάμενα μαχητικά οχήματα ήταν γνωστά στους συμμάχους ως μαχητικά-φαντάσματα (foo-fighters). Ο Γουέντελ Στίβενς, πιλότος των ΗΠΑ, λέει ότι αυτά τα μαχητικά-φαντάσματα ήταν μερικές φορές γκριζοπράσινα και μερικές φορές πορτοκαλοκόκκινα.

Επίσης, πλησίαζαν τα αεροπλάνα σε απόσταση 5 μέτρων και ύστερα έμεναν εκεί κολλημένα, δεν μπορούσαν να τα καταρρίψουν τα αεροπλάνα αλλά τα ανάγκαζαν να προσγειωθούν. Οι γερμανικοί ιπτάμενοι δίσκοι είχαν προφανώς πολλά τεχνολογικά προβλήματα που φανερώθηκαν μετά το τέλος του πολέμου (μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι τα αεροσκάφη αυτά είχαν και αυτόματα όπλα). Το 1938, σύμφωνα με αρκετούς ερευνητές του θέματος, ξεκίνησε μια γερμανική αποστολή στον νότιο πόλο με το αεροπλανοφόρο Σβάμπενλαντ. Εκεί δημιουργήθηκε μια βάση με το όνομα νέα Σουαβία και έγινε μια μεγάλη βάση των ναζί.

Επίσης είχαν υπό την κατοχή τους διάφορα αλλά όπλα, που σήμερα στην γνωστή τεχνολογία δεν κατέχουμε, όπως υπερηχητικά αεροπλάνα και ίσως να είχαν ακόμη και «πυροβόλα τυφώνων»! Την παραπάνω τεχνολογία λέγεται ότι την πήραν από τους μάγους μπόνπος (οι μάγοι είχαν τα σχέδια και την γνώση για την κατασκευή). Οι μάγοι μπόνπος είναι κάποιοι θιβετιανοί μοναχοί που υπάρχουν μέχρι και σήμερα(της αίρεσης μπον). Οι συγκεκριμένοι μάγοι λέγετε ότι την γνώση αυτή την πήραν από επαφή που είχαν με έναν εξωγήινο πολιτισμό και από μελέτη αρχαιοελληνικών χειρογράφων. Ο εξωγήινος πολιτισμός τους έδωσε κάποιους λίθους κυκλικού σχήματος με μια τρύπα στην μέση και είχαν πάνω σχέδια για την κατασκευή διαπλανητικού σκάφους και όχι μόνο. Έπειτα από μελέτη αυτών των σχεδίων τα αποτελέσματα οι μάγοι τα έδωσαν στο Χίτλερ. Επίσης, οι δίσκοι των Ντρόπα έχουν μέσα τους άγνωστης ταυτότητας μέταλλα.

Από τους μάγους ακόμη εμπνεύσθηκε ο Χίτλερ την σβάστικα ή αγκυλωτό σταυρό όταν ήρθε σε επαφή μαζί τους. Οι μάγοι είχαν σαν σήμα ένα είδος μαιάνδρου, το οποίο σχημάτιζε σβάστικα. Μετά από κάποιες επεμβάσεις και μετατροπές, που έκανε ο Χίτλερ στο σήμα των μάγων, διαμόρφωσε το δικό του σήμα. Έπειτα λέγεται ότι μετά την νίκη τους επί των γερμανών-ναζιστών πήγαν στην βάση τους και τα «έκλεψαν» οι αμερικάνοι και ίσως έτσι εξηγείται η θέαση στους ουρανούς μετά το τέλος του παγκοσμίου πολέμου, που το φαινόμενο των UFO τότε γνώριζε έξαρση (δηλαδή τα μετέφεραν στην Αμερική οι αμερικανοί χρησιμοποιώντας τα). Τώρα ίσος να τα κατέχουν οι αμερικάνοι και τα επεξεργάζονται σε μυστικά εργαστήρια όπως η area 29 και 51 για την περαιτέρω αναβάθμισή τους, επειδή όπως προανέφερα ήταν ελαττωματικά και μη ολοκληρωμένα. Κάποιοι όμως άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι αυτή η βάση λειτουργεί μέχρι σήμερα και ότι οι ναζί έχουν τον έλεγχο εκεί. Πάνω σε αυτό το θέμα έχει αναφερθεί και το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ. Ένα απόσπασμα εδώ: «Κατά την εταιρεία της θούλης, ο θεός της παλαιάς διαθήκης έδωσε εντολή στους εβραίους να φέρουν την κόλαση στην γη και αυτή είναι η αιτία που ο κόσμος σπαράσσεται από πολέμους και συγκρούσεις.»

«Η εταιρεία της θούλης γνώριζε τα πάντα για τη παγκόσμια εβραϊκή συνομωσία και τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών.»

«Ο Χέλσινγκ περιγράφει τις τηλεπαθητικές επαφές της εταιρείας Βριλ με τους εξωγήινους που κατοικούν στο ηλιακό σύστημα αλδεβαράν, στον αστερισμό του Ταύρου, σε απόσταση 68 ετών φωτός από τη γη.»

«Οι εξωγήινοι αποκαλύπτουν ότι η κυρίαρχη φυλή των ξανθών ανθρώπων-θεών άρχισε να αποικίζει άλλα πλανητικά συστήματα πριν από 500 και πλέον δισεκατομμύρια χρόνια. Στο δικό τους σύστημα, εγκαταστάθηκαν στον πλανήτη Μαλόνα (που τώρα αποτελεί την ζώνη των αστεροειδών), στον πλανήτη Aρη (όπως μαρτυρούν οι μεγάλες πυραμίδες και το πρόσωπο στην Κυδωνία)και στην γη, συγκεκριμένα στην Μεσοποταμία, όπου συγκρότησαν την κυρίαρχη κάστα των Σουμερίων. Οι ομοιότητες ανάμεσα στην αλδεβαράν-σουμερική και την γερμανική γλώσσα μαρτυρούν την εξωγήινοι προέλευση των Αρίων γερμανών. Με την βοήθεια των Αλδεβαράνων, η εταιρεία Βριλ κατασκεύασε μια χρονομηχανή, με βάση τις αρχές της αντιβαρύτητας. Η τεχνολογία αυτή οδήγησε στους εκπληκτικούς γερμανικούς ιπταμένους δίσκους τύπου haunebu και vril, που κατασκευάσθηκαν υπό την αιγίδα των ες-ες.» «Συνολικά, το γερμανικό ράιχ διαθέτει σήμερα ένα στρατό έξι εκατομμυρίων ανδρών, στον οποίο περιλαμβάνονται και έποικοι από τον αλδεβαράν, και ένα στόλο 22 χιλιάδων ιπταμένων δίσκων.»

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Η πυραμίδα Chavin στο Περού




Προκειται για ενα συγκροτημα μυστηριωδων κατασκευων, απο κυκλωπεια τειχη και πυραμιδες ισως και προγενεστερες των Αιγυπτιακων κατα χιλια και πλεον ετη, απο εναν πολιτισμο που εμφανιστηκε πολυ πριν τις γραφες . Τα ευρηματα ειναι πολυ εντυπωσιακα και ενω η χρονολογηση τους εδειξε 3000πχ, σημερα με τις νεες τεχνικες μετρησεις δειχνουν τουλαχιστον 1000 χρονια παλαιοτερα.
Η χρησιμοτητα τους παραμενει μυστηριο.
Προφανως ηταν τοπος λατρειας και θυσιων.
Εντυπωσιαζει η κατασκευαστικη δεινοτητα και η συληψη των δημιουργων, που προφανως ηταν προγενεστερα ιστορικα των αντιστοιχων πυραμιδων της Αιγυπτου.

Η δομη των ευρυματων δειχνει πως οι κατασκευες αυτες ειχαν μαλλον μονο θρησκευτικο και λατρευτικο χαρακτηρα καθως δεν αντιπροσωπευαν καμια στρατιωτικη η πολιτικη ιεραρχια.

Εντυπωση κανουν στον επισκεπτη οι μυστηριωδεις αιλουροειδης μορφες που ειναι εντονα σκαλισμενες στα αγαλματα και τα τειχη της περιοχης cavin.

Απομειναρια ενος παναρχαιου μυστηριακου πολιτισμου.







Διαβάστε περισσότερα

Γένεσις ή εξέλιξη; Θρησκεία ή επιστήμη;

Τον Μάρτιο του 1925 το δικαστήριο του Tennessee απαγόρεψε τη διδασκαλία οποιουδήποτε δόγματος αρνείται τη θεία δημιουργία του ανθρώπου, όπως αυτή περιγράφεται στη Βίβλο. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, ένας δάσκαλος του γυμνασίου οδηγήθηκε στο δικαστήριο για παραβίαση κρατικού νόμου, επειδή δίδασκε στα παιδιά την θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου.

Η δίκη που ακολούθησε έδωσε παγκόσμια διάσταση στην φαινομενικά αδιάλλακτη σύγκρουση μεταξύ του δόγματος της Θεικής Δημιουργίας και της θεωρίας της Εξέλιξης. Ο δάσκαλος κρίθηκε ένοχος και του επιβλήθηκε πρόστημο 100$. Η συγκεκριμένη νομοθεσία καταργήθηκε το 1967, αλλά η συζήτηση γιά την καταγωγή του ανθρώπου συνεχίζεται ένθερμα.

Οι υποστηριχτές της Εξέλιξης θεωρούν απαράδεκτο το γεγονός ότι η άλλη πλευρά αγνοεί τα αδιάσειστα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η ζωή στον πλανήτη ξεκίνησε δισεκατομμύρια χρόνια πριν, και όχι μέσα σε έξι μέρες θεικής δημιουργίας. Οι υποστηριχτές της Θεικής Δημιουργίας αντιθέτως επιχειρηματολογούν ότι αν η κατασκευή έστω και ενός απλού ρολογιού χρειάζεται την ύπαρξη ενός δημιουργού, πόσο μάλλον η εμφάνιση του ανθρώπινου όντος, ενός δημιουργήματος εκατομύρια φορές πιό πολυσύνθετου.

Πρόσφατα η συζήτηση έχει αναζοπυρωθεί σθεναρά, όχι μόνο στα αποκαλούμενα «κράτη της Βιβλικής ζώνης», αλλά και σε φορείς / σημεία, όπου κανείς δε θα περίμενε έναν θρησκευτικό φανατισμό. Η βουλή του Michigan, ο εκπαιδευτικός οργανισμός της Pennsylvania και τελευταία ο εκπαιδευτικός οργανισμός του Ohio, έχουν ταχθεί με το μέρος της Θεικής Δημιουργίας.

Παρ' όλ' αυτά, τα διάφορα δημοσιεύματα στον ελεύθερο τύπο δεν σημαίνουν συναγερμό γιά τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με την αναβίωση του θρησκευτικού δογματισμού στην εκπαίδευση. Αυτό συμβαίνει διότι οι διάφορες επιθέσεις ενάντια στη Δαρβινική θεωρία της Εξέλιξης δεν προέρχονται τώρα από την εκκλησία, δηλαδή άμεσα από τους υποστηριχτές της Θεικής Δημιουργίας, αλλά από ομάδες που προβάλλουν μιά νέα θεωρία, η οποία αν και στην ουσία είναι «μιά καλή μεταμφίεση του βιβλικού δόγματος», ωστόσο παρουσιάζεται ως σύγχρονη υπόθεση.

Η «μεταμφίεση» καλείται «ευφυές σχέδιο», με τα αρχικά I.D. που σημαίνουν 'Intelligent Design', αλλά ταυτόχρονα είναι και η συντομογραφία της λέξης «ταυτότητα» -identity. Οι υποστηριχτές της I.D. δεν εμπλέκονται στο φλέγον ζήτημα της καταγωγής -θεικής ή όχι- του ανθρώπου, αλλά αρνούνται ότι η φυσική επιλογή από μόνη της θα μπορούσε να φέρει τον άνθρωπο στο εξελικτικό σημείο που βρίσκεται σήμερα, χωρίς την παρέμβαση ενός ευφυούς σχεδιαστή.

Αυτό που ανησυχεί την επιστημονική κοινότητα, είναι ότι οι υποστηριχτές της I.D. δεν είναι συντηρητικοί χριστιανοί και «θρησκόληπτες γριούλες με μπαστούνια», αλλά διανοούμενοι και ακαδημαικοί από διάφορα επιστημονικά πεδία των θετικών επιστημών, της φιλοσοφίας και της σύγχρονης θεολογίας. Η εμφάνιση αυτής της θεωρίας αποκαλείται «μελετημένη στρατηγική με σκοπό την αποκατάσταση της Θεικής Δημιουργίας σε μεταμφίεση».

Στην κεντρική σελίδα του περιοδικού New York Times Puzzler τον Απρίλιο αναφέρεται ότι στην περίπτωση των εκπαιδευτικών οργανισμών της Pennsylvania και αλλού, οι υποστηριχτές της θεωρίας της Εξέλιξης ουσιαστικά «παγιδεύτηκαν» από κεί που δεν το περίμεναν.

Όχι δηλαδή από θρησκευτικό συντηρητισμό, αλλά αντίθετα από επιστημονικό φιλελευθερισμό. Από έναν «ορισμό», ικανό να δημιουργήσει αίσθηση και να γίνει «αγαπητός» από πολλούς: «η ευφυής θεωρία του σχεδίου»!

Μα ποιός είναι ο ευφυής σχεδιαστής;

Οι υπερασπιστές της ανανεωμένης έκδοσης της Θεικής Δημιουργίας βρίσκουν ευκολότερο και δραστικότερο να διαπραγματεύονται με επιχειρήματα την ύπαρξη ενός ευφυούς σχεδίου, παρά να απαντούν σε ερωτήσεις / παγίδες, σχετικά με την ταυτότητα του τελικού ή πρωταρχικού «ηθίνοντος νού». Αναφέρονται σε μιά αφηρημένη έννοια του «Θεού - Δημιουργού», του οποίου προσδίδουν διάφορα «σοφιστικέ», αλλά αόριστα χαρακτηριστικά και ιδιότητες. Σε ερωτήματα σχετικά με την εξέλιξη απαντούν με φράσεις του τύπου: «Κανένας δεν μπορεί ουσιαστικά να ξέρει πως έφτασε ο κόσμος στο σημερινό σημείο εξέλιξης, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε!»

Έτσι, ανοίγονται πολλοί δρόμοι στην «έρευνα»...

Ο Θεός θα μπορούσε να ταυτίζεται με τον Θεό της βίβλου, αλλά υπάρχουν και άλλες πιθανότητες. Η ζωή σπάρθηκε από έναν μετεωρίτη που έπεσε στη γη. Η θεωρία αυτή θυμίζει κάπως την Σουμεριακή μυθολογική παράδοση σχετικά με τον πλανήτη Nibiru, που κατά τη διάρκει μιάς «ουράνιας σύγκρουσης» εκατομμύρια χρόνια πριν, έφερε στον κόσμο μας το σπόρο της ζωής. ήπάρχει ακόμη η φιλοσοφία του New Age, που υποστηρίζει ότι το σύμπαν υπόκειται στους νόμους μιάς μυστηριώδους ζωικής ενέργειας.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που διαφαίνεται ως μιά σύγχρονη κλίση είναι μιά γενικότερη τάση συνδυασμού των δύο αρχικά αντίθετων δογμάτων, της Θεικής Δημιουργίας και της Θεωρίας της Εξέλιξης των Ειδών. Από τη μία πλευρά οι διανοούμενοι και επιστήμονες, οι παλιότεροι υποστηριχτές της θεωρίας της Εξέλιξης, σταδιακά «παραχωρούν» το κομμάτι που αναφέρεται στην απόλυτη τυχαιότητα της εξέλιξης, θέτοντας ως πιθανότητα την ύπαρξη κάποιου είδους παρέμβασης -θεικής ή εξωγήινης δεν έχει και πολύ σημασία. Η θεωρία της εξέλιξης σε μιά νέα μορφή θα μπορούσε δηλαδή να κρατήσει τις βασικές αρχές της, δεχόμενη την περίπτωση κάποιων «εξωτερικών ρυθμιστικών παραγόντων». Από την άλλη πλευρά, η Θεική Δημιουργία «παραχωρεί» το κομμάτι που προσδιορίζει τον χρόνο εξέλιξης της δημιουργίας σε έξι ημέρες και την συγκεκριμένη ταυτότητα του Θεού. Ο δρόμος πιά είναι ανοιχτός σε νέες προοπτικές. Οι διάφορες μυθολογικές αναφορές σε Θεούς / δημιουργούς και αποκαλυπτικές θεωρίες της εμφάνισης του ανθρώπου επανεξετάζονται και συνδυάζονται με σύγχρονες επιστημονικές θεωρίες..


alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Ο goddard και το φάντασμα του Jackson

Ο goddard μπήκε στήν λίστα των ανεξήγητων φαινομένων το 1975 απο μία φωτογραφία.ο ηλικίας 78 ετών συνταξιούχος πτέραρχος sir victor goddard δημοσίευσε την ιστορία μιας φωτογραφίας που είχε κρατήσει για πολλά χρόνια, ήταν μια φωτογραφία της μοίρας του, λήφθηκε στις αρχές του 1919 στο τέλος του πρώτου παγκόσμιου πολέμου και απεικόνισε περίπου 200 άνδρες και γυναίκες που επέζησαν απο τον πόλεμο.

η φωτογραφία ήταν της raf δηλαδή του κράτους Κανένας δεν θα μπορούσε να έχει πειράξει ποτέ είτε τη φωτογραφία είτε το αρνητικό.όταν λοιπόν η raf έδωσε την φωτογραφία , την τοποθετήσανε σε πίνακα στήν μοίρα έτσι ώστε εκείνοι που θέλανε τα αντίγραφα απο την φωτογραφία να υπογράψουν για τους την δώσουνε.όμως κάτι δεν πήγαινε καλά, υπήρχε μια λάθος λεπτομέρεια, υπήρχε ένα πρόσθετο πρόσωπο στη φωτογραφία, ένα πρόσωπο που άνηκε στον πρώην μηχανικό της αεροπορίας freddy jackson ο οποίος πέθανε εντελώς απερίσκεπτα όταν πέρασε δίπλα απο έναν περιστρεφόμενο έλικα μπροστά στα μάτια όλης της μοίρας 2 μέρες πρίν απολυθεί, η κηδεία του jackson πραγματοποιήθηκε την ημέρα πρίν μαζευτούν για την φωτογράφιση οι 200 άνθρωποι στήν φωτογραφία που βλέπετε!!!όλοι φοράνε καπέλα μα μόνο ο jackson οχι, και εκτός αυτού όλοι είναι σοβαροί και λυπημένοι για την κηδεία του jackson εκείνη την ημέρα, μα μόνο αυτός χαμογελάει και μάλιστα πολύ αινιγματικά...
Διαβάστε περισσότερα

Ο μύθος των ανθρώπινων πουλιών



Τέρατα και ασυνήθιστα πλάσματα κάθε περιγραφής έχουν καταγραφεί απο ανθρώπους κατά την διάρκεια των αιώνων.απο ανθρώπους που μοιάζανε με δεινόσαυρους όπως ο διάβολος του Τζέρσεϋ μέχρι νεράιδες.φαίνεται πως δεν υπάρχει όριο στην ποικιλία αυτών των φτερωτών ανθρωπο-πλασμάτων τα οποία έχουν δει με τα μάτια τους αυτόπτες μάρτυρες.ένας από τους πιό περίεργους τύπους αναφορών είναι αυτοί που περιγράφουν πλάσματα που μοιάζουν με ανθρώπους να πετάνε επειδή στις περισσότερες περιπτώσεις μοιάζουν σαν εμάς, εκτός από το ότι έχουν φτερά...





ο ανθρωπός νυχτερίδα του μπρούκλυν

πρίν απο έναν αιώνα περίπου ένας άνθρωπος με το όνομα W.H.Smith ανέφερε στή (new york sun)ότι είδε πάνω στόν ουρανό μια 'φτερωτή ανθρώπινη μορφή'τρία χρόνια αργότερα στις 18 σεμτεμβριού του 1877 υπήρξαν πολλές θεάσεις του πλάσματος αυτού στο Coney Island του μπρούκλυν, όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες είπαν πως είχε μεγάλα μάυρα φτερά σάν της νυχτερίδας, πετούσε προς την ακτή του Νιου Τζέρσεϋ περίπου σε χίλια μέτρα ύψος.



άγγελος χωρίς φτερά

είναι εύκολο να μην γίνουν πιστευτές τέτοιες αναγνωρίσεις, λέγωντας οτι μπορεί να ήταν ένα μεγάλο πουλί ή παραισθήσεις απο πολύ αλκοόλ που μπορεί να ήπιαν κάποιοι αυτόπτες μάρτυρες, όταν όμως 240 ανθρώποι επιβεβαιώνουν οτι είδαν το ίδιο πράγμα όλοι μάζι, τότε είναι κάπως δύσκολο να το απορίψουμε, μιά τέτοια θέαση έγινε για πολλές μέρες τον ιούνιο του 1905 στην Voltana της ισπανίας, οι αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν οτι είδαν μια γυναίκα ντυμένη στα λευκά και χωρίς φτερά να πετάει!!!η γυναίκα πέταξε μερικές φορές ενάντια στον αέρα, ένας μάρτυρας είπε ότι του μίλησε όταν πέρασε από πάνω του.



ιπτάμενο ρομπότ

Ήταν χειμώνας του 1936 στην περιοχή Pavlodar του Καζακστάν όταν πραγματοποιήθηκε αυτή η θέαση το Καζακστάν άνηκε ακόμα στήν ΕΣΣΔ.Η κα E. E. Loznaya ήταν 15 χρονών κοριτσάκι ακόμα.μια ημέρα λοιπόν καθώς περπατούσε σέ έναν ύσηχο δρόμο πηγαίνωντας πρός το σχολείο της, απέσπασε την προσοχή της ένα περίεργο όν που έμοιαζε με άνθρωπο, πετούσε απο πάνω της πολύ γρήγορα και ήταν ντυμένο στα μαύρα.Παρά την μεγάλη ταχύτητά του, το κορίτσι ήταν σε θέση να το δει και να το περιγράψει καθαρά.ηταν 'μέσου ύψους και το μαύρο ένδυμα του που έμοιαζε με φόρμα τον κάλυπτε εντελώς, έκανε έναν παράξενο θόρυβο, φορούσε κάποιο είδος παράξενου κράνους στο κεφάλι του όπου είχε μια μαύρη επιφάνεια εκεί που κανονικά έπρεπε να βρίσκεται το πρόσωπο του και τέλος φορούσε και ένα 'σακίδιο στήν πλάτη του '



ένας ρωσικός μύθος

υπάρχει ένας μύθος στήν ρωσία που μιλάει για έναν άνθρωπο που πετάει.Οι κυνηγοί γύρω από τα βουνά Sikhote κοντά στο Vladivostok υποστήριξαν ότι βρήκαν ίχνη ενός ξυπόλυτου ανθρώπου που τελείωναν απότομα, και έδειχναν σαν να πέταξε.ένα τέτοιο παρόμοιο πλάσμα είδε και περιέγραψε ο ρώσος συγγραφέας V.K. Arsenyev τον Ιούλιο του 1908, 'είδα κάποια ίχνη που μοιάζαν με ανθρώπινα τα ακολούθησα....έπειτα είδα κάτι θάμνους να κουνιούνται, δέν ήταν ο αέρας, έγειρα πήρα μία πέτρα και την έριξα προς το μέρος των θάμνων.Κατόπιν συνέβη κάτι απροσδόκητο:άκουσα ήχο απο κούνημα φτερών κάτι μεγάλο και μαύρο ξεπρόβαλε μέσα απο την ομίχλη και πέταξε πέρα πάνω απο το ποτάμι.. '



ο Birdmen της βραζιλίας

ςστις αρχές της δεκαετίας του '50, ένα ζεύγαράκι έκανε έναν βραδινό περίπατο κοντά στο σπίτι τους που ήταν δίπλα στην θάλασσα στις πελότες της βραζιλίας.όταν δύο γρήγορες σκιές διέσχισαν την πορεία τους, κοίταξαν επάνω και η πρώτη σκέψη που κάνανε ήταν πως οι σκίες έπρεπε να'τανε απο μεγάλα πουλιά, σύντομα έγινε εμφανές πως δεν ήταν πουλιά όπως νομίζανε, όταν πρωσγειώθηκαν όχι πολλύ μακριά και τα είδαν κάθετα φάνηκε πολύ καθαρά οτι μοιάζανε με ανθρώπους και είχαν περίπου 6 πάδια ύψος.όταν τα πλάσματα καταλάβανε ότι τους παρακολουθεί το ζευγάρι προσπαθήσανε να κρυφτούν σκυβωντας προς τα κάτω και σηκώνωντας με τα φτερά τους σκόνη για να τους κρύψει, βλέπωντας την κατάσταση το ζευγάρι που τα παρακολουθούσε φύγανε και μάλιστα πολύ γρήγορα.

Διαβάστε περισσότερα

Ποιοι και πότε έκαψαν την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας;

Καταρχήν υπήρχαν περισσότερες της μιας βιβλιοθήκες στην αλεξάνδρεια. Οι κυριώτερες ήταν η λεγόμενη «βασιλική βιβλιοθήκη» καθώς και το λεγόμενο «μουσείο» [400 χιλιάδες τόμοι] που ήταν στην περιοχή του βρουχείου . στις βιβλιοθήκες αυτές υπήρχαν συγγράματα από όλους τους λαούς και θρησκείες, όχι μόνον αρχαιοελληνικά. υπήρχαν περσικά, αιγυπτιακά, εβραϊκά, ακόμα και βουδιστικά κείμενα, η βιβλιοθήκη του σεράπειου είχε γύρω στους 42 χλδ τόμους. .

2) Η Βασιλική Βιβλιοθήκη καταστράφηκε επί Ιούλιου Καίσαρα το 48π.Χ.., κατά τις επιχειρήσεις του στην Αλεξάνδρεια.

3) Ο ίδιος ο Καίσαρας, στην ιστορία του, τηρεί σιγή ιχθύος για τις επιπτώσεις και τις διαστάσεις της πυρπόλησης πάνω στην ίδια την Αλεξάνδρεια, και αυτή η στάση του δεν απηχεί το συνηθισμένο συγγραφικό του ύφος, αφού γενικά οι περιγραφές του είναι πλήρεις, διαυγείς και επεκτείνονται στα δρώμενα σ ολόκληρο τον περίγυρο.

4) Ο υπαρχηγός του Καίσαρα, ο οποίος έγραψε το χρονικό Αλεξανδρινός Πόλεμος (Bellum Alexandrinum), αναφέρεται στην πυρπόληση με ύφος περισσότερο απολογητικό, αφού αναφέρει ότι τα κτήρια της πόλης «σχεδόν καθόλου δεν κινδύνευσαν να καταστραφούν από τη φωτιά, επειδή ήταν λιθόκτιστα και, μάλιστα, οι στέγες τους όχι μόνο δεν υποστηρίζονταν από ξύλινες δοκούς, αλλά ήταν κι αυτές λιθόκτιστες.» (Κεφάλαιο. 1). Ωστόσο, ο ίδιος ο υπαρχηγός, λίγο παρακάτω, ξεκάθαρα αναφέρει ότι τα δημόσια κτίρια είχαν ξύλινες στέγες, όταν γράφει ότι οι κάτοικοι της πόλης, στην προσπάθειά τους να ναυπηγήσουν νέο στόλο, χρειάστηκαν ξύλα για να φτιάξουν κουπιά και αναγκάστηκαν να αφαιρέσουν τις στέγες των στοών, των γυμναστηρίων και άλλων δημοσίων κτηρίων για να χρησιμοποιήσουν τις δοκούς που υποστήριζαν. (Κεφάλαιο.3)




5) Η ύπαρξη ξύλου στις στέγες επιβεβαιώνεται και από τη φράση του Ρωμαίου συγκλητικού Λουκανού (εκτελέστηκε το 65 μ.Χ.), ο οποίος είχε συνθέσει το επικό ποίημα Εμφύλιος Πόλεμος (Pharsalia, X, στίχοι 440 κ.ε. και 486-505):«Εκτός από τα πλοία, η φωτιά εξαπλώθηκε και σ άλλες περιοχές της πόλης και τις κατέκαψε κι αυτές... Τα παραθαλάσσια κτήρια παραδόθηκαν στις φλόγες, ο άνεμος ευνόησε τις δυνάμεις της καταστροφής, οι φλόγες.. έτρεχαν επάνω στις στέγες με ταχύτητα μετεωρίτη». Αφού οι φλόγες έτρεχαν πάνω στις στέγες με ταχύτητα μετεωρίτη, είναι βέβαιο ότι τουλάχιστον για τις στέγες των δημοσίων κτηρίων είχε χρησιμοποιηθεί ξύλο, όπως λένε ο Λουκανός κι ο υπαρχηγός του Καίσαρα.

6) Ο στωικός φιλόσοφος Σένεκας, που επίσης εκτελέστηκε το 65μ .Χ., προσδιορίζει σε 400.000 τον αριθμό των τόμων που καταστράφηκαν στην Αλεξάνδρεια κατά τις επιχειρήσεις του Καίσαρα. (De Animi Tranquillitate, IX.5)

7) Ο Πλούταρχος γράφει (Καίσαρ, 49): «Ο Καίσαρας διέταξε να πυρποληθούν τα νεώρια, αλλά η φωτιά, που εξαπλώθηκε πολύ περισσότερο, κατέκαψε τις Μεγάλες Βιβλιοθήκες.»

8 ) Ο Αύλος Γέλλιος, συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αι. αναφέρει ότι περισσότερα από 700.000 βιβλία κατακάηκαν κατά τη λεηλασία της πόλης. (Αττικές Νύκτες, VII, 17.3)

9) Ο ιστορικός Δίων ο Κάσσιος (αρχές 3ου μ.Χ. αι.) εξιστορώντας τα γεγονότα του Αλεξανδρινού Πολέμου, γράφει (Δίων Κάσσιος, ιστορία, 42.38 ) : «Μεγάλο μέρος της πόλης έγινε παρανάλωμα του πυρός και, εκτός των άλλων, αποτεφρώθηκαν οι αποθήκαι όπου φυλάσσονταν τα βιβλία, για τα οποία λέγεται ότι ήταν αμέτρητα και ανεκτίμητα».

10) Η άποψη πως η λέξη «αποθήκαι» αναφέρεται σε τόπο φύλαξης εμπορευμάτων και σιτηρών και, συνεπώς, δέν έχει σχέση με τη Βασιλική Βιβλιοθήκη είναι λανθασμένη, διότι δύο αιώνες νωρίτερα, ο Αλεξανδρινός ιατρός Γαληνός χρησιμοποιεί αυτήν ακριβώς τη λέξη, «αποθήκαι» για να αναφερθεί στους «χώρους αποθήκευσης βιβλίων της Βασιλικής Βιβλιοθήκης» (Comm. in. Hipp. Epidem., III, xvii a 606-7). Το κείμενο του Γαληνού διευκρινίζει σαφώς ότι «αποθήκαι» χαρακτηρίζονταν οι χώροι αποθήκευσης βιβλίων που ανήκαν στις Βιβλιοθήκες.

11) Ο παγανιστής ιστοριογράφος Αμμιανός Μαρκελλίνος γράφει (XXII, 16, 13) για τον «δια πυρός αφανισμό μιας ανεκτίμητης βιβλιοθήκης 700.000 τόμων, όταν ολόκληρη η πόλη καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Αλεξανδρινού Πολέμου, που έλαβε χώρα επί δικτατορίας Ιουλίου Καίσαρος»

12) Ο γεωγράφος Στράβων, που έζησε στην Αλεξάνδρεια τέσσερα έτη (24-20 π.Χ.) και ήταν από τους πρώτους που την επισκέφθηκαν μετά τον πόλεμο, κάνει την καλύτερη λεπτομερή περιγραφή της αρχαίας πόλης που διαθέτουμε σήμερα: μιλάει για το λιμάνι, τους ναούς, το θέατρο, το Μουσείο, αλλά για τη Βιβλιοθήκη δεν λέει τίποτα, δεν αναφέρει καν το όνομά της. Γιατί; Προφανώς, διότι αυτή είχε καεί και ο Στράβωνας δεν ανέφερε τίποτα γι αυτήν και τον αφανισμό της το 48 π.Χ.

13) Το 215 μ.Χ. ο παγανιστής αυτοκράτορας Καρακάλλας περιέκοψε το ποσό της επιχορήγησης του Μουσείου, κατήργησε το κονδύλιο που διετίθετο για τη στέγαση και τη σίτιση των μελών του και διέταξε την απέλαση όλων των αλλοδαπών μελών του. (Ηρωδιανός, 4.8.9 και Δίων Κάσσιος, 77.22-23)

14) Το 265 μ.Χ., ο παγανιστής αυτοκράτορας Γαλληινός εκστράτευσε εναντίον του έπαρχου της Αιγύπτου, ο οποίος είχε αυτοανακηρυχτεί αυτοκράτορας. (Ευσέβιος, Εκκλ. Ιστ., Ζ', 21-32) 1

5) Το 272 μ.Χ., ο παγανιστής αυτοκράτορας Αυρηλιανός επιτέθηκε ακόμη μια φορά στην Αλεξάνδρεια˙ στον τομέα του Βρουχείου, όπου βρισκόταν το Μουσείο, η αντίσταση κατά των Ρωμαίων ήταν τόσο ισχυρή, ώστε προκλήθηκαν μεγάλες καταστροφές, εξ αιτίας των οποίων πολλά μέλη του Μουσείου εγκατέλειψαν τη χώρα. (Scriptores Historiae Augustae, Αυρηλιανός, 32 και Firmus 3 και Αμμιανός Μαρκελλίνος, XXII, 16, 15)

16) Μεταξύ του 297 και 298 μ.Χ. ο παγανιστής αυτοκράτορας Διοκλητιανός κατέφθασε στην πόλη και διέταξε το σφαγιασμό πολλών μελών της πνευματικής κοινότητας. Πολλά βιβλία, κυρίως όσα είχαν σχέση με αλχημεία, συγκεντρώθηκαν σε κεντρικά σημεία της πόλης και κάηκαν.(Ιωάννης Μαλάλας, Χρονογραφία 308-9 Σουίδας, λήμμα «Διοκλητιανός» Ιωάννης Αντιοχείας, Excert. Valesian, σ. 834 (Migne, Patrologia Graeca, τ. 77 = Muller, Frag. Hist. Graec., IV, 601)

17) Κατά τον 4ο μ.Χ. αι., μεγάλο μέρος του Βρουχείου είχε ήδη καταστραφεί. Όπως λέει ο Αμμιανός Μαρκελλίνος (XX, 16, 15) «η πόλη απώλεσε το μεγαλύτερο μέρος του Βρουχείου».

18 ) Η αρχαιότερη περιγραφή της καταστροφής του Σαράπειου είναι από έναν Χριστιανό λόγιο, τον Σωφρόνιο, τιτλοφορούμενη Επί της κατάληψης του Σεράπειου (Ιερώνυμος, viris illustribus, 134), αλλά έχει χαθεί. Μετά είναι του Ρουφίνου Τυράννιου, ενός λατίνου Χριστιανού που έζησε πολλά χρόνια στην Αλεξάνδρεια. Έφτασε εκεί το 372 μ.Χ. Δεν είναι σίγουρο αν ήταν παρών στην καταστροφή του Σαράπειου, αλλά ήταν σίγουρα στην πόλη εκείνο τον καιρό. Αργότερα μετέφρασε στα λατινικά την Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου, προσθέτοντας σε αυτήν δύο δικά του βιβλία, το 10ο και το 11ο. Στο 11ο περιγράφει τα γεγονότα της κατάληψης του Σαράπειου λεπτομερώς (11, 2, 22). Φαίνεται να λυπάται για την καταστροφή του Σαράπειου, αλλά θεωρεί σαφώς τους παγανιστές υπεύθυνους που υποδαύλισαν τον χριστιανικό όχλο. Ο Σωκράτης Σχολαστικός, τον 5ο αιώνα, στην Εκκλησιαστική Ιστορία του περιγράφει με περισσότερες λεπτομέρειες το γεγονός, αναγνωρίζει ότι η καταστροφή διετάχθη από τον Αυτοκράτορα, ότι το κτήριο κατεστράφη και αργότερα μετετράπη σε εκκλησία (Ε, 16). Οι περιγραφές του Σωζόμενου (Ζ, 15) και του Θεοδώρητου (Ε, 22) αναφέρουν την καταστροφή του κτηρίου και ο Θεοδώρητος γράφει ότι το ξύλινα αγάλματα του Σαράπη κάηκαν.

Πέραν αυτών, υπάρχουν και οι περιγραφές από Παγανιστές, όπως ο Ευνάπιος της Αντιόχειας, ο οποίος περιέγραψε το γεγονός στον Βίοι Φιλοσόφων, Αντώνιος, ο οποίος, προτού πεθάνει το 390 μ.Χ., είχε προφητεύσει -έτσι λέει ο Ευνάπιος- ότι όλοι οι εθνικοί ναοί της Αλεξάνδρειας θα καταστρέφονταν. Η διήγηση του Ευνάπιου είναι γεμάτη ειρωνία και σαρκασμό για τον πατριάρχη Θεόφιλο και τους οπαδούς του, καθώς περιγράφει την κατάληψη του ναού ως μάχη χωρίς αντίπαλο. Το παράξενο με όλες τις περιγραφές είναι ότι κανένας συγγραφέας δεν κάνει την παραμικρή αναφορά για βιβλιοθήκη ή για βιβλία. Ακόμη κι ο Ευνάπιος, που ήταν λόγιος, με τα αιχμηρά αντιχριστιανικά του αισθήματα, παραμένει σιωπηλός σ& αυτό το ζήτημα. Αν είχε αντιληφθεί κάποια μεγάλη απώλεια βιβλίων εξ αιτίας της καταστροφής του Σαράπειου, είναι πιθανόν ότι δε θα σιωπούσε, αλλά θα το ανέφερε, για να κατηγορήσει τους Χριστιανούς. Εννοείται ότι δεν υπάρχει η περίπτωση ο Ευνάπιος να έγραψε για κάψιμο βιβλίων, αλλά οι μεταγενέστεροι Χριστιανοί αντιγραφείς να παρέλειψαν το σημείο αυτό από ντροπή. Οι άνθρωποι εκείνων των εποχών δεν ντρέπονταν για τέτοια γεγονότα. Αλλωστε οι Χριστιανοί ιστοριογράφοι συνεχώς αναφέρουν χριστιανικές βιαιότητες (και συχνά τις μεγαλοποιούν, πιστεύοντας πως έτσι δοξάζουν τους ήρωες των ιστοριών τους). Δεν θα δίσταζαν να αναφέρουν μία ακόμα.

Τον 6ο αιώνα έχουμε την μαρτυρία του παγανιστή Αμμωνίου, ο οποίος όχι μόνο αναφέρει την «μεγάλη βιβλιοθήκη» της Αλεξάνδρειας, αλλά ότι επί των ημερών του υπήρχαν 40 αντίγραφα των Αναλυτικών του Αριστοτέλη και 2 αντίγραφα των Κατηγοριών του.

19) Ο Βίκτωρ Nourisson επιμελητής της Δημαρχιακής βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας σε διάλεξή του στις 3 Μαρτίου του 1893 είπε ότι «μετά την άλωση του Σαραπείου από τον Θεόφιλο, η βιβλιοθήκη λεηλατήθηκε μεθοδικά και τα βιβλία στάλθηκαν στην Ρώμη και στην Κωνσταντινούπολη , όπου ο Θεοδόσιος ο Β καταγίνονταν να καταρτίσει μεγάλη συλλογή βιβλίων» (bull. Ste Khed Geogr. VII serie Νο 10 p. 562)

20) Αυτό φαίνεται να συμφωνεί με την περιγραφή του Ευνάπιου, ο οποίος γράφει ότι ο Θεόφιλος και οι οπαδοί του «κατέστρεψαν ολοσχερώς το ναό και μάχονταν μεταξύ τους για τα λάφυρα που αποκόμισαν από τη λεηλασία της περιουσίας του» [Η αρχαία βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, Μουσταφά Ελ Αμπαντί, ιστορικού, εκδ. Σμίλη (σ. 184)] . Εφόσον ο ναός ήταν πέτρινος, θα ήταν δύσκολο ταυτόχρονα να καίγεται και οι οπαδοί του Θεόφιλοι να τον λεηλατούν. Επομένως, αν συνέβησαν και τα δύο πράγματα, πρώτα τον λεηλάτησαν και ύστερα τον έκαψαν.Αλλωστε, ο ναός καταστράφηκε ολοσχερώς μέχρι τα θεμέλια, πράγμα που δεν γίνεται με εμπρησμό αλλά με γκρέμισμα. Οι Χριστιανοί λοιπόν, είτε κατέστρεψαν δια φωτιάς είτε δια γκρεμίσματος το Σαράπειο, πριν τον καταστρέψουν, λεηλάτησαν τους θησαυρούς του. Δηλαδή πήραν τα βιβλία που υπήρχαν στις βιβλιοθήκες του, ενώ αντίθετα, τα ξύλινα αγάλματα κάηκαν και τα πέτρινα αγάλματα συνετρίβησαν.

21) Το ερώτημα που τίθεται εν τέλει είναι: ακόμη κι αν όντως έκαψαν τη βιβλιοθήκη του Σαράπειου, είχαν σκοπό οι Χριστιανοί που κατέλαβαν και κατεδάφισαν το Σαράπειο να κάψουν τα βιβλία; Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι πράγματι είχαν;

22) Πριν την ολοκληρωτική καταστροφή του Σαράπειου το κτίριο είχε δηωθεί για πρώτη φορά από τον Αρτέμιο, έπαρχο Αιγύπτου, με προτροπή του Αρειανού επισκόπου Αλεξάνδρειας Γεώργιου, περί το 360 μ.Χ. (Σωκράτη, Εκκλ. Ιστ. Γ 3). Μετά το φόνο του Γεώργιου από τους εθνικούς επί βασιλείας Ιουλιανού, ο Ιουλιανός γράφει στον Εκδίκιο, νέο έπαρχο της Αιγύπτου και ζητά να μεταφερθεί η μεγάλη ιδιωτική βιβλιοθήκη του Γεωργίου στην Κωνσταντινούπολη. Δεν αποκλείεται κατά την πρώτη δήωση του Σαράπειου, εφόσον αυτή έγινε με προτροπή του Γεώργιου, ο αρειανός επίσκοπος να πήρε τα βιβλία που υπήρχαν στο ναό για την ιδιωτική του βιβλιοθήκη. Ο Ιουλιανός ήξερε ότι ο Γεώργιος είχε ιδιωτική βιβλιοθήκη, καθότι γνωρίζονταν από παλιά μεταξύ τους και στην νεότητά του είχε διαβάσει τα βιβλία της βιβλιοθήκης αυτής. Δεν αποκλείεται δηλαδή ο Ιουλιανός να αναφέρεται απλώς στην βιβλιοθήκη που μελέτησε νέος, χωρίς να πρόσθεσε σε αυτήν τίποτε ο Γεώργιος. Ωστόσο, ο Ιουλιανός γράφει 6 μήνες αργότερα σε κάποιον Πορφύριο πως η συλλογή του Γεώργιου ήταν «πολύ μεγάλη και πλήρης και περιείχε φιλοσόφους κάθε σχολής και πολλούς ιστορικούς». Δηλαδή τα βιβλία της βιβλιοθήκης του Γεώργιου ήταν περισσότερα από αυτά που ο Ιουλιανός περίμενε ή που θυμόταν πως είχε. Πράγμα που ενισχύει την πιθανότητα να πήρε από το Σαράπειο τα βιβλία ο Γεώργιος.

23) Επίσης, υπάρχει και η εκδοχή της καταστροφής της βιβλιοθήκης υπό τους Αραβες όπως αναφέρει ο άραβας ιατρός Αμπντέλ Λατίφ που επισκέφτηκε την Αίγυπτο τον 12ο αιώνα.

Διαβάστε περισσότερα

Ο πόλεμος των Ρόδων

Ο πόλεμος των Ρόδων διήρκεσε 32 έτη (1455 – 1487) και διεξήχθη μεταξύ των οίκων του York και του Lancaster με αφορμή τη διεκδίκηση του Αγγλικού θρόνου. Η ονομασία προήλθε από τα εμβλήματα των δύο οίκων………….. λευκό και κόκκινο  τριαντάφυλλο αντίστοιχα.
Ριχάρδος του York
 Ήδη από το 1450 πολλοί θεωρούσαν τον Ερρίκο VI ανίκανο να κυβερνήσει και η μικρή δυναστεία των βασιλέων που προήρχοντο από τον οίκο Lancaster εμαστίζετο από ζητήματα νομιμότητας, ενώ ο οίκος York πίστευε ότι είχε προνομιακά δικαιώματα στη διεκδίκηση του θρόνου. Η αυξανόμενη δυσαρέσκεια των πολιτών, η ανεξέλεγκτη ύπαρξη ευγενών με ιδιωτικούς στρατούς και η διαφθορά στην βασιλική αυλή δημιουργούσε πρόσφορο πολιτικό κλίμα για εμφύλιο πόλεμο.

Ερρίκος VI
Οι γνώμες διίστανται ως προς την ακριβή έναρξη και λήξη του «πόλεμου των Ρόδων» όμως οι ένοπλες συγκρούσεις επικεντρώνονται κατά την περίοδο 1455 – 1485. Ωστόσο ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο οίκων, ξεκίνησε με την ανατροπή του βασιλιά Ριχάρδου ΙΙ της Αγγλίας από τον εξάδελφό του, Ερρίκο Bolingbroke, δούκα του Lancaster, το 1399. Ο Bolingbroke, στέφθηκε ως Ερρίκος IV, παρότι δεν είχε ισχυρά δικαιώματα στον θρόνο και έγινε ανεκτός μόνο επειδή ήταν δημοφιλής. Ο κληρονόμος του Ερρίκος V, ήταν πολύ καλός στρατιωτικός και απέκτησε δικαιώματα εξουσίας, χωρίς όμως να υπολείπεται σε εχθρούς.

Ένας από αυτούς ήταν ο Ριχάρδος κόμης του Cambridge, γιος του Edmund του Langley και εγγονός του βασιλιά Εδουάρδου ΙΙΙ της Αγγλίας ο οποίος εκτελέσθηκε (1415) για προδοσία κατά την έναρξη της εκστρατείας που οδήγησε στη μάχη του Agincourt. Η σύζυγος του, Anne Mortimer, είχε επίσης δικαιώματα στο θρόνο, λόγω καταγωγής από τον Εδουάρδο ΙΙΙ. Ο γιος τους Ριχάρδος, δούκας της Υόρκης, όταν μεγάλωσε αμφισβήτησε τoν βασιλιά Ερρίκο VI της Αγγλίας διεκδικώντας το στέμμα.

Όταν διορίσθηκε «Προστάτης» έγινε περισσότερο φιλόδοξος και ήλθε σε διαμάχη με την βασίλισσα Μαργαρίτα, ειδικά μετά τη γέννηση του γιου της, Εδουάρδου του Westminster.

Μαργαρίτα του Anjou
Ωστόσο, τα προβλήματα που είχαν προκαλέσει την σύγκρουση σύντομα επανεμφανίστηκαν, ιδιαίτερα το ζήτημα του κατά πόσον ο δούκας του York Εδουάρδος (γιος της Μαργαρίτας και του Ερρίκου) θα αναλάβει τον θρόνο. Η βασίλισσα Μαργαρίτα αρνήθηκε να δεχθεί οποιαδήποτε λύση που θα αποκλήρωνε τον γιο της και κατέστησε σαφές ότι θα ανεχθεί την κατάσταση μόνο για όσο χρονικό διάστημα ο δούκας του York και οι σύμμαχοί του, διατηρούσαν στρατιωτική υπεροχή.

Στα χρόνια μέχρι το 1459 και οι δύο πλευρές συνέχισαν να αυξάνουν τις ένοπλες δυνάμεις, με τη βασίλισσα να προκαλεί επιστράτευση για πρώτη φορά στην Αγγλία. Οι εχθροπραξίες επαναλαμβάνονται στις 23 Σεπ. 1459 στη μάχη του Blore Heath στο Staffordshire, όταν μεγάλη στρατιωτική δύναμη του Lancaster απέτυχε να αποτρέψει αντίστοιχη δύναμη του York υπό τον λόρδο Salisbury κατά την πορεία από το κάστρο Middleham στο Yorkshire και την ένωση με στρατιωτική δύναμη στο Ludlow Castle. Η μάχη του Northampton στις 10 Ιουλίου 1460 αποδείχθηκε ακόμη πιο καταστροφική για τους Lancaster.

Στρατιωτική δύναμη του York υπό τον Ριχάρδο Neville, κόμη του Warwick με τη βοήθεια προδοσίας στις τάξεις του Lancaster, συλλαμβάνει τον βασιλιά Ερρίκο. Η βασίλισσα Μαργαρίτα ωστόσο, καταφέρνει να διαφύγει και αμέσως οργανώνει νέο στρατό στην Ουαλία και τη βόρεια Αγγλία, μεταφέροντας την έδρα της στο York.

 

Αποκτά δε πλεονέκτημα στη μάχη του Wakefield στις 30 Δεκεμβρίου 1460, όταν καταστρέφεται ο στρατός του δούκα του York και του κόμη του Salisbury. Η Μαργαρίτα διατάσσει τον αποκεφαλισμό τους και την τοποθέτηση των κεφαλών στις πύλες του York. Την νίκη αυτή ακολουθεί μια ακόμη στο St. Albans (δεύτερη μάχη) στις 22 Φεβρουαρίου 1461, κατά την οποία νικά τις δυνάμεις του κόμη του Warwick και απελευθερώνει τον σύζυγό της.

Όμως η επιτυχία των Lancaster υπήρξε προσωρινή, καθότι είχε ήδη ορισθεί ως υποψήφιος διάδοχος ο μεγαλύτερος υιός του δούκα του Εδουάρδου, ένας εξαιρετικός πολεμιστής που επικράτησε των Lancaster στη μάχη του Towton το 1461 για να γίνει ο βασιλιάς Εδουάρδος IV της Αγγλίας. Με την Μαργαρίτα να εγκαταλείπει την χώρα ο Εδουάρδος κυβέρνησε ειρηνικά επί 10 έτη.

Υπήρξαν δύο εξεγέρσεις των Lancaster οι οποίες οδήγησαν σε συγκρούσεις η πρώτη στη μάχη του Moor Hedgeley στις 25 Απριλίου 1464 και η δεύτερη στη μάχη του Hexham στις 15 Μαΐου 1464, οι οποίες έληξαν νικηφόρα για τους York υπό τον λόρδο Montagu. Ωστόσο ο μέντορας του Εδουάρδου, ο ισχυρός Ριχάρδος Neville, κόμης του Warwick άλλαξε στρατόπεδο αφού είχε παραμερισθεί από το νεαρό βασιλιά και μετέφερε την υποστήριξή του στη βασίλισσα Μαργαρίτα, θριαμβεύοντας επί του Εδουάρδου στη μάχη του Edgecote Moor στις 26 Ιουλίου 1469, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την αποκατάσταση του Ερρίκου στο θρόνο το 1470.
μάχη Barnet
Η νίκη του Warwick ήταν προσωρινή. Με τη βοήθεια της Βουργουνδίας (Γαλλικό κρατίδιο της εποχής) ο Εδουάρδος επέστρεψε και νίκησε τον Warwick στη μάχη του Barnet το 1471. Οι υπόλοιπες δυνάμεις του Lancaster καταστράφηκαν στη μάχη του Tewkesbury στην οποία σκοτώθηκε και ο Εδουάρδος διάδοχος του θρόνου. Ο Ερρίκος VI δολοφονήθηκε λίγο αργότερα (14 Μαΐου 1471) με αποτέλεσμα την ενδυνάμωση των York. Η ειρήνη αποκαταστάθηκε για το υπόλοιπο της βασιλείας του Εδουάρδου, ο οποίος πεθαίνει ξαφνικά το 1483 ενώ ο διάδοχός του Εδουάρδος V, ήταν μόλις 12 ετών.
Ο Ριχάρδος III (αδελφός του Εδουάρδου IV) αναλαμβάνει την προστασία του νεαρού βασιλιά και του μικρότερου αδελφού του κρατώντας τους στον Πύργο του Λονδίνου. Έχοντας «εξασφαλίσει» τα αγόρια, ο Ριχάρδος ισχυρίζεται ότι ο γάμος του Εδουάδου IV με την Ελισάβετ Woodville ήταν παράνομος και ως εκ τούτου τα δύο αγόρια ήταν παράνομα. Οι δύο πρίγκιπες σύντομα «εξαφανίζονται» (πιστεύεται ότι δολοφονήθηκαν) και το Κοινοβούλιο δίδει τον θρόνο στον Ριχάρδο III. Ο Ριχάρδος ήταν η καλύτερη λύση για τους York, διότι τον θεώρησαν ως καλύτερη επιλογή να κυβερνήσει από το να κυβερνούν οι μικροί διάδοχοι βασιζόμενοι σε συμβούλους και αντιβασιλείς.

Οι ελπίδες των Lancaster από την άλλη πλευρά, επικεντρώνονται στον Ερρίκο Τudor του οποίου ο πατέρας Edmund Tudor, κόμης του Richmond, ήταν νόθος ετεροθαλής αδελφός του Ερρίκου VI. Η διεκδίκηση του θρόνου ήλθε μέσω της μητέρας του, Μαργαρίτας Beaufort, αλλά προσεβλήθη από τον εγγονό του Εδουάρδου ΙΙΙ, ο οποίος ήταν επίσης παράνομος.

 

Οι δυνάμεις του Tudor νικούν τον Ριχάρδο στη μάχη του Bosworth Field το 1485 και ο Ερρίκος στέφεται βασιλιάς ως Ερρίκος VII της Αγγλίας. Ενισχύει δε περαιτέρω τη θέση του νυμφευόμενος την Ελισάβετ του York, κόρη του Εδουάρδου IV και ισχυρότερη διάδοχο του οίκου των York. Η επανένωση των δύο οίκων είχε ως φυσικό επακόλουθο την ένωση των δύο εμβλημάτων (λευκό και κόκκινο τριαντάφυλλο) στο ερυθρόλευκο τριαντάφυλλο του οίκου Tudor). Επιπλέον ο Ερρίκος διασφάλισε τη θέση του εκτελώντας κάθε επίδοξο διεκδικητή……πολιτική την οποία συνέχισε και ο υιός του Ερρίκος VIII.

Ερρίκος VII
Πολλοί θεωρούν ότι η ανάδειξη του Ερρίκου VII στο θρόνο σηματοδοτεί και τη λήξη του «Πολέμου των Ρόδων». Ωστόσο η πραγματική λήξη επέρχεται με την μάχη του  Stoke το 1487, η οποία προέκυψε από την εμφάνιση ενός διεκδικητή του θρόνου, ονόματι Lambert Simnel ο οποίος παρουσίαζε εκπληκτική ομοιότητα με τον νεαρό κόμη του Warwick, τον τελευταίο επιζώντα διεκδικητή του θρόνου από τον οίκο των York (το σχέδιο ήταν καταδικασμένο από την αρχή, διότι ο νεαρός κόμης ήταν ζωντανός και στη φυλακή, ώστε ουδείς είχε αμφιβολία ότι ο Simnel ήταν απατεώνας).  Στη μάχη του Stoke ο Ερρίκος με επικεφαλής τον John de la Pole, κόμη του Lincoln (ο οποίος είχε συμφιλιωθεί με τον Ερρίκο μετά την μάχη του Bosworth) νίκησε τις δυνάμεις του Simnel εξουδετερώνοντας έτσι οριστικά τον οίκο York. Όσον αφορά στον Simnel…………… του δόθηκε χάρη και εστάλη να εργάζεται στις βασιλικές κουζίνες.
Διαβάστε περισσότερα

Η αποκωδικοποίηση της ελληνικής αλφάβητου

 Η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνησή τους δεν είναι καθόλου τυχαία αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μία πλήρης γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ανωτέρας συλλήψεως. Σύμφωνα με αυτήν την γνωστή μας εκφώνηση, τα ελληνικά γράμματα (αφού προσθέσουμε και το εξαφανισμένο σήμερα έκτο γράμμα: Στίγμα ή Δίγαμα) ακούγονται και γράφονται ως εξής:

ΑΛΦΑ-ΒΗΤΑ-ΓΑΜΑ-ΔΕΛΤΑ-ΕΨΙΛΟΝ-ΣΤΙΓΜΑ-
ΖΗΤΑ-ΗΤΑ-ΘΗΤΑ-ΙΩΤΑ-ΚΑΠΠΑ-ΛΑΜΒΔΑ-ΜΙ-ΝΙ-ΞΙ-
ΟΜΙΚΡΟΝ-ΠΙ-ΡΟ-ΣΙΓΜΑ-ΤΑΥ-ΥΨΙΛΟΝ-ΦΙ-
ΧΙ-ΨΙ-ΩΜΕΓΑ.

Αποκωδικοποιώντας την γνωστή αυτή διάταξη, που έγινε σύμφωνα με τις αρχές της Ερμητικής φιλοσοφίας, έχουμε τα ακόλουθα:
ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, (Α)ΜΑ ΔΕ (Ε)Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ, ΣΤ(Η)
ΙΓΜΑ, ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ, ΔΑ,
ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΥ (Ε)Ψ ΙΛΩΝ,
ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ.

Εν συνεχεία, αφού προσθέσουμε τα εννοούμενα συνδετικά και ρήματα που παραλείπονται, έχουμε την ανάδυση μιάς θαυμάσιας κοσμογονικής προσευχής - επίκλησης προς την πηγή του φωτός.

ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ!
ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨΙΛΩΝ,
ΣΤΗ ΙΓΜΑ ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞΗ, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ)
ΠΥΡΟΣ (ΔΕ)
ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ ΕΨΙΛΩΝ, ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ,
Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ).

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ:

Αλ=Ο νοητός ήλιος
Φα-ος=Το φως
Βη=προστακτική του ρήματος βαίνω (βαδίζω, έρχομαι)
Τα=Δοτική άρθρου δωρικού τύπου τη, εις την
Γα=Γη (δωρικός τύπος)
Aμα=(επιρρ.) συγχρόνως
Έλ= ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος
Έψ=ρήμα έψομαι, εψ-ημένος, ψημένος.
Ιλών=Ιλύς (ουσιαστικό), λάσπη, πηλός
Στή=προστακτική ρήματος ίστημι.
Ίγμα=καταστάλαγμα, απόσταγμα.
Ζή=προστακτική ρήματος ζω
Η=υποτακτική ρήματος ειμί, είμαι
Θη=προστακτική ρήματος θέτω.
Ιώτα=τα ίωγα, τα Εγώ
Παλάν=Ρήμα πάλλω (δονούμαι, περιστρέφομαι)
επίθετο παλλάς-πάλλουσι, περιστρεφόμενη (πρβλ: Παλλας Αθηνά).
Δά=άλλος τύπος της Γα, Γης (πρβλ: Δαμήτηρ,
Δημήτηρ, Δήμητρα=Μητέρα γη).
Νύξ=νύκτα.
Ο=το οποίο, που
Φυ(οι)=ευκτική ρήματος φύω (φυτρώνω, αναπτύσσομαι).
Κ.Ο.Κ.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ...

ΑΛ, ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΦΩΣ, ΕΛΑ ΣΤΗ ΓΗ! ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΛ ΡΙΞΕ ΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΙΛΥ ΠΟΥ ΨΗΝΕΤΑΙ (που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού). ΑΣ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ (μία ξηρά) ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΕΓΩ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ. ΑΣ ΜΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ Η ΝΥΚΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕΙ ΝΑ ΤΑΦΗ (να σβήση, να χαθεί) ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΒΡΑΖΟΥΣΑ ΙΛΥ, ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ Η ΨΥΧΗ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ, ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ!


Διαβάστε περισσότερα

Το μυστήριο των deja vu

Όλοι μας γνωρίζουμε ελάχιστα, έως και τίποτα, για την ψυχή (ίσως, το μόνο δώρο του Δημιουργού μας). Παρ’ όλο όμως που δεν ξέρουμε που βρίσκεται, (σε ποιο μέρος του σώματός μας) πιστεύουμε πως όταν το θνητό μας σώμα πάψει να έχει «ζωή» (μήπως όταν λέμε «ζωή» εννοούμε πάντα την «ψυχή»;) μέσα του, τότε η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα αυτό και πηγαίνει σε ένα νέο σώμα, που χρειάζεται ψυχή (το φαινόμενο της μετενσάρκωσης). Όπως επίσης πιστεύουμε πως η ψυχή δεν είναι κάτι το υλικό, πως δεν έχει υλική υπόσταση σαν το σώμα μας, πιστεύουμε πως είναι πνεύμα!

Πολλοί άνθρωποι, ίσως και μερικοί από εσάς, πιστεύουν πως δεν υπάρχει καν, η ψυχή βασιζόμενοι στο γεγονός ότι η ψυχή δεν μπορεί να αποδειχτεί επιστημονικά. Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, στη Μυθολογία μας, γίνονται αναφορές για την ψυχή που δόθηκε στον άνθρωπο για να ξεχωρίσει από τα υπόλοιπα δημιουργήματα των Ολύμπιων Θεών. Συγκεκριμένα, η Μυθολογία μας, αναφέρει πως οι Ολύμπιοι Θεοί δημιούργησαν τον άνθρωπο από χώμα και φωτιά ενώνοντας τα με τη βοήθεια κι άλλων κατάλληλων ουσιών-συστατικών (το ρόλο της ψυχής στη συγκεκριμένη αναφορά τον έχει η φωτιά). Σε μια άλλη εκδοχή της δημιουργίας του πρώτου Ανθρώπου στην Ελληνική Μυθολογία, μας περιγράφει πως ο Προμηθέας, δημιούργησε τον πρώτο άνθρωπο, αναμειγνύοντας χώμα και νερό, το δώρο της ψυχής το δίνει η Θεά της Σοφίας, η Θεά Αθηνά, με τη μορφή της πεταλούδας. Κι ας μην ξεχνάμε και την σχετική αναφορά στην Παλαιά Διαθήκη (που δεν είναι παρά μια μυθολογία, η μυθολογία των Εβραίων) στη Γένεση, που μας περιγράφει πως ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο (Αδάμ) από χώμα και νερό (!) και τέλος, δίνοντας πνοή-ψυχή (;) στο δημιούργημά του, κάτι που δεν θυμάμαι να έχει κάνει με τα υπόλοιπα δημιουργήματά του.

Όπως προανέφερα, μόλις χαθεί η ζωτικότητα από το υλικό μας σώμα, η ψυχή το εγκαταλείπει. Που πάει όμως; Πάει στον Παράδεισο ή στην Κόλαση, όπως υποστηρίζουν αρκετές θρησκείες; Ή μήπως πάλι ξαναεπιστρέφει πίσω στον υλικό κόσμο «μπαίνοντας» σε ένα νέο σώμα που την χρειάζεται για να ζήσει;

Ό, τι και να διαλέξουμε θα οδηγηθούμε σε αδιέξοδο, και αυτό γιατί δεν μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε εργαστηριακά (σύμφωνα πάντα με την συμβατική επιστημονική μέθοδο, δηλαδή μέσα σε ένα κλειστό χώρο/δωμάτιο να πραγματοποιήσουμε αυτό το πείραμα). Το μεγαλύτερο εργαστήριο είναι ο κόσμος που ζούμε και ο μόνος επιστήμονας που μπορεί να έχει την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι ο ίδιος ο Δημιουργός μας.

Όμως, αν και δεν είμαι επιστήμονας ούτε κάποιος φιλόσοφος , θα προσπαθήσω να διατυπώσω μια απορία μου, προσπαθώντας παράλληλα να δώσω και μια απάντηση, που όμως, ίσως, να μην είναι λογική και να είναι αρκετά δυσνόητη με την πρώτη ματιά.

Και ύστερα από την μακροσκελή εισαγωγή, στο κυρίως θέμα. Πόσοι από εσάς δεν έχουν πει κάποια στιγμή: «Αυτό το έχω ξαναδεί/ξαναζήσει!», η απλά πάλι, αναφωνήσατε με μπερδεμένα συναισθήματα μόνο με μια έκφραση:

«Deja vu!». Όμως, τι μπορεί να σημαίνει ή καλύτερα τι μπορεί να συμβαίνει και προκαλείται αυτό το φαινόμενο;

Σίγουρα, από τη στιγμή που αναγνωρίζουμε τη «σκηνή» σαν επαναλαμβανόμενη εμπειρία (Deja vu!), έχει να κάνει με τη λειτουργία της ψυχής μας στα σίγουρα. Η ποιο κοινή ή συνήθης απάντηση είναι πως μάλλον πρόσφατα είδαμε κάποιο όνειρο το οποίο, ύστερα βγήκε πέρα για πέρα αληθινό ή (κατ’ άλλους) προφητικό μέχρι και στην παραμικρή λεπτομέρειά του. Δε λέω όχι, πως δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά αν το φαινόμενο του Deja vu είναι τόσο συχνό όσο συχνή είναι η ανάγκη μας να πίνουμε νερό, τότε, κάτι σίγουρα συμβαίνει. Δε νομίζεται;

Ας υποθέσουμε πως όλες οι θεωρίες περί ψυχής αληθεύουν, κι αν όχι όλες, τότε τουλάχιστον οι περισσότερες από αυτές.

Και ας αρχίσουμε με αυτή που αναφέρεται σε μια Καρμική συνοχή των ψυχών μάς. Πολλές φορές, για παράδειγμα, μπορεί να τύχει να δούμε ένα τυχαίο πρόσωπο στο δρόμο, στο τρένο, στο λεωφορείο ή οπουδήποτε αλλού συχνάζουν πολλοί άνθρωποι καθημερινά και ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους, και να νομίσουμε πως το γνωρίζουμε από πολύ παλιά και νιώθουμε μια ανεξήγητη οικειότητα προς αυτό το πρόσωπο, ενώ στην πραγματικότητα δεν το έχουμε δει ποτέ στη ζωή μας εκτός από αυτή τη χρονική στιγμή. Αυτό συμβαίνει διότι (όπως τουλάχιστον λέει η θεωρία) η ψυχή μας αναγνωρίζει μια άλλη ψυχή που γνωρίζει από προηγούμενή της ζωή. Απλό και συνηθισμένο, καθώς και αρκετά καθημερινό φαινόμενο.

Το να αναγνωρίζουμε ανθρώπους που συναντάμε, χωρίς όμως να τους ξέρουμε από πριν, κατά ένα τρόπο ακούγεται (σύμφωνα με αυτή την Καρμική θεωρία) κάπως λογικό, ίσως και τα μέρη που πάμε για πρώτη φορά και μας ξυπνάνε αναμνήσεις από την προηγούμενη ζωή (που όμως γνωρίζουμε ότι στο παρελθόν υπήρξαν με την σημερινή τους μορφή ή τουλάχιστον σχεδόν με την σημερινή τους μορφή), «ακούγεται» και πάλι σχεδόν λογικό. Αλλά το να αναγνωρίζουμε μέρη στα οποία πάμε για πρώτη φορά στη ζωή μας (και σε αυτήν, αλλά και σε σύγκριση και με τις προηγούμενες) τότε κάτι άλλο συμβαίνει, εκτός και αν όλοι μας είμαστε προφήτες!

Τέτοιου τύπου επαναλαμβανόμενες εμπειρίες του χώρου και του χρόνου, με βάζουν σε σκέψεις πως, κάτι πολύ πιο περίεργο και πολύπλοκο συμβαίνει με την ανθρώπινη ψυχή, αλλά και γιατί όχι, ακόμα και με την ύπαρξή μας σαν φυσικά σώματα σε αυτό το περιβάλλον. Στο συμπέρασμα που καταλήγω όμως, ανήκει εντελώς στην σφαίρα της φαντασίας. Ίσως μετά το θάνατό μας, αφού το πνεύμα (ψυχή) εγκαταλείψει το φυσικό μας σώμα, ο Δημιουργός μας, μας δίνει τη δυνατότητα να επιλέξουμε ανάμεσα σε 5 (ίσως) επιλογές:

· Να ενσαρκωθούμε, ξανά, σε κάποια εποχή στο παρελθόν, με την προϋπόθεση όμως, να μην έχουμε ξαναενσαρκωθεί σε αυτή την εποχή, εκτός αν θέλουμε να ξαναζήσουμε μια ενσάρκωσή μας στο παρελθόν που μας άρεσε ή θέλουμε να ανατρέψουμε καταστάσεις που, κατά τη γνώμη μας, δεν έπρεπε να συμβούν.

· Να ενσαρκωθούμε, ξανά, σε κάποια εποχή του μέλλοντος, ακολουθώντας κανονικά τη ροή της Ιστορίας που πλάθει με τη δική του φαντασία ο Δημιουργός μας. · Να ενσαρκωθούμε, ξανά, στο παρόν, δηλαδή να ζήσουμε τις ίδιες ακριβώς εμπειρίες που ζήσαμε ή μάλλον (μιας και δεν έχουμε πεθάνει όλοι… ακόμα) της ζωής που ζούμε αυτή τη στιγμή, και πάλι με σκοπό να κάνουμε βελτιώσεις, με την εμπειρία που έχουμε από πριν, προς το καλύτερο, όχι μόνο για μας αλλά και για αυτούς που μας υποστήριζαν και μας γνώριζαν σε αυτή τη ζωή.

· Να βρούμε την αιώνια γαλήνη, αυτή που όλοι αναζητούν σε αυτή τη ζωή, στα Ηλύσια Πεδία ή στον «Παράδεισο» (διαλέξτε εσείς την ονομασία), μιας και η ο Τάρταρος ή η Κόλαση δεν υπάρχουν (είναι απλά ένα παραμύθι για όσος κάνουν κακές πράξεις στη ζωή τους υποβιβάζοντας τη νοημοσύνη που έχουν).

· Να σταθούμε στο πλευρό του Δημιουργού μας, ως προέκταση της δύναμής του, και να τον βοηθάμε να κάνει τον Κόσμο ένα καλύτερο μέρος για όλους εμάς που ζούμε ακόμα στο φυσικό μας σώμα. Κι εδώ προκύπτουν πολλά ερωτήματα, όπως π.χ.: Αν η ψυχή επιλέξει να ενσαρκωθεί για δεύτερη φορά στο ίδιο το σώμα, την ίδια χρονική περίοδο, στην οποία είχε ενσαρκωθεί πριν, τότε… τι συμβαίνει; Ή τι μπορεί να συμβεί σε αυτό το άτομο; Θα έχει συνεχή Deja vu; Ή θα έχει πλήρη άγνοια για την προηγούμενη ενσάρκωση της ψυχής του, που κρύβεται μέσα του;

Αν επιχειρήσουμε να δώσουμε έστω και κάποια υποτιθέμενη απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα συνεχώς θα προκύπτουν και άλλα πιο δύσκολα και ακατανόητα, που θα έχουν σαν αποτέλεσμα να μας δυσκολέψουν στην αναζήτησή μας στον άγνωστο και άδυτο κόσμο της ψυχής που όλοι μας έχουμε κάπου… κρυμμένη!!!

το παρακάτω είναι παρμένο από την πηγή του

Τώρα σχετικά με το Déjà vu…

Η έκφραση είναι γαλλική και σημαίνει «το έχω ξαναδεί». Όπως λοιπόν το ορίζει και η έκφραση, σημαίνει εκείνη την κατάσταση κατά την οποία για μερικά δευτερόλεπτα ή και κλάσματα δευτερολέπτων, έχουμε την εντύπωση πως κάποια κατάσταση που ζούμε αυτή τη στιγμή, την έχουμε ξαναζήσει στο παρελθόν.

Άλλοι το ζουν καθημερινά, άλλοι όχι τόσο συχνά και για άλλους συμβαίνει πολύ σπάνια, αλλά όλοι οι άνθρωποι έχουν αισθανθεί το Deja vu τουλάχιστον μια φορά στην ζωή τους, είναι κάτι το ιδιαίτερα συνηθισμένο.

Οι επιστήμονες, όντας πιο ορθολογιστές, επεξηγούν το Deja vu ως μια προσωρινή «βλάβη» του εγκεφάλου κατά την οποία μπερδεύεται το παρελθόν με το παρόν.

Για να το πούμε πιο απλά, φανταστείτε τον εγκέφαλο σαν έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, ο υπολογιστής αυτός «αποθηκεύει» στην μνήμη του τα όλα όσα συμβαίνουν, σαν «αρχεία» με ημερομηνίες. Μέσα στην μνήμη του βρίσκονται δισεκατομμύρια αρχεία, τα οποία όλα τα λαμβάνει ως παλιά. Κάθε αρχείο «παλιώνει» μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου μιας και συνέχεια λαμβάνονται καινούργια. Το Deja vu είναι μια μικρή και προσωρινή βλάβη, κατά την οποία ο υπολογιστής αντί να αποθηκεύσει το καινούργιο αρχείο ως καινούργιο, «μπλοκάρει» και το αναγνωρίζει σαν παλιό που ξανανοίχτηκε μόλις, σαν ανάμνηση δηλαδή. Κι έτσι, ενώ εμείς θα έπρεπε να αισθανόμαστε πως κάτι συμβαίνει αυτή τη στιγμή για πρώτη φορά, μας δίνεται η εντύπωση πως έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν και το ξαναζούμε ίδιο και απαράλλαχτο πάλι.

Οι ψυχολόγοι πάλι διαχωρίζονται σε 2 απόψεις.

Οι πιο ορθολογιστές, επεξηγούν το Deja vu ως μια αστραπιαία ανάκληση κάποιας ξεχασμένης μνήμης, που όμως δεν είναι ίδια και απαράλλαχτη με αυτήν που ζούμε την στιγμή εκείνη, αλλά έχει κάποια κοινά γνωρίσματα εκ των οποίων κάποιο «ξύπνησε» την ξεχασμένη μνήμη…

Ας υποθέσουμε ότι κάποτε πριν πολλά χρόνια, είχατε πάει μια βόλτα στην εξοχή και είδατε ένα δέντρο το οποίο δεν είχατε ξαναδεί και το οποίο σας εντυπωσίασε ιδιαίτερα λόγω των μεγάλων μοβ λουλουδιών του. Σύντομα όμως η μνήμη αυτή ξεχάστηκε και μετά από πολλά χρόνια, δεν είστε πλέον σε θέση να θυμηθείτε αυτό το συμβάν καθόλου. Και τυχαίνει να ξανάπατε μια βόλτα στην εξοχή και να δείτε και πάλι ένα ίδιο δέντρο ή παρόμοιο… αστραπιαία ο νους ανακαλεί την ξεχασμένη μνήμη, τόσο όμως βίαια που αντί να θυμηθείτε το παλαιότερο συμβάν, να το μπερδέψετε με το παρόν. Το ίδιο ακριβώς μπορεί να συμβεί κι αν το δέντρο αυτό μοιάζει καταπληκτικά με κάποιο δέντρο που είδατε σε όνειρο το οποίο όμως έχετε ξεχάσει.

Η δεύτερη άποψη των ψυχολόγων είναι λίγο λιγότερο ορθολογιστή, και αφήνει κάποια «παραθυράκια» ανεξήγητου. Μερικοί ψυχολόγοι δεν απορρίπτουν το ενδεχόμενο του να δρα προφητικά το ένστικτο κατά την διάρκεια του ύπνου και να εκφράζεται με όνειρα. Έτσι, επεξηγούν το φαινόμενο του Deja vu ως μια στιγμιαία ανάκληση προφητικού ονείρου που είχε ξεχαστεί.

Οι μυστικιστές απορρίπτουν κάθετα την επιστημονική άποψη, δέχονται μέρος της ψυχολογικής αλλά το συμπέρασμα είναι άλλο. Ίσως όλοι έχουμε συχνά ακούσει ότι το Deja vu είναι ξεχασμένη μνήμη παλαιότερης ενσαρκώσεως η οποία ανακλήθηκε χάρη σε κάποιο ερέθισμα. Αυτό όμως φυσικά προϋποθέτει ότι όντως ζούμε παραπάνω από μια ζωές.

Σίγουρα βρίσκονται «κενά» και στις 3 θεωρίες. Προσωπικά τουλάχιστον δεν μπορεί καμία να με ικανοποιήσει απόλυτα. Από προσωπική εμπειρία αλλά και από όσα έχω ακούσει και διαβάσει για ανθρώπους που είχαν κάποιο εντυπωσιακό Deja vu, παρατηρώ ότι οι θεωρίες, άλλοτε αποδεικνύονται σωστές και άλλοτε παντελώς λανθασμένες.

Παρατηρώντας τα Deja vu μικρών παιδιών θα δούμε ότι πολλά είναι εκείνα που μπορούν να επιβεβαιώσουν την μυστικιστική θεωρία, ενώ αντίθετα οι ενήλικες στο σύνολό τους, παρουσιάζουν κυρίως Deja vu τα οποία μπορούν να εξηγηθούν είτε με την ψυχολογική είτε με την επιστημονική θεωρία. Μια «μερίδα» έφηβων και ανθρώπων τρίτης ηλικίας παρουσιάζουν συχνά Deja vu που μπορούν να υποστηρίξουν την «προφητική» θεωρία. Η ηλικία του ανθρώπου σίγουρα επηρεάζει την λειτουργία του εγκεφάλου όπως και των συναισθημάτων. Μήπως επηρεάζει και το φαινόμενο Deja vu;

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Delete this element to display blogger navbar

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 
Powered by alito v2 2013