Featured

Από το Blogger.

Τα πέντε ανεξήγητα φαινόμενα της μάχης του Μαραθώνα

Πέντε ανεξήγητα φαινόμενα της μάχης του Μαραθώνα

Καθώς στην Ιωνία οι Ελληνικές πόλεις, στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν μεγάλα κέντρα, όπως η Μίλητος και η Αλικαρνασσός, δε μπόρεσαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους περιήλθαν υπό την κυριαρχία της περσικής αυτοκρατορίας προς τα μέσα του 6ου π.Χ. αιώνα.
Το 499 π.Χ. οι Έλληνες των ιωνικών πόλεων ξεκίνησαν την Ιωνική Επανάσταση και η Αθήνα μαζί με την Ερέτρια κινήθηκαν προς βοήθειά τους.

Το 490 π.Χ. ο Πέρσης βασιλιάς, Δαρείος Α’, έχοντας καταστείλει την εξέγερση των ιωνικών πόλεων από το 494 π.Χ., έστειλε το στόλο του να τιμωρήσει τις δύο πόλεις. Ο περσικός στρατός κατέστρεψε την Ερέτρια και αποβιβάστηκε στην Αττική, αλλά στη μάχη του Μαραθώνα ηττήθηκε από τους Αθηναίους και άλλους υπό το στρατηγό Μιλτιάδη.

Παράταξη στη Μάχη – 11.000 Έλληνες 100.000 Πέρσες
Το σχέδιο του Μιλτιάδη ήταν να εμπλακεί σε μάχη με το περσικό πεζικό όσο πιο σύντομα γινόταν ώστε να αποφύγει τις απώλειες από τους εχθρικούς τοξότες. Κάθε βράδυ πριν τη μάχη οι Έλληνες μίκραιναν την απόσταση ανάμεσα στα δύο μέτωπα και τη μέρα της μάχης είχαν φτάσει σε απόσταση περίπου 8 σταδίων, δηλαδή 1480 μέτρα.

Στο δεξιό άκρο είχε τοποθετηθεί επικεφαλής ο Καλλίμαχος και στη συνέχεια οι δέκα φυλές με τους Πλαταιείς να είναι στο αριστερό άκρο. Ο Μιλτιάδης είχε επιμηκύνει το μέτωπο έτσι ώστε το δεξιό και το αριστερό κέρας να είναι ισχυρά αποδυναμώνοντας το κέντρο.

Οι Έλληνες επιτέθηκαν εναντίον των Περσών γρήγορα, τρέχοντας στα τελευταία μέτρα, μάλλον αιφνιδιάζοντας έτσι τους Πέρσες. Η σφοδρότητα της σύγκρουσης έδωσε πλεονέκτημα στα ισχυρά άκρα.

Η μάχη ήταν αμφίρροπη για αρκετή ώρα μέχρις ότου οι δυο περσικές πτέρυγες κατέρρευσαν και τράπηκαν σε φυγή. Στο κέντρο όπου βρίσκονταν οι επίλεκτες δυνάμεις με τους Πέρσες και τους Σάκες ο ελληνικός σχηματισμός διασπάστηκε και υποχώρησε.

Τα πλάγια τμήματα όμως γύρισαν πίσω και επιτέθηκαν στο περσικό κέντρο περικυκλώνοντας τους. Ακολούθησε σκληρή μάχη και τελικά οι Πέρσες τράπηκαν σε φυγή, προς το Σχοινιά που βρίσκονταν τα πλοία τους. Πολλοί Πέρσες έπεσαν στα νερά του έλους και πνίγηκαν.

Η μάχη συνεχίστηκε στο Σχοινιά καθώς οι Πέρσες προσπαθούσαν να διαφύγουν. Εκεί πέθαναν ο Καλλίμαχος, ο στρατηγός Στησίλαος και ο Κυναίγειρος, ο αδελφός του Αισχύλου. Οι Αθηναίοι κατάφεραν να καταλάβουν επτά πλοία.

el1
el2

H μάχη είχε τελειώσει. Οι νεκροί Πέρσες υπολογίζονται από τον Ηρόδοτο γύρω στους 6400 ενώ οι Έλληνες είχαν χάσει μόνο 192. Μετά τη νίκη τους στάλθηκε αγγελιοφόρος για να την αναγγείλει στην Αθήνα, ο οποίος ξεψύχησε μόλις έφτασε από την κούραση.

Ανεξήγητο Πρώτον
Η Μάχη του Μαραθώνα σύμφωνα με τον Ηρόδοτο είχε γίνει πάνω σε μια πεδιάδα. Δεν έχει σχέση με καμία άλλη μάχη στην Ελλάδα όπως π.χ. με τη Μάχη των Θερμοπυλών η οποία ήταν σε στενό. Στο Μαραθώνα η πεδιάδα επέτρεπε την ανάπτυξη όλου του Περσικού στρατεύματος όπως και έγινε.
Δηλαδή οι Έλληνες επέλεξαν να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες κατά μέτωπο και με όλο το εύρος της δύναμής τους πράγμα που θα ήταν ένα σοβαρό μειονέκτημα γι αυτούς. Γιατί όμως επέλεξαν αυτόν τον τρόπο δείχνοντας στον αντίπαλο ότι περιφρονούν τη δύναμή του και πως ήταν σίγουροι για τη νίκη τους;

Ανεξήγητο Δεύτερον
Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα στο πεδίο της Μάχης οι Πέρσες αναπτύχθηκαν σε βάθος 30 αντρών στο κέντρο της παράταξής τους(εδώ προσοχή δεν υπολογίζεται ότι τα άκρα των Περσών ήταν αδύναμα με λιγότερο βάθος το εκλαμβάνουμε ως ισόποσο).
Αυτό έδινε μια ανάπτυξη στρατεύματος των 100.000 χιλιάδων αντρών που ήταν εκεί γύρο στα 3.300 μέτρα. Από την άλλη μεριά οι Έλληνες ήταν μόνο 11.000 και για να μπορέσουν να αντιπαρατάξουν ένα ίσο μέτωπο απέναντι στους Πέρσες έπρεπε το βάθος τους να είναι βάθος 3 ανδρών και κάτι (χωρίς να υπολογίσουμε ότι είχαν ενισχύσει τα άκρα τους πράγμα που θα έδινε μικρότερο μήκος).
Από την Ιστορία γνωρίζουμε ότι το μέτωπο των Ελλήνων ήταν 1600 μέτρα δηλ. 6 άνδρες περίπου βάθους σε ισόποση παράταξη.
Έτσι από τα παραπάνω προκύπτει ότι περίσσευαν 850 μέτρα από τη μία μεριά και 850 μέτρα από την άλλη μεριά Περσικού μετώπου το οποίου θα στεκότανε και δεν θα έκανε τίποτα. Το ερώτημα είναι ότι εάν τα πράγματα γίνανε έτσι γιατί αυτός ο στρατός των 850 μ από τη μια μεριά και των 850μ από την άλλη δεν κινήθηκε κυκλωτικά για να παγιδεύσει τους Έλληνες σαν θανάσιμη τανάλια;

Ανεξήγητο Τρίτον
Εχετλαίος
Στα έργα του Ηροδότου και του Παυσανία έχουμε μια παρουσία ενός ανδρός αγνώστου προς τους Έλληνες ο οποίος εμφανίστηκε απροειδοποίητα. Ήταν πιο ψηλός από τα άτομα εκείνης της εποχής φορούσε μια περίεργη στολή η οποία έμοιαζε με αγρότη και όχι με πολεμιστή και κρατούσε ένα όπλο το οποίο έμοιαζε με λαβή αρότρου (αρχ.εχέτλη) το οποίο το έστρεφε προς τους Πέρσες και τους αποδεκάτιζε.
Αργότερα οι Έλληνες ζητώντας πληροφορίες για το άτομο αυτό από το Μαντείο των Δελφών οι ιερείς τον κατονόμασαν ως Εχετλαίο.
…Συνέβη δε ως λέγουσιν, άνδρα εν τη μάχη παρείναι το είδος και την σκευήν άγροικον. Ούτος των βαρβάρων πολλούς καταφονεύσας αρότρω, μετά το έργον ην αφανής. Ερομενοις δε Αθηναίοις άλλο μεν ο θεός ες αυτόν έχρησεν ουδέν, τιμάν δε Εχετλαίον εκέλευσεν ήρωα.” (Παυσανίας βιβλ. 1, κεφ. 32).
Ο άνδρας αυτός προωθούνταν στο πεδίο της Μάχης και κατακρεουργούσε τους Πέρσες με το όπλο του με απίστευτη ταχύτητα.
Επίσης ο Ηρόδοτος μας αναφέρει ότι ένας Αθηναίος στρατιώτης, ο Επίζηλος, γιός του Κουφαγόρα, ενώ πολεμούσε γενναία στήθος με στήθος ξαφνικά έχασε την όραση του και στα δύο του μάτια, παρόλο που δεν τον είχε ακουμπήσει τίποτα, ούτε δόρυ ούτε ξίφος ούτε βέλος τόξου.
Συνεχίζοντας ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Επίζηλος διηγείται ότι είδε έναν μεγαλόσωμο οπλίτη που η γενειάδα του κάλυπτε ολόκληρη την ασπίδα του, και ότι αυτό το φάντασμα κρατούσε στα χέρια του ένα πολύ φωτεινό όπλο! Πέρασε ακριβώς δίπλα του, σκοτώνοντας Πέρσες αντιπάλους και αυτή η σκηνή ήταν η τελευταία που είδε ο Επίζηλος γιατί από κάποια υπερβολική λάμψη, τυφλώθηκε!

Ανεξήγητο Τέταρτον
Καθ όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας της Μάχης μέχρι να φτάσει η μέρα της σύγκρουσης οι Έλληνες μετακινούνταν τις βραδινές ώρες, έτσι ώστε να μην γίνουν ορατές οι κινήσεις τους, προς το μέτωπο των Περσών και μέχρι την ημέρα της Μάχης ο Ηρόδοτος μας αναφέρει ότι φτάσανε 8 στάδια από το στρατόπεδο των Περσών δηλ όπως είδαμε και παραπάνω περίπου 1480μ.
Ο λόγος που το κάνανε αυτό ήταν ότι οι Έλληνες γνώριζαν ότι οι Πέρσες είχαν πάγια τακτική πριν την τελική σύγκρουση και όταν ο αντίπαλος πλησίαζε προς την μεριά τους να ρίχνουν μια ομοβροντία 2-3 επαναλήψεων βελών από τους τοξότες τους.
Έτσι οι Έλληνες με αυτές τις βραδινές κινήσεις προσέγγισης προσπαθούσαν να μειώσουν την απόσταση από τους Πέρσες άρα και τις απώλειές τους. Το ερώτημα που γεννάται είναι πως οι Έλληνες κατάφεραν να προσεγγίσουν τους Πέρσες στο πεδίο της Μάχης χωρίς να έχουν σοβαρές απόλυες από τις ομοβροντίες βελών καθώς σε όλη την διάρκεια της μάχης σκοτώθηκαν μόνο 192 Έλληνες;
Είναι ότι οι Πέρσες δεν ήξεραν σημάδι ; δεν μπορούσαν να τους πετύχουν για άλλους λόγους ή ότι δεν πρόλαβαν να το κάνουν;

Ανεξήγητο Πέμπτον
Η Μάχη του Μαραθώνα άρχισε στις 5.30 περίπου το πρωί και οι Πέρσες στρατηγοί διέταξαν οπισθοχώρηση στις 8 το πρωί δηλ μόλις 2,5 ώρες μετά την έναρξη της μάχης.
Το παράξενο είναι πως όλα όσα γίνανε , γίνανε μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα.6.400 Πέρσες αποδεκατίστηκαν από ένα Ελληνικό στρατό που αριθμούσε το 1/10 της δικιάς τους δύναμης με φοβερή ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Πως είναι άραγε δυνατόν να συνέβη κάτι τέτοιο σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα;

ΠΕΡΙ ΕΧΕΤΛΑΙΟΥ
exetleos_1

ΤΙΜΑΝ ΔΕ ΕΧΕΤΛΑΙΟΝ ΕΚΕΛΕΥΣΕΝ ΗΡΩΑ.»
Εχετλαίος ή Έχετλος ήταν το όνομα ενός αγνώστου ήρωα που εμφανίστηκε στη μάχη του Μαραθώνα, και βοήθησε να αναχαιτιστεί την Περσική εισβολή στην Ελλάδα.

exetleos2

Σχέδιο του Εχετλαίου από αρχαίο αγγείο
Εχετλαίος ή Έχετλος ήταν το όνομα ενός αγνώστου ήρωα που εμφανίστηκε στη μάχη του Μαραθώνα, και βοήθησε να αναχαιτιστεί την Περσική εισβολή στην Ελλάδα.
Ιστορικά, ο Εχετλαίος δεν αναφέρεται πουθενά στο παρελθόν και η ύπαρξη του στο πάνθεον των αρχαίων ηρώων γίνεται μετά την μάχη του Μαραθώνα. Στη μάχη εκείνη, ο Εχετλαίος είχε εμφανιστεί ξαφνικά στο ελληνικό στρατόπεδο ντυμένος με στολή άγνωστη για τους Αθηναίους κρατώντας στα χέρια του μία εχέτλη (= λαβή αρότρου) ή κάτι που έμοιαζε με εχέτλη, αντί για όπλο.

Με αυτό το παράξενο όπλο, ο Εχετλαίος χτυπούσε τους Πέρσες κι εξόντωσε πολλούς από αυτούς. Μετά τη μάχη, ο άγνωστος άνδρας εξαφανίστηκε, με τον ίδιο τρόπο που είχε εμφανιστεί και κανείς δεν γνώριζε το παραμικρό γι’ αυτόν, ούτε καν το όνομά του.

Οι Αθηναίοι, μετά την μάχη, ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών να μάθουν ποιος ήταν αυτός ο άγνωστος ήρωας που πολέμησε μαζί τους και το Μαντείο τους έδωσε ως απάντηση πως θα έπρεπε να τιμούν τον ήρωα Εχετλαίο. Οι Αθηναίοι από ευγνωμοσύνη προς αυτόν, όρισαν την επίσημη λατρεία του ως ήρωα.

Γενικά, η νίκη στην μάχη του Μαραθώνα μπορούμε να πούμε ότι ξάφνιασε ακόμα και τους Αθηναίους. Για να δικαιολογήσουν την πανωλεθρία των Περσών, αρκετοί από τους Αθηναίους πολεμιστές ισχυρίστηκαν ότι είδαν πολλούς ήρωες και θεούς να πολεμούν στο πλάι τους. Ο κυριότερος από αυτούς ήταν ο Πάνας ο οποίος ενέπνευσε στους Πέρσες τον «Πανικό» τον ιερό, τρομερό φόβο.
Σε αυτήν την μυθοπλασία μάλλον συγκαταλέγεται και η εμφάνιση του ήρωα Εχετλαίου.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Οι Αθηναίοι στρατοπέδευσαν στα υψώματα του όρους Αγρελίκι, πάνω από το σημερινό χωριό Βρανά. «Ήλθομεν, είπαν, να θέσωμεν ομού την κρηπίδα της ελευθερίας επί του ιερού τούτου τόπου» Τη στιγμή της συναντήσεως Αθηναίων και Πλαταιών ανέκρουσαν τα δώρατά τους επί των ασπίδων τους σε θριαμβευτικό αλαλαγμό, προάγγελο της νίκης…

Στην τελική παράταξη των αντιπάλων στρατών, η μεταξύ τους απόσταση ήταν 8 στάδια, δηλαδή 1500 μέτρα. Μετά τις θυσίες και έναν μικρό λόγο του Μιλτιάδη, δόθηκε από τον ίδιο το σύνθημα της επίθεσης.

Μετά τη μάχη, οπλίτες Αθηναίοι είπαν ότι λίγο πιο μπροστά από τον Μιλτιάδη, που οδηγούσε τη φάλαγγα, έτρεχε λουσμένος σε ένα χρυσό φως ο ήρωας της Αθήνας, ο Θησέας, βαριά οπλισμένος σαν πεζός, κι αυτός ήταν εκείνος που έπεσε πρώτος επάνω στο κέντρο των Περσών.

Η σύγκρουση μεταξύ τω δύο στρατών ήταν φοβερή. Χωρίς οι Αθηναίοι να ελαττώσουν την ορμή τους άρχισαν να νικούν στα δύο άκρα της παράταξης και να τρέπουν τους αντιπάλους σε φυγή. Στο κέντρο όμως, όπου 2000 Αθηναίοι πολεμούσαν με 18000 εκλεκτούς του Περσικού στρατού, νικούσαν οι Πέρσες.

Εδώ ακριβώς συνέβη το δεύτερο από τα θαυμαστά της μάχης του Μαραθώνα. Ένας γιγαντόσωμος «αγροίκος», με γενιάδα που κάλυπτε την ασπίδα του, άγνωστος σε όλους, κρατώντας τη μεγάλη λαβή ενός αρότρου της εποχής (την εχέτλη), κατέβηκε με μεγάλη ορμή από το βουνό σκορπώντας το θάνατο και τον «πανικό» (η λέξη προέρχεται από τον Πάνα) στους Πέρσες, κατόρθωσε να φτάσει στο κέντρο της μάχης και να ενωθεί με τους 2.000 Αθηναίους που διοικούσαν ο Θεμιστοκλής και ο Αριστείδης και εκεί άρχισε να «θερίζει» τους Πέρσες.

Όπως θα διηγηθεί μετά τη μάχη ένας αυτόπτης μάρτυρας – οπλίτης που διοικούσε ο Αριστείδης – ο Επίζηλος του Κουφαγόρου, ενώ πολεμούσε σώμα με σώμα, του φάνηκε ξαφνικά ότι είδε απέναντί του ένα πανύψηλο οπλίτη που τα γένια του σκέπαζαν την ασπίδα του.

Έμοιαζε σαν φάντασμα που κρατούσε στα χέρια του ένα πολύ φωτεινό όπλο! Πέρασε ακριβώς δίπλα του, σκοτώνοντας πέντε Πέρσες αντιπάλους και αυτή η σκήνη ήταν η τελευταία που είδε ο Επίζηλος γιατί από κάποια υπερβολική λάμψη, τυφλώθηκε!

Περίπου επτακόσια χρόνια αργότερα, όταν ο Παυσανίας επισκεύτηκε στην Αθήνα την Ποικίλη Στοά, η οποία ονομάστηκε έτσι από τις πολλές και διάφορες ζωγραφιές που την διακοσμούσαν, είδε ότι αυτές ολοκληρώνονταν με την απεικόνιση εκείνων που πολέμησαν στον Μαραθώνα τον Σεπτέμβρη του 490π.Χ.

Ανάμεσά τους, οι ονομαστοί ζωγράφοι Πάναινος και Μίκων φρόντισαν να ξεχωρίζει ο Πολέμαρχος Καλλίμαχος, ο Στρατηγός Μιλτιάδης και ο Ήρωας ο ονομαζόμενος Έχετλος ή Εχετλαίος. «Υπάρχει η παράδοση πως στη Μάχη του Μαραθώνος έλαβε μέρος και κάποιος που έμοιαζε με αγρότη στην εμφάνιση και στην περιβολή.

Αυτός σκότωσε πολλούς από τους βαρβάρους με ένα άροτρο και όταν η μάχη τελείωσε, εξαφανίστηκε, λέει χαρακτηριστικά ο Παυσανίας. Οι περιγραφές των πολλών αυτόπτων μαρτύρων, η φοβερή του δύναμη και αποτελεσματικότητα, καθώς και το γεγονός ότι ήταν τελείως άγνωστος σε όλους, άφησαν στους Αθηναίους βαθιά εντύπωση, τόσο που ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών, ποιός ήταν ο ήρωας αυτός, ο θεός δεν χρησμοδότησε τίποτα περισσότερο από το ότι πρέπει να τίμουν τον Ήρωα Εχετλαίο …

Αλλά η μάχη του Μαραθώνα σχετίζεται με πολλά άλλα παράξενα και υπερφυσικά συμβάντα που ο θρύλος τους έφτασε μέχρι τις μέρες μας.

Εκτός από την παρουσία του φοβερού πολεμιστή Εχετλαίου ο οποίος μάλιστα λέγεται ότι βγήκε από το ιερό σπήλαιο του Πανός στον Μαραθώνα, αναφέρεται η εμφάνιση του ίδιου του Πάνα στη μάχη αλλά και στον Φειδιπίδη, τον οποίο οι Αθηναίοι έστειλαν στη Σπάρτη για να ζητήσει βοήθεια.
Καθώς περνούσε από το όρος Παρθένιο, ο Παν τον φώναξε με το όνομά του και παρήγγειλε να πει στους Αθηναίους ότι δεν του δίνουν την πρέπουσα σημασία, παρά το γεγονός ότι αυτός διάκειται ευνοϊκά απέναντί τους και ότι πολλές φορές τους βοήθησε στο παρελθόν και θα κρατήσει την ίδια στάση και στο μέλλον. Μετά την νικηφόρα μάχη στον Μαραθώνα, οι Αθηναίοι πίστεψαν τη διήγηση του Φειδιπίδη και ίδρυσαν ιερό του Πανός κάτω από την Ακρόπολη.

Σώζεται μάλιστα επίγραμμα του λυρικού ποιητή Σιμωνίδη του Κείου (556- 468π.Χ.) που αναφερόταν σε αγάλμα του Πανός, ανάθημα του στρατηγού Μιλτιάδη: «Τον τραγόπουν εμέ Πάνα, τον Αρκάδα, τον κατά Μήδων, τον μετ’ Αθηναίων, στήσατο Μιλτιάδης.» (Προς τιμή μου, εμένα του τραγοπόδαρου Πάνα, του Ακράδα, που πολέμησε μετά των Αθηναίων τους Μήδους, έστησε αυτό το ανάθημα ο Μιλτιάδης). Μερικοί μάλιστα πιστεύουν ότι Παν και Έχετλος είναι ένα και το αυτό πρόσωπο!

Παραδόσεις αναφέρουν ακόμα και παράξενα φώτα την ώρα της μάχης στην περιοχή του μεγάλου έλους προς την πλευρά που κατείχαν οι Πέρσες.

Για πολλά χρόνια οι τριγύρω χωρικοί άκουγαν κλαγές όπλων, φωνές ανθρώπων και χρεμετίσματα αλόγων από το πεδίο της κοσμοϊστορικής μάχης. Λέγεται ότι καμμία φορά τα ίδια ακούγονται και σήμερα ακόμη!

Κάποιος Αθηναίος οπλίτης είχε μαζί του στη Μάχη του Μαραθώνα τον υπερμεγέθη σκύλο του, άγριο και τρομερό, που μάχοταν με τα δόντια ηρωϊκά εναντίον των Περσών. Το σκυλί έδειξε γενναιότητα και για τον κίνδυνο που διέτρεξε, έλαβε ως αμοιβή την απεικόνιση του ανάμεσα σ’ εκείνους που περιβάλουν τον Κυνέγειρο, τον Επίζηλο και τον Καλλίμαχο. Όλοι αυτοί, καθώς και ο σκύλος, είχαν φιλοτεχνηθεί από το ζωγράφο Μίκωνα στην Ποικίλη Στοά.

Ο γνωστός ερευνητής Α.Πουρναρόπουλος ερεύνησε μερικές ενδιαφέρουσες εκδοχές …
Ξεκίνησε προσπαθώντας να ανακαλύψει πώς πραγματικά ήταν το «Ησιόδιο Άροτρο» – η εχέτλη – εκείνη την περίοδο. Βρήκε λοιπόν μία παράσταση αρόσεως αγρού με ένα τέτοιο άροτρο , σε ένα αρχαίο αγγείο χρονολογίας 460-450π.χ.

Είναι όμως αξιοσημείωτο ότι το σχήμα της εχέτλης θυμίζει ένα υπερσύγχρονο όπλο! Εάν ήταν πολυβόλο όπλο με εκρηκτικά βλήματα, οι Αθηναίοι θα έλεγαν ότι ο Ήρωας Εχετλαίος πολεμούσε με «κεραυνούς». Εάν ήταν είδος «φλογοβόλου» τότε θα έλεγαν ότι αυτός πολεμούσε με πύρινη ρομφαία. Αλλά δεν συνέβη oύτε το ένα ούτε το άλλο. «Θα μπορούσε το παράξενο όπλο να ήταν όπλο ακτίνων;». Την απάντηση τη βρίσκουμε κρυμμένη στα κείμενα του Ηροδότου. «στην μάχη του Μαραθώνα σκοτώθηκαν 6400 περίπου Πέρσες και 192 Αθηναίοι.

Στη διάρκεια της μάχης συνέβη κάτι πολύ παράξενο: ένας Αθηναίος οπλίτης, ο Επίζηλος, γιος του Κουφαγόρα, πολεμούσε γενναία στήθος με στήθος, όταν ξαφνικά έχασε την όραση του και στα δύο του μάτια, μολονότι δεν τον είχε ακουμπήσει τίποτα, ούτε δόρυ, ούτε ξίφος, ούτε κανένα βέλος τόξου.

Από τότε έμεινε τυφλός μέχρι το τέλος της ζωής του! Θεϊκή ενέργεια ή προηγμένη τεχνολογία, το σίγουρο είναι ότι εκείνο το Σεπτέμβρη στον Μαραθώνα συνέβησαν πράγματα που μας πείθουν πως εκείνη η μάχη θα καθόριζε το μέλλον όλης της ανθρωπότητας …

Είναι πολύ πιθανόν, ο Ηρόδοτος να μην αποκάλυψε όλα τα στοιχεία που ήξερε για τα όσα υπερφυσικά συνέβησαν στη Μάχη του Μαραθώνα, αν λάβουμε υπόψη τις γνωστές επιφυλάξεις του να μιλά για να θέματα που άπτονται των θεϊκών πραγμάτων (Ηρόδοτος, Ευτέρπη, 65).


Διαβάστε περισσότερα

«Ars Notoria» Το αρχαίο βιβλίο μαγείας που θα σας διδάξει τις «υπεράνθρωπες ικανότητες»

Οι ιστορίες του και τα μυστηριώδη αρχαία κείμενα του υπόσχονται στους αναγνώστες τους δυνάμεις πέρα από τα βασίλεια των απλών ανθρώπων…

Ένα Σολομωνικό γριμόριο που γράφτηκε κατά τον 13ο αιώνα, το Ars Notoria δεν περιέχει ξόρκια ή φίλτρα. Αντίθετα, επικεντρώνεται στην απόκτηση της μάθησης, τον έλεγχο της μνήμης, και την απόκτηση γνώσεων.

Εκτιμήσεις αναφέρουν ότι το βιβλίο συντάχθηκε μεταξύ του δωδέκατου και δέκατου τρίτου αιώνα από διάφορους συγγραφείς, και αντίγραφα του κειμένου που έχουν βρεθεί στα Εβραϊκά, Ελληνικά και Λατινικά.

Το Ars Notoria είναι σχεδόν το μοναδικό βιβλίο μαγικών κειμένων από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, επειδή επικεντρώνεται σε προσευχές, διαλογισμούς και προφορικές ασκήσεις και όχι μαγικά ξόρκια, φίλτρα, και τελετουργικά. Το βιβλίο ισχυρίζεται ότι αν ακολουθήσεις σωστά τις ασκήσεις του θα αναπτύξεις τη γνώση της ρητορικής, μια τέλεια μνήμη, και τη σοφία πολύ πέρα από την ικανότητα του μέσου ανθρώπου.

Υπήρξε ο ισχυρισμός ότι το Ars Notoria είχε περάσει διαμέσου των αιώνων από τον βασιλιά Σολομώντα. Στη μεσαιωνική περίοδο, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ήταν σε θέση να διαβάσουν σε οποιαδήποτε γλώσσα, πόσο μάλλον σε γλώσσες όπως Λατινικά, Ελληνικά και Εβραϊκά. Ακόμη βασιλείς και βασίλισσες ήταν ανίκανοι στην ανάγνωση του. Ως εκ τούτου, οι μόνοι άνθρωποι που ήταν σε θέση να έχουν πρόσβαση σε αυτό ήταν οι μοναχοί και ιερείς.

Όσον αφορά τη φώτιση που παρέχει το βιβλίο, το Ars Notoria αποφύγει μερικές από τις πιο κακόβουλες πτυχές της μαγείας. Ωστόσο, δεν έχουν πειστεί όλοι για την καλοήθη φύση της μαγείας του. Ένας αξιοσημείωτος μοναχός του 14ου αιώνα, ο Ιωάννης του Morigny, ευλαβικά ακολούθησε τις διδασκαλίες του Ars Notoria και είχε στοιχειωμένα οράματα, έως ότου ο ίδιος υποστήριξε ότι τα ίδια τα οράματα ήταν δαιμονικού χαρακτήρα. Προειδοποίησε τους ανθρώπους για την διαβολική φύση του Ars Notoria στο δικό του μυστικιστικό χειρόγραφο, το Liber Visonum.

Μπορείτε να κατεβάσετε ένα αντίγραφο που μεταφράστηκε από τη Λατινική στα αγγλικά από τον Robert Turner το 1657 ΕΔΩ

 

 Link

Διαβάστε περισσότερα

«Τέλεια Καταιγίδα»: Ποιοι λόγοι προκάλεσαν την πτώση των Μινωιτών και των Μυκηναίων, σύμφωνα με Αμερικανό αρχαιολόγο

Μια «τέλεια καταιγίδα» από καταστροφικά γεγονότα στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού προκάλεσε την κατάρρευση του Μινωικού και του Μυκηναϊκού πολιτισμού, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Δρ. Έρικ Κλάιν, αρχαιολόγος, καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον των ΗΠΑ και συγγραφέας του βιβλίου «1177 B.C.: The Year Civilization Collapsed»).
Όπως λέει, «η κύρια θέση μου είναι ότι θα πρέπει να συντελέστηκε μια “τέλεια καταιγίδα” από καταστροφικά γεγονότα, που προκάλεσαν την κατάρρευση πολιτισμών της Ύστερης Εποχής του Χαλκού λίγο μετά το 1200 π. Χ. Υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρξε κλιματική αλλαγή, ξηρασία και πείνα, σεισμοί, εισβολές και εσωτερικές εξεγέρσεις, που επηρέασαν τους Μινωίτες και τους Μυκηναίους, καθώς και πολλούς άλλους, αν όχι όλους, από τους πολιτισμούς της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Αν και άνθρωποι έχουν επιζήσει από παρόμοιες καταστροφές που ήρθαν μεμονωμένα, όπως η ανασυγκρότηση μετά από σεισμούς ή η διαβίωση μέσω ξηρασιών, τι γίνεται όταν όλα αυτά συμβαίνουν συγχρόνως ή σε μικρή απόσταση μεταξύ τους; Θα ήταν πολύ δύσκολη η επιβίωση αν όλες ή οι περισσότερες από τις παραπάνω καταστροφές έγιναν την ίδια στιγμή ή πολύ κοντά η μία μετά την άλλη, όπως φαίνεται ότι συνέβη μεταξύ 1225 και 1175 π. Χ. Αυτός πιστεύω ότι ήταν ο λόγος που οι πολιτισμοί της Ύστερης Εποχής του Χαλκού δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν την “τέλεια καταιγίδα” και κατέρρευσαν».
Όπως τονίζει ο Αμερικανός αρχαιολόγος, ο κόσμος της Μεσογείου κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού (περίπου 1600-1100 π. Χ.), από τη δυτική Μεσόγειο και το Αιγαίο ως την Ανατολική Μεσόγειο, την Εγγύς Ανατολή και το Αφγανιστάν, αλληλοσυνδεόταν, ήταν δηλαδή παγκοσμιοποιημένος για την εποχή του.

mycenean
«Αλληλοεπιδρούσαν, είχαν εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις, ρύθμιζαν βασιλικούς γάμους, έστελναν διεθνείς πρεσβείες, καθιέρωναν οικονομικά εμπάργκο κοκ. Ένας λόγος που διατηρούσαν δεσμούς μεταξύ τους ήταν και η ανάγκη για χαλκό και κασσίτερο για την παραγωγή ορείχαλκου, που ήταν το κύριο μέταλλο της εποχής. Ο χαλκός προερχόταν κυρίως από την Κύπρο και ο κασσίτερος από το Αφγανιστάν, όπως και το lapis lazuli. Ο χρυσός ερχόταν από την Αίγυπτο. Τόσο οι ακατέργαστες ύλες όσο και τα τελικά προϊόντα πωλούνταν και ανταλλάσσονταν σε βασιλικό επίπεδο. Θα έλεγα ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί της Μεσογείου και της Εγγύς Ανατολής ήταν τόσο συνδεδεμένοι μεταξύ τους εκείνη την περίοδο που η πτώση του ενός επηρέασε και τους άλλους, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν όλοι σταδιακά, όπως μια αλυσίδα ντόμινο».
Όσον αφορά στους «Λαούς της Θάλασσας», που θεωρείται πως σχετίζονταν με την καταστροφή αυτών των πολιτισμών, λέει πως δεν είναι γνωστό με σιγουριά ποιοι ήταν. «Ξέρουμε τα ονόματά τους, μας τα λένε οι Αιγύπτιοι και μπορούμε να υποθέσουμε ότι η προέλευση κάποιων από αυτούς ήταν η Σικελία, η Σαρδηνία και η νότια Ιταλία (κάποιες ομάδες αποκαλούνται Shekelesh και Shardana, που ηχούν γνώριμες). Ωστόσο, κατά πάσα πιθανότητα ενσωματώθηκαν κι άλλοι στη διαδρομή, καθώς μετακινούνταν από τα δυτικά στα ανατολικά κατά μήκος της Μεσογείου. Έτσι, πιθανόν μεταξύ των «Λαών της Θάλασσας» να ήταν και ομάδες από περιοχές που καταλαμβάνουν σήμερα η Ελλάδα και η Τουρκία. Ακόμα όμως δεν έχουμε προσδιορίσει μια "πατρίδα" γι' αυτούς. Κύρια “κληρονομιά” τους φαίνεται ότι ήταν οι Φιλισταίοι και ο πολιτισμός τους, καθώς η ομάδα από τους “Λαούς της Θάλασσας” που οι Αιγύπτιοι αποκαλούν Peleset είναι πιθανόν αυτοί που γνωρίζουμε ως Φιλισταίους από τη Βίβλο. Φαίνεται ότι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Χαναάν και ίσως αφομοιώθηκαν με τους ντόπιους πληθυσμούς, πριν την άνοδο του Ισραήλ. Όσον αφορά τη σύνδεσή τους με την εξαφάνιση των διαφόρων πολιτισμών, οι “Λαοί της Θάλασσας” είχαν κατηγορηθεί στο παρελθόν γι' αυτό, νομίζω όμως ότι η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη και μπορεί να υπήρξαν και οι ίδιοι τόσο θύματα όσο και καταπιεστές».

Ερωτηθείς για τον λόγο που επέλεξε ως τίτλο το συγκεκριμένο έτος (1177 πΧ), λέει πως η κατάρρευση διήρκεσε περίπου έναν αιώνα, από το 1225 ως το 1125 π. Χ. «Όμως, το 1177 π.Χ. είναι ένα καλό σημείο αναφοράς, καθώς εκείνη τη χρονιά οι “Λαοί της Θάλασσας” εισέβαλαν για δεύτερη φορά και ως τότε πολλές από τις πόλεις είχαν ήδη καταστραφεί. Έτσι, χρησιμοποιώ την ημερομηνία αυτή ως “συντομογραφία” για όλη την κατάρρευση, όπως χρησιμοποιούμε το 476 μ. Χ. για την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι δεν κατέρρευσε ακριβώς εκείνο το έτος».

Link 
Διαβάστε περισσότερα

Το μυστήριο του αριθμού φ

Η ύπαρξη «πεφωτισμένων ομάδων» οι οποίες διαφύλαξαν μέσα στους αιώνες την «απαγορευμένη γνώση» είναι ένα ελκυστικό σενάριο για τους ανθρώπους κάθε εποχής και φυσικά της δικής μας. έτσι, οι υπερσύγχρονοι νανοσωλήνες μπορεί να έχουν αρχαίες ρίζες . Η εκλαΐκευση της επιστήμης και της τεχνολογίας πέρασε από πολλά κόσκινα, από τα χρόνια του Ιουλίου Βερν ως σήμερα. Αναμφίβολα όμως ένας αναγνώστης της προηγούμενης γενιάς νιώθει σοκαρισμένος από την απίστευτη ανατροπή που αυτή γνωρίζει την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα: αντί να εστιάζει τον μεγεθυντικό φακό της στο μέλλον, γυρίζει με όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο πιο σκοτεινό παρελθόν.

Απόδειξη αυτής της μεταστροφής είναι η τεράστια επιτυχία βιβλίων που ασχολούνται με τον αποκρυφισμό. Από την «παιδική» σειρά του Χάρι Πότερ ως τον «Κώδικα Ντα Βίντσι» και τα λοιπά πονήματα του Νταν Μπράουν, βλέπουμε να συγκινεί υπέρμετρα η προσπάθεια αποκάλυψης του δρόμου που συνέδεσε την ανωτερότητα του πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων με την Αναγέννηση και την τωρινή «Νέα Εποχή». Ενας δρόμος που έγινε δύσβατo μονοπάτι στα μεταβατικά χρόνια επικυριαρχίας του χριστιανισμού και στους σκονισμένους και ματωμένους αιώνες του Μεσαίωνα. Κοινός τόπος των εμπορικά επιτυχημένων μυθιστορημάτων αυτού του τύπου η ύπαρξη «πεφωτισμένων ομάδων» που διαφύλαξαν «απαγορευμένη γνώση».

Από όλα αυτά εκείνο που κεντρίζει ιδιαίτερα τον αναγνώστη με επιστημονική περιέργεια είναι η ομολογουμένως συγκλονιστική διαιώνιση στον κόσμο μας ενός «χρυσού κανόνα». Οι Ευρωπαίοι τον πρωτογνώρισαν στα κείμενα και στα οικοδομήματα των δικών μας προγόνων ως μια γεωμετρική αναλογία διαδοχικών ευθύγραμμων τμημάτων, ορθογωνίων ή όγκων, που είναι «η πιο αρμονική και αισθητικά ευχάριστη στο μάτι». Την είχε βρει ο Πυθαγόρας - τον 5ο αιώνα π.X. - και την είχε απεικονίσει στο σύμβολο της σχολής του, το πεντάγραμμα. Επειτα την εφήρμοσαν ο Ικτίνος, ο Καλλικράτης και ο Φειδίας στον Παρθενώνα, τη διατύπωσε μαθηματικά ο Ευκλείδης - το 300 π.X. -, την υιοθέτησε ο Πλάτωνας στα ιδεατά του σχήματα που συνθέτουν τον κόσμο και με βάση αυτήν έχτισαν οι Ρωμαίοι το Κολοσσαίο και την Αψίδα του Θριάμβου του Μεγάλου Κωνσταντίνου..

Μετά τον Μεσαίωνα και με το πέρασμα της πνευματικής σκυτάλης στους Δυτικούς, την ξαναβρήκε ο Λεονάρντο Πιζάνο-Μπονάτσι (γνωστός ως Φιμπονάτσι) όταν διδάχθηκε από τους Μαυριτανούς το δεκαδικό σύστημα και τις μαθηματικές θεωρίες των Ελλήνων και των Ινδών. Την εισήγαγε στις αρχές του 12ου αιώνα στην Ιταλία και την υιοθέτησαν προπομποί της Αναγέννησης όπως ο Ντα Βίντσι, αργότερα ζωγράφοι όπως ο Μοντριάν και πολύ μετά ο Σαλβαντόρ Νταλί, μουσικοσυνθέτες όπως ο Μότσαρτ, ο Μπέλα Μπάρτοκ και ο Ντεμπυσί αλλά και σπουδαίοι αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα, όπως ο Λε Κορμπυζιέ. Την ίδια αυτή αναλογία ξαναβρήκαν οι επιστήμονες του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο όταν μέτρησαν τις Πυραμίδες.

Οχι μόνο η Μόνα Λίζα του Ντα Βίντσι αλλά και οι πλέον δημοφιλείς σήμερα σταρ του σινεμά διαθέτουν αναλογίες προσώπου συμβατές προς τον Χρυσό Κανόνα

Τα τελευταία 150 χρόνια - από τότε που ανακίνησε το θέμα ο γερμανός ψυχολόγος Theodor Fechner - ο «χρυσός κανόνας» αποκαλύπτεται συνεχώς να υπάρχει παντού στη φύση ως η βέλτιστη επιλογή ανάπτυξης ή αναδίπλωσης. Από τα πέταλα των λουλουδιών ως τα φύλλα των δένδρων και από τις έλικες των κοχυλιών ως τα τμήματα του σώματος των μελισσών, όλα μοιάζουν να ακολουθούν τη χρυσή αναλογία. Την ίδια εκείνη αναλογία που βρίσκουμε μεταξύ των μελών καλοσχηματισμένων ανθρώπινων σωμάτων, των χαρακτηριστικών «κατά κοινή ομολογία» όμορφων προσώπων ή των - κατά τους οδοντιάτρους - τέλειων οδοντοστοιχιών.. ακόμη και στη διατομή αυτού του DNA μας ή τις έλικες των γαλαξιών και τη στροφορμή μιας μαύρης τρύπας! Το αποκορύφωμα ήλθε πρόσφατα, όταν διαπιστώθηκε ότι και τα καλύτερα τεχνητά υλικά που κατασκεύασε ο άνθρωπος, οι νανοσωλήνες άνθρακα, έχουν δομή βασισμένη στα πλατωνικά πολύεδρα, που επίσης εμφανίζουν αυτή την αναλογία μεταξύ των τριγώνων που τα απαρτίζουν. Τέλος τέλος, μια καινοφανής μαθηματική θεωρία της περυσινής χρονιάς αποφάνθηκε ότι το Σύμπαν ολόκληρο είναι ένα πολύεδρο που θυμίζει μπάλα ποδοσφαίρου - που, φυσικά, υπόκειται στον «χρυσό κανόνα»..

Το όνομα «χρυσός κανόνας» της αναλογίας αυτής δόθηκε από τον λατίνο ποιητή Οράτιο (aurea mediocritas) και αργότερα από τον Κέπλερ. Οι καλλιτέχνες της Αναγέννησης όμως προτίμησαν τον όρο «Θεία Αναλογία» που έδωσε το 1509 ο φίλος του Ντα Βίντσι Λούκα Πάτσιολι θεωρώντας ότι μια τόσο τέλεια και θαυμαστή αρμονία θα πρέπει να δόθηκε στους ανθρώπους από τον ίδιο τον Θεό. Στην αναβάπτιση αυτή οφείλεται και η όλη παραφιλολογία που συνδέει τη ζωγραφική του Ντα Βίντσι και την αρχιτεκτονική των γοτθικών ναών με τις μυστικές γνώσεις των τεκτόνων, των αλχημιστών, των Ιπποτών του Ναού, της μυστικοπαθούς σχολής του Πυθαγόρα, των πρωτομαστόρων των Φαραώ.. ως και των μηχανικών της Ατλαντίδας ή των παραστρατημένων αγγέλων του Εξαποδώ!

Σε μια εποχή που οι ιδεολογίες έχουν στερέψει και η επιστημονική φαντασία ξεπερνάται κάθε εξάμηνο από τις νέες ανακαλύψεις η συγγραφική πένα βυθίζεται στο μελάνι του αποκρυφισμού για να βρει σαγήνη του νου. Και, κατά πώς δείχνουν οι πωλήσεις, το καταφέρνει. Ο πλακωμένος από τα παγκοσμιοποιημένα προβλήματα αναγνώστης βρίσκει σε αυτές τις αναζητήσεις τα φτερά να δραπετεύσει «αλλού». Και το «αλλού» ήταν ανέκαθεν πιο σαγηνευτικό όταν πλησίαζε το άγνωστο και το υπέρτερο. Κανένας δεν θα ξετρελαινόταν με μια απλή εξήγηση, όπως ότι ο «χρυσός κανόνας» είναι ο μηχανισμός όπου κατέληξε η φύση με τις άπειρες δοκιμές της στα δισεκατομμύρια χρόνια που πέρασαν και ότι οι Ελληνες τον ανακάλυψαν όταν μετρούσαν τις αναλογίες του ανθρώπινου σώματος για να σμιλέψουν τα υπέροχα γλυπτά τους (πάντων μέτρον άνθρωπος). Ή ότι η μαθηματική μελέτη και διατύπωση του κανόνα απλώς ακολούθησε αυτή την πρακτική ανακάλυψη, όπως τόσες φορές που η επιστήμη ακολούθησε τα βήματα της τέχνης και της τεχνολογίας. Κανείς.. εξόν αν είναι (στο πνεύμα) Ελληνας!

H «εΦτυχής» αναλογία

Αν θέλετε να φτιάξετε μια αισθητικά τέλεια αναλογία - κατά το πρότυπο του «χρυσού κανόνα» -, δεν έχετε παρά να χαράξετε ένα ευθύγραμμο τμήμα ΑΓ με μολύβι και χάρακα και να προσπαθήσετε να βρείτε επάνω του το σημείο εκείνο B που το διαιρεί κατά τη σχέση ΒΓ/AB=ΑΓ/ΒΓ. Ακόμη πιο άμεσα, μπορείτε να δείτε μια εφαρμογή του «χρυσού κανόνα» αν.. βγάλετε μια πιστωτική κάρτα από το πορτοφόλι σας: το ύψος είναι περίπου 1, 6 φορές το πλάτος, δηλαδή μια προσέγγιση του άρρητου αριθμού που παραδοσιακά ονομάζεται Φ - από το αρχικό μάλλον του Φειδία!

 Μαθηματικά διατυπωμένος, ο αριθμός αυτός είναι

Αριθμητικά ο αριθμός ισούται με τον λόγο των διαδοχικών ζευγών αριθμών όταν οι αριθμοί αυτοί προκύπτουν ο καθένας ως άθροισμα των δύο προηγουμένων του. Αυτή είναι η λεγόμενη ακολουθία του Φιμπονάτσι που μάθαμε στο σχολείο και διατάσσεται ως εξής: 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, 610, 987, 1597, 2584, 4181..

Αν κάνουμε τις διαιρέσεις που προείπαμε

3/2 = 1.500

5/3 = 1.666..

8/5 = 1.600

13/8 = 1.625

21/13 = 1.616..

φθάνοντας στον τεσσαρακοστό λόγο παίρνουμε

τον Φ (1.6180339887...) με 15 δεκαδικά στοιχεία.

Ακόμη όμως και στρογγυλεμένος σε 1.618 ο Φ παραμένει ένας μοναδικά παράξενος αριθμός. Για παράδειγμα:

1 + Φ = Φ * Φ, δηλαδή 1 + 1.618 = 1.618 * 1.618 = 2.618.

Ή, όπως θα έλεγε ο Διογένης, «ένας + Φτώχεια = εΦτυχία». Οποία παραδοξότης!


alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Το κτήνος του exmoor

Tο κτήνος του exmoor είναι ενα μεγάλο, άγριο, αιλουροειδές πλάσμα που έχει θεωρηθεί υπαίτιο για τον θάνατο πολλών ζώων σε αγροκτημάτα στο devonshire της αγγλίας.


φωτογραφία η οποία λέγεται οτι δείχνει το κτήνος του exmoor


Οι θεάσεις αυτού του πλάσματος άρχισαν στις αρχές της δεκαετίας του '70. Την άνοιξη του 1983, ένας αγρότης ο Eric Ley έχασε εκατό πρόβατά σε μία περίοδο δυόμιση μηνών. Ο δολοφόνος των προβάτων δεν επιτέθηκε στα θύματά του όπως ένα σκυλί ή η μια αλεπού, αλλά όπως επιτιθεται ένα λιοντάρι στα θύματα του, δηλαδή σπάζοντας τους λαιμούς τους.εκείνη την χρονιά πήρε και το όνομα του ' το κτήνος του Exmoor ' . η εφημερίδα London Daily Express έκανε την πρωτιά βάζωντας ενα σημαντικό ποσό για αμοιβή σε όποιον έπιανε η σκότωνε το κτήνος. Οι άριστοι σκοπευτές του βασιλικού ναυτικού της αγγλιάς τοποθετήθηκαν στους λόφους, ελπίζοντας να σκοτώσουν το κτήνος.όσο το ναυτικό παρέμενε σε θέση επιφυλακής, δεν υπήρξε καμία επίθεση του κτήνους. Μερικοί ισχυρίστηκαν ότι είδαν το πλάσμα, αλλά κανένας από τους στρατιώτες δεν μπόρεσε να έχει καθαρό στόχο για να το πυροβολήσει. Όταν το ναυτικό αποχώρησε απο τις θέσεις γύρω απο τους λόφους, οι επιθέσεις άρχισαν πάλι.


Το 1987 το πλάσμα αυτό κατηγορήθηκε για πάνω από 200 θανάτους ζώων. Οι πιό πρόσφατες επιθέσεις αναφέρθηκαν τον Αύγουστο του 1995 και τον ιανουάριο του 2001, Οι περισσότεροι μάρτυρες λένε ότι το κτήνος του Exmoor είναι αιλουρωειδές. Μοιάζει με πάνθηρα, έχει σχεδόν 2, 5 μέτρα μήκος από την μύτη του και μέχρι την ουρά του είναι κατάμαυρο. Περπατά χαμηλά στο έδαφος και μπορεί να πηδήξει πολύ ψηλά εώς και 2 μέτρα φράκτη. μια μαρτυρία λέει ότι το κτήνος πήδησε έναν φράκτη 4, 5 μέτρων. Καμία τέτοια γάτα δεν υπάρχει στην φύση της Αγγλίας. Υπάρχουν μερικοί που υποστηρίζουν ότι το πλάσμα είναι μαυρισμένο επίτηδες. Αλλοι υποστηρίζουν ότι υπάρχουν περισσότερα από αυτά τα πλάσματα. Μερικοί θεωρούν ότιτο πλάσμα είναι διαστάυρωση ενός πούμα με μία αγριόγατα δημιουργώντας κατά συνέπεια ένα νέο είδος. Στη βικτοριανή Αγγλία, οι πλούσιοι κρατούσαν πολύ συχνά εξωτικά ζώα στα κτήματά τους. Είναι πιθανόν μερικά ζώα να δραπέτευσαν και με το πέρασμα των χρόνων να δημιούργησαν ενα μικρό κοπάδι απο αυτά τα πλάσματα. Υπάρχουν μερικοί που θεωρούν ότι υπάρχει κάτι το υπερφυσικό σ΄αυτά τα πλάσματα. Κανένας δεν έχει πιάσει η σκοτώσει μια από αυτές τις μεγάλες γάτες και φαίνεται πως δραπετεύουν πολύ εύκολα, έχουν κάτι σάν υπερφυσική δύναμη. Ένα καλό παράδειγμα:


όταν ο βρετανικός στρατός κυνηγούσε το κτήνος του Exmoor. Λέγεται ότι το κτήνος παγιδεύτηκε και το περικυκλώσανε γύρω απο μια σιταποθήκη. Όταν οι στρατιώτες μπήκαν μέσα, δεν βρήκαν τίποτα. Η σιταποθήκη ήταν άδεια. Έχει προταθεί από μερικούς ότι το κτήνος προέρχεται από έναν παράλληλο κόσμο, που μπαίνει και βγαίνει όποτε θέλει στην διάστασή μας.οι ορθολογιστές λένε πάλι ότι οι μάρτυρες έχουν αναγνωρίσει λάθος γνωστά ζώα όπως οι κατοικίδιες γάτες και υπερβάλλουν για το μέγεθος τους , τι να'ναι αυτό το πλάσμα που περιπλανάται στην αγγλία; είναι ένα μυστήριο που δεν θα το μάθουμε ποτέ.

alito team
Διαβάστε περισσότερα

Υπάρχει σκέψη χωρίς λέξεις;

Μια ομάδα Βρετανών ερευνητών κατέληξαν ότι τουλάχιστον η μαθηματική σκέψη μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και χωρίς λέξεις.
Οι ερευνητές εξέτασαν ενήλικους ασθενείς, των οποίων τα γλωσσικά κέντρα στον εγκέφαλο ήταν στο μεγαλύτερο βαθμό κατεστραμμένα.

Παρόλο που οι εξεταζόμενοι δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν ή να σχηματίσουν ακόμα και απλές προτάσεις, κατάφεραν να λύσουν περίπλοκες υπολογιστικές ασκήσεις.
Για το αν και σε ποιο βαθμό η γλώσσα παίζει κάποιο ρόλο στη μαθηματική σκέψη, οι απόψεις διίστανται.

Κάποιοι επιστήμονες θεωρούν ότι για να μάθει κανείς να χειρίζεται ποσότητες με ακρίβεια είναι αναγκαίοι οι αριθμητικοί όροι.
Έρευνες σε φυλές που γνωρίζουν κανέναν ή ελάχιστους αριθμητικούς όρους επιβεβαιώνουν αυτή τη θεωρία.

Για παράδειγμα, οι κάτοικοι της φυλής Πιράχα που ζουν στην περιοχή του Αμαζονίου μπορούν με δυσκολία να ξεχωρίσουν ποσότητες μεγαλύτερες από τον αριθμό τρία, σύμφωνα με άρθρο του Peter Gordon από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης στο περιοδικό 'Science' (Τεύχος 306, σελ. 496).

Ο Gordon το απέδωσε στο γεγονός ότι η γλώσσα της συγκεκριμένης φυλής μπορεί να κατονομάσει λεκτικά μόνο τους αριθμούς «ένα», «δύο» ή ...«πολλά».
Από το παραπάνω παράδειγμα, συμπεραίνουμε ότι υπάρχουν πολλές παραλληλίες ανάμεσα στις γραμματικές και τις μαθηματικές δομές.
Για παράδειγμα, οι περίοδοι που περιέχουν δευτερεύουσες προτάσεις μοιάζουν με υπολογιστικές ασκήσεις οι οποίες περιέχουν παρενθέσεις.

Αρκετοί είναι οι επιστήμονες που θεωρούν λοιπόν ότι η γραμματική είναι αυτή που διαμορφώνει τη σκέψη ώστε να είναι δυνατή η κατανόηση των βασικών μαθηματικών δομών.
Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία οι αριθμητικές ή μαθηματικές μας ικανότητες συνδέονται άρρηκτα με τα γλωσσικά αποθέματα του εγκεφάλου μας.
Επίσης, ειδικοί επιστήμονες κατάφεραν να δείξουν με γραφικό τρόπο ότι τα γλωσσικά κέντρα του εγκεφάλου ενεργοποιούνται όταν κάποιος προσπαθεί να λύσει ένα αριθμητικό πρόβλημα.
Ωστόσο, η Rosemary Varley από του Πανεπιστήμιο του Sheffield και η ομάδα της έρχονται να αμφισβητήσουν τη διαδεδομένη αυτή άποψη, υποστηρίζοντας ότι η επεξεργασία της γλώσσας και των αριθμών στον εγκέφαλο αποτελούν εντελώς ανεξάρτητες διαδικασίες.
Οι Βρετανοί επιστήμονες δημοσίευσαν τα αποτελέσματα της έρευνάς τους στην ηλεκτρονική έκδοση της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας των Επιστημών 'Proceedings'.
Στην έρευνα που διεξήγαγαν έθεσαν σε τρεις άνδρες με σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες μια σειρά γλωσσικών και αριθμητικών προβλημάτων.
Τα γλωσσικά κέντρα των ασθενών ήταν τόσο κατεστραμμένα που δεν μπορούσαν να καταλάβουν τη διαφορά στις προτάσεις «ο άνθρωπος σκοτώνει το λιοντάρι» και «το λιοντάρι σκοτώνει τον άνθρωπο».

Επίσης αντιμετώπιζαν σοβαρές δυσκολίες τόσο με τους γραπτούς όσο και με τους προφορικούς αριθμητικούς όρους αλλά και με τους ίδιους τους αριθμούς.
Οι τρεις ασθενείς τα κατάφεραν στα μαθηματικά τεστ αρκετά καλά.
Μπόρεσαν ακόμα να αναγνωρίσουν τη διαφορά ανάμεσα στις πράξεις (59 – 13) και (13 – 59), παρόλο που οι υπολογισμοί αυτοί βασίζονται στην ίδια δομή με τις προηγούμενες προτάσεις στις οποίες τα είχαν παρατηρήσει.
Οι ασθενείς ήταν εξάλλου σε θέση να λύσουν και να αναπτύξουν ξεχωριστά παρενθετικές εξισώσεις.
Ως εκ τούτου, η Varley και οι συνεργάτες της κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι μαθηματικές εκφράσεις δεν είναι απαραίτητο να μεταφρασθούν σε γλώσσα προκειμένου να είναι δυνατή η αποκωδικοποίησή τους από τον εγκέφαλο.
Αντίθετα, πιστεύουν ότι οι αριθμοί επαρκούν ως κώδικας για την επίλυση αριθμητικών προβλημάτων.

Ωστόσο, σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι γλωσσικοί και μαθηματικοί μηχανισμοί επεξεργασίας στον εγκέφαλο ίσως να έχουν μια κοινή βάση, στην οποία και οι δύο μπορούν να έχουν και ανεξάρτητη πρόσβαση.
Στην περίπτωση ασθενών με γλωσσικές διαταραχές, η σύνδεση ανάμεσα στα γλωσσικά κέντρα και τη βάση αυτή θα είχε κοπεί, ενώ οι μαθηματικές περιοχές θα είχαν ακόμα πρόσβαση σε αυτήν.
Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι παρόλο που οι μηχανισμοί της γλώσσας και των μαθηματικών σχηματίζονται μαζί, παράλληλα με την ανάπτυξη του εγκεφάλου, στη συνέχεια αυτονομούνται.
Η Varley δεν αρνείται ότι οι αριθμητικοί όροι και η γραμματική μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην εκμάθηση μαθηματικών εννοιών.
Σε τελική ανάλυση η έρευνά της εκπονήθηκε σε ανθρώπους που ήταν ήδη εξοικειωμένοι με τα μαθηματικά όταν έχασαν τις γλωσσικές τους δεξιότητες.
Ίσως τελικά να μπορούμε να υπολογίσουμε χωρίς λέξεις όχι όμως και να μάθουμε να υπολογίζουμε..

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Ανακαλύφθηκε ο χαμένος κρίκος;


Ένα απωλίθωμα 7 εκατομμυρίων χρόνων ανακαλύφθηκε πρόσφατα απο γάλλους κυνηγούς απολιθωμάτων, όπως υποστηρίζουν, είναι το πρώτο ανθροποειδές που περπάτησε στήν γή.


Αναπαράσταση του πρώιμου ανθρωποειδή tumai με υπολογιστή

ο Toumai όπως το ονομάσανε ήρθε στο παρασκήνιο το 2002 όταν η επιστημονική ομάδα του Michel Brunet του πανεπιστημίου του Poitiers, στην κεντρική Γαλλία, παρουσίασe ένα σχεδόν πλήρες κρανίο, κομμάτια απο γνάθο και διάφορα δόντια που τα ανακαλύψανε στην έρημο chadian. Ζωικά υπολείμματα στα στρώματα χώμματος στα οποία αυτά τα κομμάτια βρέθηκαν, έδειξαν πως η ηλικία τους ξεπερνάει τα επτά εκατομμύρια έτη, που κάνουν τον Toumai τον πρώτο ανθρωποειδή, ή τον πρόδρομο του Homo sapiens, Αλλά η αναγνώριση του tumai προκάλεσε μεγάλη ανατραχή στην Αιθιοπία και την Κένυα -τις χώρες της μεγάλης κοιλάδας όπου θεωρείται οτι έχει προκύψει η ανθρωπότητα-καθώς επίσης και πολλές διαψεύσεις μέσα από την κοινότητα της παλαιοντολογίας.

Οι κριτικοί είπαν ότι το κρανίο του Toumai είναι πολλύ συμπιεσμένο για να είναι ενός ανθρωποειδή - δεν είχε το απαιτούμενο μέγεθος εγκεφάλου που δίνει την πρωτοκαθεδρία των ανθρώπων - και το μικρό μέγεθός του έδειξε ότι δεν ξεπερνούσε τα 120 εκατοστά (τέσσερα πόδια) στο ύψος, αυτό είναι το μέγεθος ενός χιμπατζή άν περπατούσε όρθιος.με λίγα λόγια είπαν πως, ο Toumai δεν είχε κανένα δικαίωμα να βαφτιστεί ανθροποειδές και οτι ήταν απλά ένας πίθηκος.



το αυθεντικό κρανίο του tumai

Οι υποστηρικτές του Toumai έχουν επιστρέψει τώρα με δύο μελέτες που δημοσιεύονται την Πέμπτη στο Nature, το βρετανικό εβδομαδιαίο περιοδικό επιστήμης.

μια ομάδα του ελβετού ανθρωπολόγου Christoph Zollikofer, Χρησιμοποιώντας τις τρισδιάστατες αναδημιουργίες υπολογιστών σύγκριναν τον Toumai με τους γορίλλες και τους χιμπατζίδες, για παράδειγμα οι γωνίες του κρανίου και το κρανιακό μέγεθος δείχνει ότι το απολίθωμα ήταν σαφώς ανθρωποειδής, όχι ένας αφρικανικός μεγάλος πίθηκος.

Επιπλέον, η δομή του κρανίου δείχνει ότι ο Toumai ήταν σε θέση να περπατήσει κατακόρυφα σε δύο πόδια, κάτι που οι ξάδελφοι μας οι χιμπατζήδες δεν μπορούν να κάνουν με ευκολία.


alito team
Διαβάστε περισσότερα

Βρήκαν λείψανα αιγυπτιακού στρατού από την 'Εξοδο του Μωυσή!;

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ανθρώπινα οστά που φέρεται ότι ανήκουν στον μεγάλο αιγυπτιακό στρατό που πνίγηκε στην Ερυθρά Θάλασσα, όταν ο Μωυσής έδωσε εντολή να κλείσουν τα νερά για να σώσει τον λαό του.

Υπολογίζεται ότι ανήκουν στον 14ο αιώνα π.Χ., και βρέθηκαν στον βυθό του κόλπου του Σουέζ, 1,5 χιλιόμετρο μακριά από τη σύγχρονη πόλη του Ras Gharib, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου.

Οι αρχαιολόγοι αναζητούσαν απομεινάρια αρχαίων πλοίων και αντικειμένων που σχετίζονται με την Εποχή του Λίθου και την Εποχή του Χαλκού στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας, όταν βρέθηκαν μπροστά από μια γιγαντιαία μάζα ανθρώπινων οστών.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον καθηγητή Αμπντέλ Μωάμεθ Γκάντερ σε συνεργασία με τη Σχολή Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Καΐρου, έχουν ήδη ανακτήσει περισσότερους από 400 διαφορετικούς σκελετούς, καθώς και εκατοντάδες όπλα και κομμάτια της πανοπλίας, τα ερείπια των δύο πολεμικών αρμάτων τα οποία βρίσκονταν διάσπαρτα σε μια έκταση περίπου 200 τετραγωνικών μέτρων. Οι αρχές εκτιμούν ότι στην περιοχή βρίσκοταν τα λείψανα περισσότερων από 5.000 ανθρώπων, γεγονός που υποδηλώνει ότι πρόκειται για ένα μεγάλο τμήμα στρατού, που έχασε τη ζωή του στην περιοχή.

Έτσι λοιπόν οι περισσότερες ενδείξεις οδήγησαν τον καθηγητή Γκάντερ στο συμπέρασμα ότι τα λείψανα θα μπορούσαν να συνδεθούν με το περίφημο επεισόδιο της Βιβλικής Εξόδου.

Πρώτα απ 'όλα, οι στρατιώτες φαίνεται να έχουν πεθάνει σε στεγνό έδαφος, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν ίχνη σκαφών ή πλοίων που έχουν βρεθεί στην περιοχή. Οι θέσεις που βρέθηκαν τα λείψανα και το γεγονός ότι ήταν κολλημένα σε μια τεράστια μάζα από πηλό και πέτρα, υποδηλώνει ότι θα μπορούσαν να έχουν πεθάνει από κατολίσθηση ή παλιρροϊκό κύμα.

Ο αριθμός των πτωμάτων υποδηλώνει ότι ένα μεγάλο αρχαίο στράτευμα έχασε τη ζωή του στην περιοχή και ο δραματικός τρόπος με τον οποίο πέθαναν, φαίνεται να επιβεβαιώνει τη βιβλική εκδοχή του περάσματος της Ερυθράς Θάλασσας, όταν ενώθηκαν τα νερά που άνοιξε ο Μωυσής για να περάσει ο λαός του με αποτέλεσμα ο στρατός του Φαραώ της Αιγύπτου να βρει τραγικό θάνατο.

Αυτό το νέο εύρημα αποδεικνύει ότι υπήρξε πράγματι αιγυπτιακός στρατός μεγάλου μεγέθους που έχασε τη ζωή του στα νερά της Ερυθράς Θάλασσας, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Akhenaten.

Αυτή η εκπληκτική ανακάλυψη φέρεται να αποτελεί αδιαμφισβήτητη επιστημονική απόδειξη, ότι ένα από τα πιο διάσημα επεισόδια της Παλαιάς Διαθήκης είναι πραγματικό και βασίζεται σε ιστορικό γεγονός. Φέρνει μια νέα προοπτική μιας ιστορίας που πολλοί ιστορικοί εξετάζουν επί πολλά χρόνια ως έργο της φαντασίας και υποδηλώνει ότι και άλλα θέματα, όπως οι «πληγές της Αιγύπτου» θα μπορούσαν να έχουν πράγματι ιστορική βάση.

Ο καθηγητής Γκάντερ συνεχίζει την προσπάθεια ανάσυρσης όλων των λειψάνων και αντικειμένων από τον βυθό της θάλασσας, που όπως αποδεικνύεται είναι μία από τις πλουσιότερες αρχαιολογικές υποβρύχιες τοποθεσίες που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ.
Διαβάστε περισσότερα

Ο πιο αινιγματικός ίσως πίνακας όλων των εποχών με τους κρυμμένους συμβολισμούς.

Ένας από αυτούς αφορά στο φόντο πίσω από το πρόσωπο της Μόνα Λίζα. Το φόντο δεν είναι απόλυτα ισορροπημένο. Ο Ντα Βίντσι ζωγράφισε τη γραμμή του ορίζοντα στα αριστερά πολύ χαμηλότερα απ΄ότι στα δεξιά. Φυσικά δεν του ξέφυγε κατά λάθος. Χαμηλώνοντας τη γραμμή του ορίζοντα στα αριστερά ο Ντα Βίντσι έκανε τη Μόνα Λίζα να δείχνει πολύ μεγαλύτερη από την αριστερή πλευρά απ΄ότι από τη δεξιά. Επρόκειτο για ένα συγκαλυμμένο αστείο του. Ιστορικά οι έννοιες του αρσενικού και του θηλυκού αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις στο χώρο: η αριστερή πλευρά ανήκει στο θηλυκό στοιχείο ενώ η δεξιά στο αρσενικό. Επειδή ο Ντα Βίντσι ήταν θερμός οπαδός των θηλυκών αξιών, έκανε τη Μόνα Λίζα να δείχνει περισσότερο μεγαλοπρεπής από τα αριστερά σε σχέση με τη δεξιά πλευρά. Ο Ντα Βίντσι πρέσβευε την ισορροπία ανάμεσα στο αρσενικό και στο θηλυκό στοιχείο. Πίστευε ότι η ανθρώπινη ψυχή δεν μπορούσε να βρει τη φώτιση αν δε διέθετε τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά στοιχεία.

Σε αναλύσεις που έχουν γίνει με τη βοήθεια υπολογιστών που συνέκριναν τη Μόνα Λίζα με τις αυτοπροσοπωγραφίες του επιβεβαίωσαν ότι υπάρχουν ορισμένες εκπληκτικές ομοιότητες μεταξύ των δυο προσώπων. Η Μόνα Λίζα ενδεχομένως δεν είναι ούτε αρσενική ούτε θηλυκή. Πρόκειται μάλλον για μια συγκαλυμμένη αναφορά στον ανδρογυνισμό. Είναι δηλαδή ένας συγκερασμός και των δυο φύλων.

Ο θεός των Αιγυπτίων Άμμων ήταν ο θεός της ανδρικής γονιμότητας και απεικονίζεται ως άντρας με κεφάλι κριαριού. Το ταίρι του Άμμωνα ήταν η Ίσιδα, θεά της γονιμότητας. Το ιδεόγραμμα του Άμμωνα αποδίδεται ως Άμον. Το ιδεόγραμμα της Ίσιδας προφερόταν κάποτε Λ'Ιζα.

ΑΜΟΝ Λ'ΙΖΑ

ΜΟΝΑ ΛΙΖΑ

Δεν είναι λοιπόν μόνο το πρόσωπο της Μόνα Λίζα που μοιάζει ερμαφρόδιτο αλλά ακόμα καιτο όνομά της είναι ένας αναγραμματισμός της θεϊκής ένωσης του αρσενικού με το θηλυκό. Και αυτό πρέπει να είναι το μυστικό του Ντα Βίντσι, ο λόγος για τον οποίο η Μόνα Λίζα χαμογελάει αινιγματικά.

alito team
Διαβάστε περισσότερα

Oι φυλακές του Γεντί Κουλέ: Μεσαιωνικά βασανιστήρια και απόγνωση

Oι φυλακές του Γεντί Κουλέ: Μεσαιωνικά βασανιστήρια και απόγνωση

"Μα ποιος εκλείδωσε τις φλόγες μας σ' αυτό το πνιγηρό και σκοτεινό μπουντρούμι; Γιατί να τρεμοσβήνουμε εμείς που απειλούσαμε να πυρπολήσουμε τις παρυφές του κόσμου;"

Το φρούριο της Θεσσαλονίκης που έγινε κάτεργο και τόπος εκτελέσεων. Τα βασανιστήρια και οι αποδράσεις που άφησαν ιστορία όπως και τα μεσαιωνικά βασανιστήρια έμειναν χαραγμένα στις μνήμες.

Οι φυλακές με την τούρκικη ονομασία Γεντί Κουλέ, δηλαδή Επτά Πύργοι, ήταν για χιλιάδες ποινικούς και πολιτικούς κρατουμένους ο τρόμος και ο φόβος. Όσοι φυλακίστηκαν στους υγρούς θαλάμους του άφησαν την τελευταία τους πνοή από τις κακουχίες και τα βασανιστήρια, και ελάχιστοι κατάφεραν να αποδράσουν. Κάθε όροφος της φυλακής και ένας θάλαμος κρατουμένων παρόμοιος με αυτούς των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Τα μόνα κελιά της φυλακής ήταν αυτά της απομόνωσης.

Κάτοικοι της περιοχής έχουν αναφέρει πως οι φωνές και τα ουρλιαχτά των βασανισμένων ακούγονταν έξω από τα τείχη.

Ο πρώην γ.γ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης και ο λήσταρχος Τζατζάς, είναι δύο από αυτούς που τα κατάφεραν. 

Ανάμεσα σε όσους δέχτηκαν τις χαριστικές βολές, ήταν ο «δράκος του Σέιχ Σου» Αριστείδης Παγκρατίδης, ο ναζί μακελάρης της Κρήτης και της Μακεδονίας Φρίτς Σούμπερτ, ο Νίκος Νικηφορίδης που καταδικάστηκε επειδή συγκέντρωνε υπογραφές κατά των πυρηνικών όπλων και εκατοντάδες αριστεροί κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.



E-Radio.gr
Διαβάστε περισσότερα

Delete this element to display blogger navbar

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 
Powered by alito v2 2013