Featured

Powered by Blogger.

Το παράξενο φαινόμενο της συναισθησίας

Το παράξενο φαινόμενο της συναισθησίας, κατά την οποία ο εγκέφαλος συνδέει μεταξύ τους δύο αισθήσεις, μελετάται από Ελβετούς νευροεπιστήμονες σε μια επαγγελματία μουσικό που κυριολεκτικά νιώθει τις διαφορές τονικότητας με τη γλώσσα.

Για την φλαουτίστρια Ελίζαμπεθ Σούλστον, η μεταβολή του ήχου κατά ένα ημιτόνιο μπορεί να είναι ξινή, ένας ολόκληρος τόνος να έχει πικρή γεύση, και ένα τριημιτόνιο να είναι γλυκό.

Παρόλο που συναισθησία γεύσης και ακοής δεν είναι ασυνήθιστη, το ενδιαφέρον στην περίπτωση της Σούλστον είναι ότι αξιοποιεί τη «διαταραχή» της για τη βελτίωση των επαγγελματικών της επιδόσεων.

Η έρευνα του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, που θα δημοσιευτεί την Παρασκευή στο Nature, επιβεβαιώνει ότι η Σούλστον έχει συναισθητικές ικανότητες και ίσως προσφέρει στοιχεία για την επεξεργασία των αισθητηριακών πληροφοριών στον εγκέφαλο, καθώς και για τη λειτουργία της μνήμης.

Οι ερευνητές ζήτησαν από τη φλαουτίστρια να αναγνωρίσει διαφορές τονικότητας σε ήχους που άκουγε ενώ παράλληλα έβαζε στο στόμα της δείγματα διαφόρων γεύσεων.

Το πείραμα έδειξε ότι η Σούλστον αναγνώριζε τις διαφορές πολύ ταχύτερα αν το δείγμα που είχε στη γλώσσα της είχε την ίδια γεύση με τη διαφορά τονικότητας.

Αν, για παράδειγμα, η διαφορά τονικότητας ήταν «γλυκιά», ενώ το δείγμα πικρό, η φλαουτίστρια αργούσε να την αναγνωρίσει.

Θα ήταν πολύ δύσκολο να προσποιηθεί κανείς αυτές τις αλλαγές στην απόκριση, υποστηρίζει στη δημοσίευση ο Λουτς Γιένκε, επικεφαλής των ερευνητών.

Ο Γιένκε ελπίζει ότι η μελέτη θα αποκαλύψει μυστικά της μάθησης, καθώς το φαινόμενο της συναισθησίας ενδέχεται να αποτελεί μια ακραία εκδήλωση κάποιας φυσιολογικής διεργασίας.

«Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς», σχολιάζει, «ότι [η συναισθησία] ένα καλό ανάλογο της μάθησης: οι ικανότητές μας βελτιώνονται αν συσχετίσουμε το στοιχείο που μάθαμε με πολλά άλλα στοιχεία.

Μπορεί επίσης να δείξει ότι η συναισθησία μπορεί να μεταβληθεί για τη μάθηση και να χρησιμοποιηθεί σε άλλες λειτουργίες».

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Τηλεχειριστήριο πόνου το νέο όπλο που αναπτύσσουν οι ΗΠΑ

Μη θανατηφόρα όπλα που προκαλούν το μέγιστο δυνατό πόνο από απόσταση έως και δύο χιλιομέτρων αναπτύσσονται για λογαριασμό του αμερικανικού στρατού, αποκαλύπτουν εσωτερικά έγγραφα.

Τα «βλητικά όπλα παλμών ενέργειας» (PEP) προορίζονται κυρίως για την καταστολή βίαιων επεισοδίων και σχεδιάζονται ώστε να μην προκαλούν βλάβες.

Ωστόσο πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι η χρήση τους ισοδυναμεί με βασανιστήριο και ενδέχεται να είναι επικίνδυνη.

Ένα από τα επίμαχα έγγραφο, ένα ερευνητικό συμβόλαιο μεταξύ του αμερικανικού Γραφείου Ναυτικής Έρευνας και του Πανεπιστημίου της Φλόριντα, αναφέρεται στις «αισθητηριακές συνέπειες» όπλων λέιζερ τα οποία δημιουργούν στο σώμα του θύματος ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς που παραλύουν το σώμα και προκαλούν αφόρητο πόνο.

Στο συμβόλαιο απέκτησε πρόσβαση η Sunshine Project, οργάνωση η οποία αποκαλύπτει έρευνες βιολογικού πολέμου, η οποία επικαλέστηκε τη νομοθεσία για την ελεύθερη διακίνηση πληροφοριών (Freedom of Information Act).

Τα PEP εκπέμπουν παλμούς λέιζερ οι οποίοι, όταν φτάσουν στο θύμα, δημιουργούν ένα διαστελλόμενο σύννεφο πλάσματος (ιονισμένου αερίου).

Το πλάσμα, με τη σειρά του, δημιουργεί έναν ηλεκτρομαγνητικό παλμό οπου προκαλεί ηλεκτρικές εκτονώσεις στις νευρικές ίνες του σώματος.

Σύμφωνα με έκθεση των μη θανατηφόρων όπλων για λογαριασμό του Συμβουλίου Ναυτικών Μελετών το 2003, σε έρευνες νε πειραματόζωα προκαλούν «πόνο και προσωρινή παράλυση».

Τώρα, το Πανεπιστήμιο Κεντρικής Φλόριντα στο Ορλάντο θα προσδιορίσει ποια μπορεί να είναι η μέγιστη δυνατή διέγερση των νευρικών ινών, δηλαδή ο μέγιστος πόνος, χωρίς να προκαλούνται βλάβες στους ιστούς.

Το σχετικό έγγραφο έχει υποστεί λογοκρισία

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Άγνωστο διαστημικό σώμα


Μια σειρά από πανίσχυρες εκρήξεις ραδιοκυμάτων από το κέντρο του Γαλαξία μας ενδέχεται να προέρχονται από ένα άγνωστο μέχρι χθες είδος διαστημικού αντικειμένου, υποστηρίζουν Αμερικανοί αστρονόμοι.

Το σώμα ίσως είναι ένας καφέ νάνος μάγκνεταρ.

«Κερδίσαμε το τζακ-ποτ» σχολίασε χαρακτηριστικά ο Σκοτ Χάιμαν, καθηγητής Φυσικής του Κολεγίου Sweet Briar της Βιρτζίνια και επικεφαλής της έρευνας.

«Μια φωτογραφία του κέντρου του Γαλαξία σε ραδιοκύματα μήκους περίπου ενός μέτρου αποκάλυψε ότι μέσα σε διάστημα επτά ωρών σημειώθηκαν πέντε εκρήξεις, ανά τακτά διαστήματα, από την άγνωστη πηγή» ανέφερε ο Χάιμαν στο Reuters.

Η πηγή των εκρήξεων μπορεί να απέχει από τη Γη από 300 έως 24.000 έτη φωτός.

Όπως γράφουν οι ερευνητές στο Nature της Παρασκευής, οι εκρήξεις δεν μπορεί να προέρχονται από κάποιο πάλσαρ -άστρα νετρονίων που εκπέμπουν περιοδικούς παλμούς ακτινοβολίας.

Η πηγή τους ενδέχεται να είναι ο καφέ νάνος ενός «μάγκνεταρ», ενός εξαιρετικά σπάνιου, εξωτικού άστρου νετρονίων με πανίσχυρο μαγνητικό πεδίο.

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Οι πάπυροι έκρυβαν αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα!





Στίχους από την ιλιάδα και φράσεις από ένα άγνωστο αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα έκρυβαν τα απομεινάρια των παπύρων που ανακαλύφθηκαν σε ισπανικό μοναστήρι.

Ο Ολλανδός καθηγητής Κλάας A. Βορπ και η ερευνήτρια Σοφία Τοράγιας ανακάλυψαν τα τμήματα των παπύρων που περιλαμβάνουν 80 στίχους από την Ιλιάδα του Ομήρου, καθώς και ένα απόσπασμα άγνωστου ελληνικού μυθιστορήματος που γράφτηκε τον 1ο π.X. αιώνα

H βιβλιοθήκη της Μονής Μοντσεράτ, στη Βαρκελώνη, έκρυβε μια.. ελληνική έκπληξη: Απομεινάρια παπύρων με ένα ελληνικό μυθιστόρημα του 1ου αιώνα π.X.

H Σοφία Τοράγιας, ερευνήτρια του Ινστιτούτου Φιλολογίας του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιστημονικών Ερευνών της Ισπανίας, και ο καθηγητής Κλάας A. Βορπ, που κατέχει την έδρα Παπυρολογίας του Πανεπιστημίου του Λέιντεν στην Ολλανδία, είχαν επισκεφθεί τον Οκτώβριο του 2004 το ισπανικό μοναστήρι για να συντηρήσουν και να ταξινομήσουν τον μεγάλο θησαυρό χειρογράφων.

Στη βιβλιοθήκη του μοναστηριού υπάρχει και η συλλογή ενός ιδιώτη, του δόκτορος Ραμόν Ρόκα Πούιγκ. «Ο δρ Πούιγκ», λέει στα «NEA» η κυρία Σοφία Τοράγιας, «είχε κάνει πολλά ταξίδια τις δεκαετίες του 1940 και 1950 και είχε επισκεφθεί συχνά το Κάιρο απ'' όπου είχε αγοράσει μεγάλο αριθμό σημαντικών χειρογράφων. H συλλογή που δώρισε ο Πούιγκ στο μοναστήρι πριν πεθάνει περιελάμβανε 1.500 ντοκουμέντα».

Οι δύο επιστήμονες, που την ερχόμενη Δευτέρα θα βρίσκονται στην Ελλάδα, προσκεκλημένοι του Ινστιτούτου Θερβάντες, της πρεσβείας της Ολλανδίας και του Ολλανδικού Ινστιτούτου Αθηνών, θα εξάψουν ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον των ακροατών τους, καθώς θα παραδεχτούν ότι η συλλογή του Πούιγκ, που φυλάσσεται στο μοναστήρι, μπορεί να κρύβει κι άλλους αρχαίους θησαυρούς, αφού μέχρι τώρα έχουν εξεταστεί μόνο τα 2/3 των 1.500 πολύτιμων - όπως αποδεικνύεται - χειρογράφων.

Ανάμεσα σ' αυτούς τους παπύρους εντόπισαν 20 πολύ μικρά κομμάτια. Με πολλή προσοχή τα ένωσαν και σχηματίστηκαν τα υπολείμματα δύο σελίδων που αποκάλυψαν 80 στίχους από το ομηρικό έπος. Όπως διαπίστωσαν στη συνέχεια, ο πάπυρος είχε γραφτεί στη διάρκεια του 3ου αιώνα μ.X. H Σοφία Τοράγιας και ο Κλάας A. Βορπ μετέφρασαν αμέσως το αρχαίο κείμενο που είχαν μπροστά τους. «Διαπιστώσαμε ότι δεν υπάρχει καμία σημαντική παρέκκλιση από το κείμενο όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα», λένε στα «NEA».

Όμως το ομηρικό κείμενο δεν ήταν ο μόνος χαμένος θησαυρός στη βιβλιοθήκη του μοναστηριού. Ένα άλλο κομμάτι παπύρου έκρυβε ένα απόσπασμα από άγνωστο ελληνικό μυθιστόρημα που, όπως έδειξε η εξέταση, γράφτηκε τον 1ο αιώνα π.X. Για να διαβαστεί ο συγκεκριμένος πάπυρος, οι δύο επιστήμονες ακολούθησαν μια πολύ προσεκτική διαδικασία συντήρησης. Ο πάπυρος είναι μια «βάση» γραφής από ίνες ενός είδους ψάθας, του παπύρου, ο οποίος φύτρωνε στις ακτές του Νείλου. Για να συντηρηθεί έπρεπε «να καθαρίσουμε αυτές τις ίνες και να τις συσφίγξουμε, ώστε στο μέτρο του δυνατού ν'' αποκτήσουν την αρχική τους μορφή». Σύντομα διαπίστωσαν ότι ο άγνωστος αρχαίος συγγραφέας εδιηγείτο την άφιξη ενός πλοίου σε κάποια ακτή όπου προσφέρεται θυσία σε μια θεά.

Όσο καιρό οι δύο ειδικοί μελετούσαν τη συλλογή του μοναστηριού, ανακάλυψαν και τμήματα περγαμηνών - η περγαμηνή ήταν ανθεκτικότερη από τον πάπυρο επειδή αποτελούνταν από δέρμα μοσχαριού, αγελάδας, κατσίκας ή χοίρου - τα οποία αφορούσαν σε ένα συμβόλαιο ενοικίασης γης από την πτολεμαϊκή εποχή (147 π.X.), σε προσωπικές επιστολές μεταξύ μελών μιας οικογένειας και φίλων καθώς και σε ένα κείμενο μαγείας. «Πρόκειται για κείμενα γραμμένα στην ελληνική και για άλλα, μεταγενέστερα, γραμμένα στην κοπτική γλώσσα, που αποτελούν σημαντική μαρτυρία για την καθημερινή ζωή στην Αίγυπτο της εποχής εκείνης».

Και 80 ομηρικοί στίχοι

Ο συλλέκτης δρ Ραμόν Ρόκα Πουίγκ δημοσίευσε ορισμένα σημαντικά κομμάτια της συλλογής του πριν πεθάνει, όπως έναν κώδικα ( βιβλίο) που περιείχε λόγους του Κικέρωνα κατά του Κατιλίνα, ένα απόσπασμα του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, λέει στα «NEA» η Σοφία Τοράγιας. Αρκετοί από τους παπύρους και τις περγαμηνές που περιλαμβάνει η συλλογή, είναι γραμμένοι στα λατινικά και τα αραβικά ενώ η προέλευσή τους χρονολογείται από τον 3ο αιώνα π.X. μέχρι και τον 9ο αιώνα μ.X. Τα κομμάτια του παπύρου που περιελάμβαναν τους 80 ομηρικούς στίχους στα ελληνικά ήταν τμήματα δύο σελίδων και στο πάνω περιθώριό τους είχαν αρίθμηση με τα γράμματα A και B. Τις ημέρες αυτές ετοιμάζεται η κριτική έκδοση της μελέτης των παπύρων που εξετάστηκαν στο μοναστήρι, από τη Συλλογή Scripta Monteserratesia.

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Σηθ και Ενώχ


Στον Αδάμ δόθηκε ένας άλλος γιος ως κληρονόμος της θεϊκής υπόσχεσης, κληρονόμος των πνευματικών πρωτοτοκίων. Το όνομα Σηθ που δόθηκε σε αυτόν το γιο σήμαινε «ιστάμενος» ή «αναπλήρωση» ή «αντί αυτού», επειδή όπως είπε και η μητέρα του: «Έδωκεν εις εμέ ο Θεός άλλο σπέρμα αντί του Άβελ, τον οποίον εφόνευσεν ο Κάιν.»

Ο Σηθ είχε ευγενέστερο παράστημα από ότι ο Κάιν και ο Άβελ και έμοιαζε περισσότερο στον Αδάμ από ότι τα άλλα παιδιά. Είχε ευγενικό χαρακτήρα και ακολουθούσε τα ίχνη του Άβελ. Όμως δεν είχε κληρονομήσει περισσότερα φυσικά χαρίσματα από ότι είχε ο Κάιν. Για τη δημιουργία του Αδάμ διαβάζουμε: «Καθ’ ήν ημέραν εποίησεν ο Θεός τον Αδάμ, κατ’εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν». Αλλά μετά την πτώση ο άνθρωπος «εγέννησεν υιόν κατά την ομοίωσιν αυτού, κατά την εικόνα αυτού».

Ενώ ο Αδάμ είχε πλασθεί αναμάρτητος καθ’ομοίωση του Θεού, ο Σηθ, όπως και ο Κάιν, κληρονόμησε την αμαρτωλή φύση των γονέων του. Έλαβε όμως και τη γνώση περί του Δημιουργού καθώς και τη διδασκαλία για τη δικαιοσύνη. Με τη θεϊκή χάρη υπηρέτησε και τίμησε το Θεό, εργάστηκε όπως θα εργαζόταν ο Άβελ αν είχε ζήσει. Είχε ως στόχο ζωής να οδηγήσει τις καρδιές των αμαρτωλών ανθρώπων στο σεβασμό και την υπακοή στο Δημιουργό τους.

«Και εις τον Σηθ ομοίως εγεννήθη υιός, και εκάλεσε το όνομα αυτού Ενώς. Τότε έγεινεν αρχή να ονομάζωνται με το όνομα του Κυρίου.» Οι πιστοί ανέκαθεν λάτρευαν τον Κύριο. Αλλά καθώς οι άνθρωποι πληθύνονταν, η διαφορά ανάμεσα στις δυο κατηγορίες γινόταν εμφανέστερη. Η μια τάξη εκδήλωνε ανεπιφύλακτα την αφοσίωσή της στο Θεό, ενώ η άλλη έδειχνε περιφρόνηση και ανυπακοή.


Πριν από την πτώση, οι προπάτορές μας είχαν τηρήσει το καθιερωμένο Σάββατο στην Εδέμ. Μετά την εκδίωξή τους από τον Παράδεισο εξακολουθούσαν να το τηρούν. Είχαν γευθεί τον πικρό καρπό της ανυπακοής και είχαν μάθει αυτό που αργά ή γρήγορα θα μάθει καθένας που ποδοπατεί τις εντολές του Θεού. Θα μάθουν λοιπόν ότι τα θεϊκά προστάγματα είναι ιερά και αναλλοίωτα και ότι η τιμωρία της παράβασης είναι ανυπερθέτως επιβλητέα.

Το Σάββατο το τίμησαν όλα τα παιδιά του Αδάμ που παρέμειναν πιστά στο Θεό. Ο Κάιν όμως και οι απόγονοί του δε σεβάσθηκαν την ημέρα της ανάπαυσης του Θεού. Διάλεξαν το δικό τους καιρό για δουλειά και για ανάπαυση, άσχετα από την εκφρασμένη εντολή του Κυρίου.

Φέροντας την κατάρα του Θεού επάνω του, ο Κάιν απομακρύνθηκε από το πατρικό σπίτι του. Απαρχής είχε διαλέξει το επάγγελμα να καλλιεργεί τη Γη και αργότερα ίδρυσε μια πόλη στην οποία έδωσε το όνομα του πρεσβύτερου γιου του. Είχε απομακρυνθεί από την παρουσία του Κυρίου, είχε απορρίψει την υπόσχεση για τον αποκαταστημένο παράδεισο με σκοπό να αποζητήσει τα γήινα κτήματα και την απολαβή της κτυπημένης από την κατάρα της αμαρτίας, Γης.

Με τη στάση του αυτή αποτελεί αφετηρία της μεγάλης εκείνης κατηγορίας ανθρώπων που λατρεύουν το Θεό αυτού του κόσμου. Όσον αφορά την κοσμική και υλιστική πρόοδο, οι απόγονοι του Κάιν διακρίθηκαν σε αυτή. Αγνόησαν όμως το Θεό και αντέδρασαν στα σχέδιά Του για τον άνθρωπο.
Στο φονικό έγκλημα στο οποίο είχε πρωτοστατήσει ο Κάιν, ο Λάμεχ - ο πέμπτος στη γενεαλογική σειρά - προσέθεσε και την πολυγαμία. Ενώ έδειχνε επιδεικτικά την περιφρόνησή του για το Θεό, Τον αναγνώριζε μόνο για να εξασφαλιστεί ο ίδιος από την κατάρα που έδερνε τον Κάιν. Ο Άβελ είχε γίνει βοσκός, κατοικώντας μέσα σε σκηνές ή καλύβες, Οι απόγονοι του Σηθ ακολούθησαν την ίδια πορεία, λογαριάζοντας «ότι είναι ξένοι και παρεπίδημοι επί της γης» και επιθυμώντας «καλητέραν (πατρίδα), τουτέστιν επουράνιον». (Εβρ. 11:13,16).

Για ένα διάστημα οι δύο τάξεις των ανθρώπων διατηρήθηκαν χωριστά η μια από την άλλη. Η φυγή του Κάιν, ξεκινώντας από το αρχικό μέρος της εγκατάστασής τους, επεκτάθηκε στις πεδιάδες και στις κοιλάδες όπου κατοικούσαν οι απόγονοι του Σηθ. Οι τελευταίοι, προκειμένου να αποφύγουν τη μολυσματική επιρροή των άλλων, αποσύρθηκαν στα βουνά όπου κατοίκησαν.



Όσο διάστημα διήρκεσε ο διαχωρισμός αυτός, διατήρησαν την αγνότητα της λατρείας του Θεού. Με το κύλισμα του χρόνου όμως, επιδίωξαν βαθμηδόν να ενωθούν με τους κατοίκους των κοιλάδων. Η ανάμειξη αυτή προξένησε τα χειρότερα δυνατά αποτελέσματα. Είδαν «οι υιοί του Θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων ότι ήσαν ωραίαι». (Γεν. 6:2). Τα παιδιά του Σηθ, νιώθοντας να ελκύονται από την ομορφιά των θυγατέρων των απογόνων του Κάιν, δυσαρέστησαν το Θεό συνάπτοντας γάμους με αυτές.

Πολλοί από τους λατρευτές του Θεού παρασύρθηκαν στην αμαρτία με τους πειρασμούς που παρουσιάζονταν διαρκώς μπροστά τους. Έτσι έχασαν τον ιδιάζοντα ιερόπρεπο χαρακτήρα τους. Η ανάμειξή τους με τους διαφθαρμένους τούς έκανε ίδιους με αυτούς τόσο στο πνεύμα όσο και στις πράξεις. Οι επιβαλλόμενοι από την έβδομη εντολή περιορισμοί αγνοήθηκαν, και «έλαβον εις εαυτούς γυναίκας εκ πασών όσας έκλεξαν».

Οι απόγονοι του Σηθ «περιεπάτησαν εις την οδόν του Κάιν». Προσηλώθηκαν στην εφήμερη απόλαυση και ευημερία, και παραμέλησαν τις εντολές του Κυρίου. Οι άνθρωποι «γνωρίσαντες τον Θεόν, δεν εδόξασαν ως Θεόν . . . αλλ’εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία». Για αυτό «παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νουν». (Ιούδα 11, Ρωμ. 1:21,28). Η αμαρτία μεταδόθηκε σε ολόκληρη τη Γη σαν θανατηφόρα λέπρα.

Χίλια περίπου χρόνια έζησε ο Αδάμ μεταξύ των ανθρώπων, διαπιστώνοντας τα αποτελέσματα της αμαρτίας. Προσπάθησε ειλικρινά να αναχαιτίσει το ρεύμα του κακού. Είχε λάβει εντολή να διδάξει στους απογόνους του την οδό του Κυρίου και αποθησαύρισε με προσοχή όσα τού είχε αποκαλύψει ο Θεός και τα μετέδιδε στις επόμενες γενεές.

Στα παιδιά του και στων παιδιών του τα παιδιά μέχρι την ένατη γενεά ο Αδάμ περιέγραψε την άγια κατάσταση των ανθρώπων μέσα στον Παράδεισο και τους επαναλάμβανε την ιστορία της πτώσης του. Τους μιλούσε για τις ταλαιπωρίες με τις οποίες ο Θεός τού είχε διδάξει την ανάγκη της αυστηρής τήρησης του νόμου Του και τους εξηγούσε την εύσπλαχνη πρόβλεψή Του για τη σωτηρία τους. Μολαταύτα, λίγοι ήταν εκείνοι που πρόσεχαν στα λόγια του. Πολλές φορές δεχόταν τις αυστηρές επιπλήξεις για το αμάρτημά του που βύθισε τους μεταγενεστέρους του σε τέτοια συμφορά.
Η ζωή του Αδάμ ήταν ζωή θλίψης, ταπείνωσης και συντριβής. Φεύγοντας από την Εδέμ, η σκέψη ότι θα έπρεπε να πεθάνει, τον τρομοκρατούσε. Για πρώτη φορά αντιμετώπισε την πραγματικότητα του θανάτου όταν ο Κάιν, ο πρωτότοκος γιος του, έγινε ο φονιάς του αδελφού του. Βασανιζόμενος από βαθύτατες τύψεις για τη δική του αμαρτία και υφιστάμενος το διπλό πένθος με το θάνατο του Άβελ και την απόρριψη του Κάιν, ο Αδάμ ένιωθε να λυγίζει κάτω από το βάρος της αγωνίας.

Παρακολουθούσε την ευρύτατα διαδεδομένη εξαχρείωση, η οποία τελικά έγινε αφορμή της καταστροφής του κόσμου με τον κατακλυσμό. Παρόλο που η καταδικαστική απόφαση που εξέδωσε ο Πλάστης εναντίον του φάνηκε στον Αδάμ αρχικά τρομερή, όταν παρατήρησε για χίλια χρόνια τα αποτελέσματα της αμαρτίας, ένιωσε τελικά ότι ήταν σπλαχνικό από μέρους του Θεού να θέσει τέρμα σε μια ζωή συμφοράς και λύπης.

Παρά την ασέβεια του προκατακλυσμιαίου κόσμου, η γενιά εκείνη δεν αντιπροσώπευε, όπως συχνά θεωρήθηκε, μια χρονική περίοδο άγνοιας και βαρβαρότητας. Οι άνθρωποι είχαν στη διάθεσή τους την ευκαιρία να φθάσουν σε υψηλά επίπεδα ηθικών και διανοητικών επιτευγμάτων. Είχαν μεγάλη σωματική και διανοητική δύναμη και τα προνόμιά που απέκτησαν τόσο από τη θρησκευτική όσο και την επιστημονική γνώση ήταν ασυναγώνιστα.

Είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι επειδή ζούσαν πολλά χρόνια, αποκτούσαν πνευματική ωριμότητα αργά στη ζωή. Οι διανοητικές δυνάμεις τους αναπτύσσονταν νωρίς. Εκείνοι που είχαν το φόβο του Θεού και ζούσαν σύμφωνα με το θέλημά Του, εξακολουθούσαν να προοδεύουν σε γνώση και σοφία σε όλη τους τη ζωή τους. Αν σύγχρονοι διάσημοι πολυμαθείς συγκρίνονταν με άτομα συνομήλικα τους που έζησαν πριν από τον κατακλυσμό, θα φαίνονταν σημαντικά κατώτεροι τόσο στην πνευματική όσο και στη σωματική τους δύναμη.

Καθώς ελαττώθηκε η ζωή του ανθρώπου και περιορίστηκε η φυσική του δύναμη, το ίδιο υστέρησε αυτός και στην πνευματική του ικανότητα. Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που επιδίδονται στις σπουδές για ένα χρονικό διάστημα που κυμαίνεται από είκοσι μέχρι πενήντα χρόνια. Ο κόσμος τους θαυμάζει για τις επιτεύξεις τους. Πόσο περιορισμένες είναι οι επιτεύξεις αυτές συγκρινόμενες με εκείνες των ανθρώπων, των οποίων οι πνευματικές και σωματικές ιδιότητες αναπτύσσονταν επί αιώνες!
Είναι αλήθεια ότι οι σύγχρονοι λαοί πλεονεκτούν εποικοδομώντας επάνω στα επιτεύγματα των προγενεστέρων τους. Άτομα εξαιρετικής διάνοιας προγραμμάτισαν, μελέτησαν, έγραψαν και κληροδοτήσαν τα έργα τους στους μεταγενεστέρους. Υπό αυτή την άποψη ή ακόμη και υπό την ανθρώπινη απλώς εξετάζοντας
πόσο ανώτερα ήταν τα προνόμια των αρχαίων εκείνων ανθρώπων!

Ανάμεσά τους είχαν για εκατοντάδες χρόνια εκείνον που είχε πλαστεί κατά την εικόνα του Θεού, εκείνον για τον οποίο ο ίδιος ο Θεός είχε αποφανθεί ότι ήταν «καλός λίαν», τον άνθρωπο στον οποίο ο Θεός είχε διδάξει όλη τη σοφία που αφορά στον υλικό κόσμο. Ο Αδάμ είχε μάθει από το Δημιουργό την ιστορία της δημιουργίας. Αυτός ο ίδιος παρέστη μάρτυρας σε γεγονότα εννέα ολόκληρων γενεών. Τη γνώση του αυτή τη μετέδωσε στους απογόνους του.

Οι προκατακλυσμιαίοι δεν είχαν βιβλία, δεν είχαν γραπτά κατάστιχα. Παράλληλα όμως με τη φυσική και πνευματική τους δυναμικότητα, είχαν ισχυρή μνήμη, ικανή να αντιλαμβάνεται και να διατηρεί ότι τους μεταδιδόταν. Στη συνέχεια εκείνοι το μεταβίβαζαν στους απογόνους τους. Επί εκατοντάδες χρόνια υπήρχαν επτά γενεές που ζούσαν στον κόσμο ταυτόχρονα, έχοντας την ευκαιρία να αλληλοσυμβουλεύονται και να επωφελούνται από την κοινή γνώση και εμπειρία τους.

Το προνόμιο που απήλαυσαν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης, να αποκτήσουν δηλαδή την επίγνωση του Θεού μέσα από τα έργα Του δεν έχει παρουσιαστεί ποτέ στην ίδια κλίμακα έκτοτε. Και όχι μόνο δεν ήταν μια εποχή πνευματικού σκότους, αλλά ήταν εποχή εξαιρετικού φωτός.

Όλος ο κόσμος είχε την ευκαιρία να διδαχθεί από τον Αδάμ και εκείνοι που είχαν το φόβο του Θεού, είχαν επιπλέον το Χριστό και τους αγγέλους για δασκάλους τους. Είχαν ακόμη και τη σιωπηλή μαρτυρία της αλήθειας που παρουσίαζε ο κήπος του Θεού, ο οποίος εξακολουθούσε να βρίσκεται ανάμεσα στους ανθρώπους επί τόσους αιώνες.

Στην αγγελοφρουρούμενη πύλη του Παραδείσου φανερωνόταν η δόξα του Θεού και εδώ έρχονταν οι πρώτοι προσκυνητές. Στο μέρος αυτό οικοδομούσαν τα θυσιαστήριά τους και πρόσφεραν τις προσφορές τους. Στο σημείο αυτό ο Κάιν και ο Άβελ είχαν φέρει τις προσφορές τους και ο Θεός είχε συμφωνήσει να επικοινωνήσει μαζί τους.

Ο σκεπτικισμός δεν μπορούσε να αρνηθεί την ύπαρξη της Εδέμ όσο διάστημα αυτή ήταν μπροστά στα μάτια τους, με την είσοδό της αποκλεισμένη από τους φρουρούς αγγέλους. Η σειρά διαδοχής της δημιουργίας, το θέαμα του κήπου, το ιστορικό των δύο δέντρων τόσο στενά συνδεδεμένων με την ανθρώπινη μοίρα, όλα αυτά αποτελούσαν αναντίρρητα γεγονότα. Η ύπαρξη, η ανώτατη εξουσία του Θεού και η υποχρέωση της τήρησης του νόμου Του συνιστούσαν αλήθειες που οι άνθρωποι δίσταζαν πολύ να αμφισβητήσουν όσο ο Αδάμ βρισκόταν ανάμεσά τους.


Παρά την επικρατούσα παρανομία, υπήρχε μια αλληλοδιαδοχή πιστών ανθρώπων οι οποίοι, εξυψωμένοι και εξευγενισμένοι από την επικοινωνία τους με το Θεό, ζούσαν σαν να βρίσκονταν σε άμεση επαφή με τον Ουρανό. Ήταν άνθρωποι εξαιρετικής διάνοιας και θαυμαστών επιτευγμάτων. Είχαν μεγάλη και άμεση αποστολή: να αναπτύξουν ένα χαρακτήρα δικαιοσύνης, να διδάξουν ένα μάθημα αγιοσύνης όχι μόνο στους ανθρώπους της εποχής τους αλλά και στις επόμενες γενεές. Λίγοι μόνο από τους πλέον εξέχοντες αναφέρονται στη Γραφή. Ο Θεός όμως είχε πιστούς μάρτυρες, ειλικρινείς λατρευτές σε όλες γενικά τις εποχές.

Για τον Ενώχ αναφέρεται ότι ήταν εξήντα πέντε χρόνων όταν απέκτησε ένα γιο. Κατόπιν βάδισε με το Θεό τριακόσια χρόνια. Κατά τα αρχικά αυτά χρόνια, ο Ενώχ αγάπησε το Θεό, Τον σεβάστηκε και τήρησε τις εντολές Του. Ήταν ένας από αυτούς που ανήκαν στην άγια διαδοχή, που διατήρησαν την πραγματική πίστη, που υπήρξαν πρόγονοι του υποσχόμενου σπέρματος.

Από τα χείλη του Αδάμ είχε ακούσει τη θλιβερή ιστορία της πτώσης και τη χαρούμενη αφήγηση της θεϊκής χάρης που εκδηλώνεται στην υπόσχεση. Και βασίστηκε στον ερχομό του Λυτρωτή.
Μετά τη γέννηση του πρωτότοκου γιου του, ο Ενώχ απέκτησε μια ανώτερη εμπειρία. Ήρθε σε πλησιέστερη ακόμη επαφή με το Θεό. Αναγνώρισε πληρέστερα την ευθύνη και τις υποχρεώσεις του ως τέκνο του Θεού. Όταν είδε την αγάπη του παιδιού για τον πατέρα του, την απλότητα της εμπιστοσύνης του για την πατρική προστασία, όταν ένιωσε τη βαθιά, τρυφερή λαχτάρα στην καρδιά του για τον πρωτότοκό του, έμαθε ένα πολύτιμο μάθημα της θαυμαστής αγάπης του Θεού για τους ανθρώπους. Τότε προσέφερε το δώρο του Υιού Του και επίσης το μάθημα της εμπι-στοσύνης που τα τέκνα πρέπει να εκδηλώνουν στον ουράνιο Πατέρα τους.

Η άπειρη, ασύλληπτη αγάπη του Θεού μέσω του Χριστού αποτελούσε το θέμα των στοχασμών του μέρα-νύχτα. Με όλη τη θέρμη της ψυχής του προσπάθησε να αποκαλύψει την αγάπη εκείνη στους ανθρώπους που ζούσε μαζί.

Το ότι ο Ενώχ περπάτησε με το Θεό, δε σημαίνει ότι βρισκόταν σε έκσταση ή ότι έβλεπε συνεχώς οράματα. Σήμαινε ότι ήταν συνεχώς μαζί Του σε όλα τα καθήκοντα της καθημερινής ζωής του. Δεν έγινε ερημίτης, αποσυρμένος εντελώς από τον κόσμο, αλλά είχε ένα έργο να κάνει στον κόσμο για το Θεό. Στην οικογένειά του και στις σχέσεις του με τους λοιπούς ανθρώπους σαν σύζυγος, πατέρας, φίλος και πολίτης υπήρξε ο σταθερός και ακλόνητος δούλος του Κυρίου.

Η καρδιά του ήταν σύμφωνη με το θέλημα του Κυρίου επειδή «δύνανται δύο να περιπατήσωσιν ομού, εάν δεν ήναι σύμφωνοι;» (Αμώς 3:3). Και η άγια αυτή συνοδοιπορία διήρκεσε τριακόσια χρόνια. Λίγοι είναι οι Χριστιανοί που θα προσπαθούσαν να γίνουν περισσότερο αφοσιωμένοι και σταθεροί αν ήξεραν ότι τους απέμεινε ελάχιστος χρόνος για να ζήσουν ή ότι ο ερχομός του Χριστού σύντομα θα λάμβανε χώρα. Η πίστη όμως του Ενώχ αυξανόταν και η αγάπη του βάθαινε με το πέρασμα των αιώνων.

Ο Ενώχ ήταν άνθρωπος με ισχυρή, καλλιεργημένη διάνοια και με πλατιά γνώση. Είχε τιμηθεί με ιδιαίτερες αποκαλύψεις από μέρους του Θεού. Και όμως, παρά τη συνεχή επικοινωνία του με τον Ουρανό και παρά τη συναίσθηση του μεγαλείου και της τελειότητας που είχε διαρκώς μπροστά του, ήταν ένας από τους ταπεινότερους ανθρώπους. Όσο στενότερη επαφή είχε με το Θεό, τόσο βαθύτερα συνειδητοποιούσε τη δική του αδυναμία και ατέλεια.

Καταλυπημένος με την αυξανόμενη ασέβεια των απίστων και φοβούμενος ότι η απιστία τους θα μπορούσε να μειώσει το σεβασμό του στο Θεό, ο Ενώχ απέφευγε τη διαρκή συναναστροφή με αυτούς και περνούσε πολύν καιρό απομονωμένος, αφοσιωμένος στην περισυλλογή και στην προσευχή. Με τον τρόπο αυτό περίμενε την παρουσία του Κυρίου να του αποκαλύψει μια σαφέστερη γνώση του θελήματος Του για να μπορέσει να το εκτελέσει. Για αυτόν η προσευχή ήταν η πνοή της ψυχής. Ζούσε μέσα στην ατμόσφαιρα αυτή του Ουρανού.

Χρησιμοποιώντας τους αγίους αγγέλους, ο Θεός αποκάλυψε στον Ενώχ την πρόθεσή Του να καταστρέψει τον κόσμο με κατακλυσμό και του παρουσίασε επίσης εκτενέστερα το απολυτρωτικό σχέδιο. Με προφητικό πνεύμα τον οδήγησε μέσα από τις γενεές που θα ζούσαν μετά τον κατακλυσμό και του φανέρωσε τα σημαντικά γεγονότα που σχετίζονταν με τη Δευτέρα παρουσία του Χριστού και με το τέλος του κόσμου.

Ο Ενώχ ανησυχούσε για την κατάσταση των νεκρών. Είχε την εντύπωση ότι οι δίκαιοι και οι ασεβείς θα κατέληγαν εξίσου στο χώμα και ότι αυτό θα ήταν το τέλος τους. Δεν μπορούσε να δει τη ζωή των πιστών πέρα από τον τάφο. Με ένα προφητικό οραματισμό διδάχτηκε σχετικά με το θάνατο του Χριστού και του παρουσιάσθηκε ο ένδοξος ερχομός Του με την ακολουθία όλων των αγίων αγγέλων. Σκοπός του ήταν απολύτρωση του λαού Του από τον τάφο.

Είδε επίσης τη διεφθαρμένη κατάσταση του κόσμου όταν ο Χριστός θα παρουσιαζόταν για δεύτερη φορά. Μια καυχησιάρικη, αλαζονική, ισχυρογνωμοσύνη γενιά θα αρνείτο και πάλι το μόνο Θεό και τον Κύριο Ιησού Χριστό, θα ποδοπατούσε το νόμο Του και θα καταφρονούσε την εξιλαστική θυσία. Είδε τους δικαίους στεφανωμένους με δόξα και τιμή και τους ασεβείς να αποβάλλονται από την παρουσία του Κυρίου, καταστραμμένους από τη φωτιά.

Ο Ενώχ έγινε κήρυκας δικαιοσύνης, γνωστοποιώντας στους ανθρώπους εκείνα που ο Θεός τού είχε αποκαλύψει. Όσοι είχαν το φόβο του Κυρίου, αναζητούσαν τον άγιο αυτόν άνθρωπο για να συμμετέχουν στις διδασκαλίες και στις προσευχές του.

Εργαζόταν επίσης και δημόσια μεταδίδοντας τα μηνύματα του Θεού σε όλους όσους ήθελαν να ακούσουν τα προφητικά του λόγια. Το έργο του Ενώχ δεν περιοριζόταν αποκλειστικά στους απογόνους του Σηθ. Στο μέρος εκείνο όπου ο Κάιν ζήτησε να φύγει μακριά από τη θεϊκή παρουσία, ο προφήτης του Θεού έκανε γνωστές τις θαυμάσιες σκηνές που είχαν περάσει εμπρός από τα μάτια του. 
Διακήρυξε:
«Ιδού, ήλθεν ο Κύριος με μυριάδας αγίων Αυτού, διά να κάμη κρίσιν κατά πάντων, και να ελέγξη πάντας τους ασεβείς εξ αυτών, διά πάντα τα έργα της ασεβείας αυτών τα οποία έπραξαν, και διά πάντα τα σκληρά τα οποία ελάλησαν κατ’Αυτού αμαρτωλοί ασεβείς». (Ιούδα 14,15).

Ήταν ένας ατρόμητος επικριτής της αμαρτίας. Ενώ κήρυττε την εν Χριστώ αγάπη του Θεού προς τους συγχρόνους του και τους εκλιπαρούσε να εγκαταλείψουν τις κακές τους συνήθειες, κατέκρινε την κυριαρχούσα ανομία προειδοποιώντας τους ανθρώπους της γενιάς του ότι θα πέσει οπωσδήποτε τιμωρία στους ενόχους. Το Πνεύμα του Χριστού ήταν εκείνο που μιλούσε μέσω του Ενώχ. Το Πνεύμα αυτό δεν εκδηλώνεται απλώς με λόγια αγάπης, με σπλαχνικότατα και ικεσίες. Οι άνθρωποι του Θεού δεν πρόφεραν μόνο μελιστάλακτα λόγια. Ο Θεός βάζει στην καρδιά και στα χείλη των απεσταλμένων Του λόγια έντονα και αιχμηρά σαν δίστομο μαχαίρι.

Η δύναμη του Θεού που συνεργαζόταν με το δούλο Του, γινόταν αισθητή από αυτούς που τον άκουγαν. Η πλειονότητα όμως χλεύαζε το αξιοσήμαντο μήνυμα και επιδόθηκε με μεγαλύτερη θρασύτητα στις κακές συνήθειες. Οι δούλοι του Θεού μέλλουν να φέρουν ένα παρόμοιο μήνυμα στον κόσμο στις έσχατες ημέρες. Θα γίνει και αυτό επίσης δεκτό με απιστία και χλευασμό. Ο προκατα-κλυσμιαίος κόσμος απέρριψε τα προειδοποιητικά λόγια εκείνου που είχε βαδίσει με το Θεό. Έτσι και η τελευταία γενεά θα ειρωνευτεί τις προειδοποιήσεις των απεσταλμένων του Κυρίου.

Με μια ζωή ενεργής υπηρεσίας, ο Ενώχ διατήρησε ακμαία την επικοινωνία του με το Θεό. Όσο μεγαλύτεροι και επιτακτικοί οι μόχθοι του, τόσο πιο επίμονες οι προσευχές του. Σε ορισμένα χρονικά διαστήματα εξακολουθούσε να αποσύρεται εντελώς από την κοινωνία. Αφού έμενε ένα διάστημα με το λαό, εργαζόμενος προς όφελός του λαού με τη διδασκαλία και το παράδειγμά του, ύστερα αποτραβιόταν για να περάσει λίγο καιρό στη μοναξιά, αισθανόμενος την πείνα και τη δίψα για την ουράνια εκείνη γνώση που μόνο ο Θεός μπορεί να χορηγήσει.

Με αυτή την επικοινωνία ο Ενώχ κατόρθωνε να αντανακλά ολοένα περισσότερο την εικόνα του Θεού. Το πρόσωπό του έλαμπε με άγιο φως, το ίδιο εκείνο φως που έλαμπε στο πρόσωπο του Ιησού. Όταν επέστρεφε από τη θεϊκή εκείνη επικοινωνία, μέχρι και οι άθεοι παρατηρούσαν με δέος την ουράνια σφραγίδα αποτυπωμένη στο παρουσιαστικό του.

Η κακία των ανθρώπων είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε να αποφασισθεί η εναντίον τους καταστροφή. Καθώς τα χρόνια διαδέχονταν το ένα το άλλο, τόσο περισσότερο φούσκωνε το κύμα της ανθρώπινης ενοχής, και τόσο σκοτεινότερα συγκεντρώνονταν τα σύννεφα της θεϊκής κρίσης.
Ο Ενώχ όμως, ο μάρτυρας της πίστης, εξακολουθούσε να παραμένει σταθερός, προειδοποιώντας, παρακαλώντας, ικετεύοντας, προσπαθώντας να αναχαιτίσει το κύμα της ενοχής και να σταματήσει την ορμή της εκδίκησης. Αν και ο αμαρτωλός κόσμος που κυνηγούσε τις απολαύσεις, αγνοούσε τις προειδοποιήσεις του, αυτός είχε τη διαβεβαίωση της επιδοκιμασίας του Θεού και συνέχισε να αγωνίζεται πιστά εναντίον της διαδεδομένης αμαρτίας μέχρι που ο Θεός τον μετέθεσε στις αγνές χαρές του Ουρανού.

Οι άνθρωποι της γενεάς εκείνης ειρωνεύονταν την ανοησία του ανθρώπου που δεν επιζητούσε να συγκεντρώσει χρυσάφι και ασήμι, ούτε να αποκτήσει περιουσία στον κόσμο αυτό. Η καρδιά όμως του Ενώχ ήταν στους επουράνιους θησαυρούς. Προσέβλεπε στην ουράνια εκείνη πόλη. Είχε ατενίσει στο Βασιλιά, μέσα στη δόξα Του στο μέσον της Σιών. Η σκέψη του, η καρδιά του, η συζήτησή του ήταν για τον Ουρανό. Όσο χειρότερη η επικρατούσα παρανομία, τόσο σφοδρότερη η επιθυμία του για την κατοικία του Θεού.Ενώ βρισκόταν ακόμη στη Γη, παρέμενε με την πίστη του μέσα στα πλαίσια του φωτός.«Μακάριοι οι καθαροί την καρδίαν, διότι αυτοί θέλουσιν ιδεί τον Θεόν.» (Ματθ. 5:8)

Επί τριακόσια χρόνια ο Ενώχ επιζητούσε την ψυχική αγνότητα. Μέρα με την ημέρα επιθυμούσε ένα στενότερο δεσμό. Όλο και στενότερη γινόταν η επικοινωνία με το Θεό, μέχρι που Αυτός τον πήρε κοντά Του. Είχε σταθεί στο κατώφλι του αιώνιου κόσμου, απέχοντας ένα βήμα από τη χώρα της μακαριότητας. Τώρα οι πύλες ανοίχθηκαν και η επί τόσα χρόνια συνοδοιπορία με το Θεό επάνω στη Γη συνεχίστηκε. Ο Ενώχ από τους πυλώνες διάβηκε στην αγία πόλη, ο πρώτος μεταξύ των ανθρώπων που μπήκε μέσα σε αυτή.

Η απουσία του έγινε αισθητή στη Γη. Έλειψε η φωνή που ακουγόταν από μέρα σε μέρα να προειδοποιεί και να καθοδηγεί. Υπήρχαν μερικοί μεταξύ των δικαίων, όπως και μεταξύ των ασεβών, οι οποίοι παρέστησαν μάρτυρες της μετάθεσής του. Ελπίζοντας ότι θα είχε φερθεί σε κάποιο από τα γνωστά απόμακρα σημεία του, αυτοί που τον αγαπούσαν, επιδόθηκαν σε επισταμένη έρευνα σαν εκείνες που αργότερα έκαναν οι γιοι των προφητών για τον Ηλία. Οι προσπάθειες αυτές στέφτηκαν χωρίς αποτέλεσμα. Ανέφεραν ότι δε βρισκόταν πουθενά, επειδή ο Θεός τον είχε πάρει.

Με τη μετάθεση του Ενώχ ο Κύριος σκόπευε να διδάξει ένα σπουδαίο μάθημα. Υπήρχε ο κίνδυνος να πέσουν οι άνθρωποι σε αποθάρρυνση εξαιτίας των τρομερών αποτελεσμάτων της αμαρτίας του Αδάμ. Πολλοί ήταν έτοιμοι να φωνάξουν: «Ποιο το όφελος αν φοβηθήκαμε το Θεό και φυλάξαμε τα προστάγματά Του, αφού η βαριά κατάρα έχει πέσει επάνω στη φυλή μας και ο θάνατος είναι η μοίρα όλων μας;»

Οι οδηγίες όμως που ο Θεός έδωσε στον Αδάμ, εκείνες που ο Σηθ επανέλαβε και ο Ενώχ τις χρησιμοποίησε για παράδειγμα σάρωσαν την κατήφεια και το σκότος, προσφέροντας ελπίδα στον άνθρωπο. Καθώς ο θάνατος επήλθε με τον Αδάμ, έτσι θα έρθει η ζωή και η αθανασία με τον αναμενόμενο Λυτρωτή. Ο Σατανάς πίεζε τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι δεν υπήρχε ανταμοιβή για τους δικαίους, ούτε τιμωρία για τους ασεβείς και ότι ήταν αδύνατον να υπακούσουν οι άνθρωποι στις θεϊκές εντολές.

Με την περίπτωση όμως του Ενώχ ο Θεός δηλώνει «ότι είναι και γίνεται μισθαποδότης εις τους εκζητούντας Αυτόν». (Εβρ. 11: 6). Δείχνει τι προτίθεται να κάνει για αυτούς που τηρούν τις εντολές Του.

Οι άνθρωποι διδάχτηκαν ότι είναι δυνατόν να υπακούσουν στο νόμο του Θεού. Ότι και αν ακόμη ζούσαν ανάμεσα στους αμαρτωλούς και διαφθαρμένους, ήταν ικανοί με τη χάρη του Θεού να αντισταθούν στον πειρασμό και να γίνουν αγνοί και άγιοι. Στο παράδειγμα του Ενώχ διέκριναν τη μακαριότητα μιας τέτοιας ζωής. Η μετάθεσή του ήταν η μαρτυρία της αλήθειας της προφητείας του για τη μελλοντική ζωή με την αμοιβή της χαράς, της δόξας, της αθανασίας για τους νομοταγείς και της καταδίκης, της συμφοράς, του θανάτου για τους παραβάτες.

«Διά πίστεως μετετέθη ο Ενώχ διά να μη ίδη θάνατον. . . επειδή προ της μεταθέσεως αυτού εμαρτυρήθη ότι ευηρέστησεν εις τον Θεόν.» Μέσα σε έναν κόσμο καταδικασμένο στην καταστροφή εξαιτίας της παρανομίας του, ο Ενώχ βίωσε μια ζωή τέτοιας στενής επικοινωνίας με το Θεό, ώστε δεν του επιτράπηκε να περιέλθει στη δύναμη του θανάτου. Ο θεάρεστος χαρακτήρας του προφήτη παριστάνει την κατάσταση της αγιοσύνης στην οποία πρέπει να φθάσουν αυτοί που είναι «οι ηγορασμένοι από της γης» (Εβρ. 11:5, Αποκ. 14:3) τον καιρό της δευτέρας παρουσίας του Χριστού. Τότε, όπως και στον προκατακλυσμιαίο κόσμο, θα κυριαρχεί η ανομία.

Ακολουθώντας τις κλίσεις της διαφθαρμένης καρδιάς τους και τις διδασκαλίες μιας απατηλής φιλοσοφίας, οι άνθρωποι θα επαναστατήσουν κατά της εξουσίας του Ουρανού. Αλλά, όπως ο Ενώχ, έτσι και ο λαός του Θεού θα επιζητεί την αγνότητα της ψυχής και την προσαρμογή στο θέλημά Του μέχρι που να αντανακλούν την ομοιότητα του Χριστού.

Όπως ο Ενώχ, θα προειδοποιούν τον κόσμο για τη δευτέρα έλευση του Κυρίου και για τις τιμωρίες που θα ακολουθήσουν την παράβαση. Με την άγια συνομιλία τους και με το παράδειγμά τους θα καταδικάζουν τις αμαρτίες των ασεβών. Όπως ο Ενώχ μετατέθηκε στον Ουρανό πριν από την καταστροφή του κόσμου με νερό, έτσι οι ζώντες δίκαιοι θα μεταφερθούν από τη Γη πριν αυτή καταστραφεί με φωτιά.

Ο απόστολος λέει:
«Πάντες μεν δεν θέλομεν κοιμηθή, πάντες όμως θέλομεν μεταμορφωθή, εν μια στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι.» «Επειδή Αυτός ο Κύριος θέλει καταβή απ’ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου, και με σάλπιγγα Θεού.» «Θέλει σαλπίσει και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή.» «Οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον. Έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν,θέλομεν αρπαχθή μετ’αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα, και ούτω θέλομεν είσθαι πάντοτε μετά του Κυρίου. Λοιπόν παρηγορείτε αλλήλους με τους λόγους τούτους.» (Α', Κορ. 15:51,52. ΑΌεσ. 4:16-18).

Διαβάστε περισσότερα

Βιβλιοθήκες


Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έγιναν προσπάθειες η δύναμη της γνώσης να συγκεντρωθεί σε βιβλιοθήκες ώστε η μελέτη της να είναι αποτελεσματικότερη.

Πολλές από αυτές τις βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν από σχολές και διευρύνθηκαν απ'' αυτές.

Η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας προσέλκυε μελετητές απ'' όλο τον τότε γνωστό κόσμο.

Επίσης πολλοί ισχυροί της κάθε εποχής προσπάθησαν να οργανώσουν ακόμα καλύτερα αυτή την γνώση.

Ο Ινδός αυτοκράτωρ Ashoka γύρω στο 250 π.Χ. λέγεται ότι θεμελίωσε την Μυστική Ομάδα των Εννέα Αγνώστων Ανδρών.

Αυτοί ήταν μεγάλοι Ινδοί επιστήμονες που υποτίθεται ότι θα ταξινομούσαν τις επιστήμες.

Ο Ashoka κράτησε τις μελέτες τους κρυφές γιατί φοβόταν ότι η αρχαία γνώση που θα ξέθαβαν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για πολεμικούς σκοπούς, χρήση την οποία ο Ashoka απεχθανόταν όντας πιστός Βουδιστής.

Οι φημολογούμενοι Εννέα ''Αγνωστοι ''Ανδρες έγραψαν εννέα βιβλία, προφανώς από ένα ο καθένας.

Ένα από αυτά τιτλοφορείτο "Μυστικά της Αιώρησης".

Μπορεί να υπάρχει ακόμα και σήμερα, χωμένο κάπου στο Θιβέτ, ή την Ινδία, ή κάπου αλλού στις φημολογούμενες μυστικές υπόγειες βιβλιοθήκες με Ακασικά αρχεία.

Φήμες αναφέρουν τεράστιες μυστικές βιβλιοθήκες στο Θιβέτ.

Προ ετών οι Κινέζοι ανακάλυψαν κάποια αρχαία σανσκριτικά κείμενα στην Lhasa και τα έστειλαν στο Πανεπιστήμιο του Chandrigarh για μετάφραση.

Παίρνοντας στοιχεία από εκεί προωθούν την σημερινή τους επιστημονική έρευνα.

Kάποιες βιβλιοθήκες σαν του Αγίου Όρους, του Βατικανού, της Αγ. Αικατερίνης στο Σινά κ.α. κατάφεραν να διατηρήσουν πολλά από τα αρχαία κείμενα μέχρι τις μέρες μας.

Αν και πολλές απ' αυτές όπως του Αγίου Όρους λεηλατήθηκαν συχνά εξαναγκαζόμενες να δίνουν τα πολύτιμα χειρόγραφά τους στους όποιους ισχυρούς συλλέκτες..

Πολλοί μελετητές αυτών των κειμένων έγιναν διάσημοι με τις ανακαλύψεις τους κατά την Αναγέννηση.

Πολιτιστικές καταστροφές

Απ'' ότι φαίνεται όμως τα γραπτά δημιούργησαν εκτός από φίλους και αρκετούς εχθρούς.
Έτσι εκτός απ'' την δημιουργία βιβλιοθηκών έχουμε και τις καταστροφές τους. . Το 47 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας δίνει εντολή πυρπόλησης της βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας.

Το 391 μ.Χ. όταν επίσκοπός Αλεξανδρείας ήταν ο Θεόφιλος, φανατικοί χριστιανοί πυρπολούν την βιβλιοθήκη του Σεραπείου (παράρτημα της Αλεξανδρινής βιβλιοθήκης) που άνηκε στο "αντίπαλο" ιερατείο της Αιγύπτου.

Το 526 μ.Χ. ο Ιουστινιανός κλείνει την Ακαδημία του Πλάτωνος και καίει την βιβλιοθήκη της.

'Αλλη μία καταστροφή της πυρπόληση της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας αναφέρεται ότι έγινε κατά την κατάληψή της από φανατικούς ''Αραβες.

Παρόμοια τύχη είχαν δυστυχώς και άλλες βιβλιοθήκες στην Αθήνα στη Ρώμη αλλά και αλλού.

Οι Ισπανοί κονκισταδόρες του Κορτέζ το 1519, φανατικοί χριστιανοί του χειρότερου είδους, δεν δίστασαν να κάψουν τα "αιρετικά" για αυτούς ημερολόγια των Μάγια και των Αζτέκων στερώντας μας από πολυτιμότατες αστρονομικές πληροφορίες ενώ τα ελάχιστα υπολείμματα αποκρυπτογραφούνται και σήμερα και μας θαμπώνουν με τις γνώσεις τους.

Τον 5ο αιώνα μ.Χ. στην Σαμοθράκη φανατικοί χριστιανοί συγκέντρωσαν τα αγάλματα και άλλα γλυπτά του αρχαιοελληνικού δωδεκάθεου και τα κατέστρεψαν σε καμίνι παραγωγής ασβέστη.

Παρόμοια τύχη είχαν και πάρα πολλά άλλα αρχαία έργα τέχνης που οι χριστιανοί δεν ήθελαν πια να βλέπουν.

Φυσικά οι εκάστοτε ισχυροί φανατικοί κατευθυνόμενοι από θρησκευτικούς ή άλλους αρχηγούς κατάφεραν εξοντώνοντας αντίπαλους να διαιωνίσουν την μιζέρια τους..

Δεν έλειπαν φυσικά ποτέ και οι άνθρωποι που από άγνοια χρησιμοποιούσαν παλιότερα έργα τέχνης σαν απλά υλικά οικοδομών..

Πλήθος τέτοιων σώζεται για παράδειγμα σε χριστιανικές εκκλησίες που επέλεγαν (όχι από άγνοια) να χτιστούν πάνω σε αρχαίους ναούς.

Όλα αυτά φυσικά μας στέρησαν δυσαναπλήρωτα ποσά γνώσης και καθυστέρησαν αρκετά την μετέπειτα επιστημονική πορεία μας.

Κατάφεραν να κάνουν ζημιά σε υλικό, συναισθηματικό και νοητικό επίπεδο.

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Ο μύθος του Ήρος

Ο Σωκράτης λοιπόν αφηγείται ότι ο Ήρ σκοτώθηκε στον πόλεμο και όταν μετά από 10 ημέρες μάζεψαν τους νεκρούς το δικό του σώμα συλλέχτηκε άσηπτο. Το μεταφέρουν στην πατρίδα του για να ταφεί, και 12 ημέρες μετά τον θάνατό του, εβρισκόμενο πάνω στην πυρά αναβιώνει και αρχίζει να διηγείται όσα είχε δει κατά την διάρκεια του ύπνου του.

Είπε λοιπόν ο Ηρ ότι αφού βγήκε από το σώμα του, η ψυχή του ξεκίνησε την πορεία της μαζί με άλλους ώσπου έφθασε σε ένα θαυμαστό τόπο όπου σε ένα σημείο της γης υπήρχαν δύο χάσματα, το ένα μετά το άλλο, και ακριβώς αντικριστά στον ουρανό άλλο δύο προς τα πάνω. Ανάμεσά τους κάθονταν δικαστές και όταν τελείωναν μια δίκη, πρόσταζαν τους δίκαιους να πορευτούν στον δρόμο που ήταν δεξιά και προς τα πάνω, κατά μήκος του ουρανού, αφού πρώτα τους τοποθετούσαν ένα σημάδι μπροστά τους το οποίο φανέρωνε την απόφαση των δικαστών, ενώ αντίθετα τους άδικους τους πρόσταζαν να πορευτούν στον δρόμο που ήταν αριστερά και κάτω έχοντας τοποθετήσει και σε εκείνους σημάδι στην πλάτη σχετικά με τις πράξεις που έχουν κάνει. Αφού προσήλθε και ο Ηρ, του είπαν ότι εκείνος χρειάζεται να γίνει αγγελιαφόρος στους ανθρώπους για να τους διηγηθεί όσα γίνονταν εκεί, και τον πρόσταξαν να ακούει και να βλέπει όλα όσα γίνονταν σε κείνο τον τόπο.

Είδε λοιπόν εκεί να πηγαίνουν σε καθένα από δύο χάσματα του ουρανού και της γης οι ψυχές όλο δίψα και σκόνη, και από το άλλο να κατεβαίνουν άλλες ψυχές καθαρές. Όσες ψυχές έφθαναν εκεί κάθε φορά φαίνονταν πως έρχονταν από μεγάλη πορεία και πήγαιναν ευχαριστημένες στο λιβάδι να κατασκηνώσουν σαν σε πανηγύρι και αγκαλιάζονταν αναμεταξύ τους όσες γνωρίζονταν και ρωτούσαν να μάθουν οι ψυχές που είχαν φθάσει από την γή για όσα γίνονταν εκεί ενώ όσες έρχονταν από τον ουρανό για όσα γίνονται στη γη. Και διηγούνταν μεταξύ τους και όσες ψυχές θυμόντουσαν τα 4 παθήματα που τους είχαν συμβεί κάτω από τη γη κλαίγανε.

Αυτή η πορεία λέει ο Ηρ διαρκούσε χίλια χρόνια. Ενώ εκείνες που έρχονταν από τον ουρανό διηγούνταν τις ευχαριστήσεις και όσα αφάνταστης ωραιότητας είδαν. Για όσες αδικίες είχε κάνει ο καθένας είχε τιμωρηθεί ίσες φορές και για όσους ανθρώπους είχε αδικήσει δέκα φορές για τον καθένα και διαρκούσε η κάθε τιμωρία εκατό χρόνια, επειδή τόση υπολογίζεται η ανθρώπινη ζωή. Για να εκτίσουν δέκα φορές την ποινή κάθε άδικης πράξης. Για παράδειγμα εκείνοι που ήταν οι αίτιοι για τον θάνατο πολλών ανθρώπων, έχοντας προδώσει είτε πόλεις ή στρατόπεδα ή αυτοί που έριξαν πολλούς στη δουλεία ή που ήταν οι υπεύθυνοι για κάποιο άλλο κακούργημα, για όλα αυτά με δεκαπλάσιους πόνους για το καθένα τιμωρούνταν, ενώ από την άλλη οι άνθρωποι που είχαν κάνει κάποιες ευεργεσίες και υπήρξαν δίκαιοι και ευσεβείς, ανάλογη με αυτά έπαιρναν την ανταμοιβή τους. Γι αυτούς που πέθαιναν στην αρχή της ζωής τους ή έζησαν για λίγο έλεγε κάποια άλλα πράγματα, όχι αξιομνημόνευτα όπως αφηγείται ο Σωκράτης. Για την ευσέβεια και την ασέβεια απέναντι στους θεούς και στους γονείς καθώς και για τους φόνους που έκαναν κάποιοι με τα χέρια τους διηγιόταν ακόμα μεγαλύτερες αμοιβές


Έλεγε ο Ηρ πως ήταν παρών όταν κάποιος ρώτησε έναν άλλο που είναι ο μέγας Αρδιαίος. Αυτός είχε γίνει κάποτε τύραννος σε κάποια πόλη της Παμφυλίας και είχε συμπληρώσει εκείνη τη χρονιά χίλια χρόνια, είχε σκοτώσει τον γέρο πατέρα του και τον μεγαλύτερ ο αδελφό του κι έκανε πολλά άλλα ανόσια εγκλήματα, όπως λέγονταν. Είπε λοιπόν πως αυτός που ρωτήθηκε έδωσε αυτή την απάντηση: « Δεν ήρθε, ούτε θα έρθει ξανά εδώ. Είδαμε πράγματι ανάμεσα στα άλλα φοβερά θεάματα και τούτο: σαν φτάσαμε στο στόμιο κι επρόκειτο να βγούμε έξω, έχοντας περάσει και όλα τα υπόλοιπα, αίφνης είδαμε τον Αρδιαίο μαζί με άλλους που σχεδόν οι περισσότεροι από αυτούς ήταν τύραννοι, ήταν βέβαια και κάποιοι πολίτες από αυτούς που είχαν διαπράξει βαριά αμαρτήματα.

Αυτοί νόμιζαν πως έφτασε η ώρα πια για να ανέβουν επάνω, αλλά το στόμιο δεν τους το επέτρεπε και μούκγριζε κάθε φορά που κάποιος από αυτούς τους αγιάτρευτους ως προς την κακία ή από αυτούς που δεν είχαν τιμωρηθεί αρκετά έκανε προσπάθεια να ανέβει. Μόλις άκουγαν το μουγκρητό, είπε, κάποιοι άνθρωποι άγριοι και φλογισμένοι στην όψη, που ήταν κοντά στις πόρτες και καταλάβαιναν τι σημαίνει το μουγκρητό, άλλους από αυτούς που ήθελαν να ανέβουν τους έπιαναν από τη μέση και τους έδιωχναν μακριά, αλλά τον Αρδιαίο και τους άλλους αφού τους δέσανε μαζί χέρια, πόδια και κεφάλι, τους έβαλαν κάτω και τους έγδαραν, κι ύστερα τους τράβαγαν έξω δίπλα στον δρόμο πάνω σε αγκάθια, ξεσκίζοντας έτσι το σώμα τους και κάθε φορά έλεγαν στους διαβάτες γιατί τους κάνουν έτσι και πως θα τους πάνε να τους ρίξουν στον Τάρταρο». Από τους πολλούς και τους κάθε λογής φόβους είπε που είχαν δοκιμάσει αυτός ήταν ο μεγαλύτερος μήπως δηλαδή ακουστεί και γι’ αυτούς το απαίσιο εκείνο μουγκρητό την ώρα που πήγαινε ο καθένας τους να διαβεί το στόμιο και με πολλή μεγάλη χαρά ανέβαινε ο καθένας σαν έπαψε το μουγκρητό. Αυτές ήταν σχεδόν όλες οι ποινές και οι τιμωρίες, μα και οι ανταμοιβές ήταν ανάλογές τους

Το λιβάδι των ψυχών
 
Όταν ο καθένας του συμπλήρωνε εφτά μέρες στο λιβάδι, έπρεπε την όγδοη μέρα να ξεκινήσουν και να πορευτούν και την τέταρτη μέρα έφτασαν σε σημείο από όπου έβλεπαν ένα φως που διαπερνούσε από ψηλά όλο τον ουρανό και τη γη ίσιο σαν κολόνα και παρόμοιο με την ίριδα, όμως λαμπρότερο και διαυγέστερο. Σε αυτό έφτασαν μετά από μίας μέρας πορεία και είδαν εκεί στην μέση του φωτός να είναι οι άκρες των δεσμών του τεντωμένες από τον ουρανό γιατί αυτό το φως ήταν ο σύνδεσμος ουρανού και σαν τα υποζώματα των πολεμικών καραβιών συγκρατούσε την ουράνιο περιφορά. Από τις άκρες των δεσμών κρεμόταν σφιχτά δεμένο το αδράχτι της Ανάγκης που από αυτό ρυθμίζονται όλες οι περιστροφικές κινήσεις. Ο άξονας αυτού του αδραχτιού και το αγκίστρι είναι από χάλυβα ενώ το σφοντύλι είναι φτιαγμένο από κράμα χάλυβα με άλλα μέταλλα. Η κατασκευή του σφοντυλιού είναι τέτοιου είδους : στο σχήμα του είναι σαν αυτό που έχουμε εδώ από όσα έλεγε ήταν κάπως έτσι: κοίλο και με βαθούλωμα σε ολόκληρο το εσωτερικό του και με ένα άλλο μικρότερο προσαρμοσμένο όπως οι κάδοι που μπαίνουν ο ένας μέσα στον άλλο και με τον ίδιο τρόπο ένα τρίτο και μετά ένα τέταρτο και στη συνέχεια άλλα τέσσερα.

Δηλαδή όλα τα σφοντύλια ήταν οκτώ, το ένα ταιριασμένο καλά μέσα στο άλλο που έδειχναν από πάνω το περίγραμμα τους σαν κύκλους και σχημάτιζαν γύρω από τον άξονα μια συνεχόμενη επιφάνεια ενός σφονδυλιού. Εκείνος ο άξονας περνώντας από το κέντρο του όγδοου σφονδυλιού έβγαινε στην άλλη πλευρά. Το πρώτο σφονδύλι είχε το πλατύτερο χείλος από όλα τα άλλα, το έκτο ερχόταν δεύτερο σε κατά το πλάτος του κύκλου, το τέταρτο ερχόταν τρίτο, το όγδοο ερχόταν τέταρτο, πέμππτο το πλάτος του εβδόμου, έκτο ερχόταν το πέμπτο, το τρίτο ήταν έβδομο και το πλάτος του δεύτερου ήταν το όγδοο . Ο κύκλος του μεγαλύτερου σφοντυλιού του εξωτερικού ήταν πλουμιστός του έβδομου λαμπρός , του όγδοο έπαιρνε χρώμα και λάμψη από τον κύκλο του εβδόμου που τον φώτιζε, οι κύκλοι του δεύτερου και του πέμπτου σφοντυλιού είχαν παρόμοια χρώματα σχεδόν, αλλά κάπως ξανθότερα 7 από τους άλλους, ο κύκλος του τρίτου είχε κατάλ ευκο χρώμα του τετάρτου σχεδόν κόκκινο και του έκτου κύκλου η λευκότητα ερχόταν δεύτερη.

Το αδράχτι ολόκληρο γύριζε κατά την ίδια κυκλικά περιστροφή, και μέσα στην συνολική περιστροφή οι εφτά εσωτερικοί κύκλοι γύριζαν με ηρεμία κατά την αντίθετη από το σύνολο κατεύθυνση. Από αυτούς ταχύτερα κινούνταν ο όγδοος, δεύτεροι έρχονταν μαζί ο έβδομος , ο έκτος και ο πέμπτος . την τρίτη ταχύτητα είχε όπως του φαινόταν ο τέταρτος όπως διέγραφε κύκλο κατά την αντίθετη κατεύθυνση , την τέταρτη ο τρίτος και την πέμπτη ο δεύτερος . Το αδράχτι στρέφονταν το ίδιο ανάμεσα στα γόνατα της Ανάγκης.

Και πάνω στον καθένα από αυτούς τους κύκλους καθόταν από μια Σειρήνα, που γύριζε μαζί με αυτούς και έψελνε πάντα με την ίδια φωνή και στον ίδιο τόνο και από τη φωνή των οκτώ σειρήνων γινόταν μια υπέροχη αρμονική συμφωνία. Ολόγυρα κάθονταν σε ίση απόσταση μεταξύ τους τρεις άλλες γυναίκες η καθεμιά στον θρόνο της , αυτές ήταν οι κόρες της Ανάγκης, οι Μοίρες, η Λάχεσις η Κλωθώ και Άτροπος, φορούσαν λευκά φορέματα και είχαν στέμματα στο κεφάλ ι και τραγουδούσαν στον σκοπό των σειρήνων η Λάχεσις τα περασ μένα, η Κλωθώ τα παρόντα και η Ά τροπος τα μελλοντικά. Η Κλωθώ πιάνοντας με το δεξί της χέρι το αδράχτι κατά διαστήματα, βοηθούσε την εξωτερική του περιστροφή, η Άτροπος με το αριστερό της έκανε το ίδιο για τις εσωτερικές κινήσεις και η Λάχεσις πότε με το ένα χέρι και πότε με το άλλο, βοηθούσε την εξωτερική του περιστροφή και στην εσωτερική περιφορά. Αυτοί λοιπόν μόλις έφτασαν έπρεπε να παρουσιαστούν αμέσως στη Λάχεση.

Η μεγάλη θέαση
 
Στην αρχή ένας προφήτης τους τακτοποίησε χωριστά τον ένα από τον άλλο, έπειτα πήρε από τα γόνατα της Λάχεσις κλήρους και πρότυπα τρόπων ζωής κι αφού ανέβηκε πάνω σε ένα ψηλό βήμα είπε: «Αυτά τα λόγια ανήκουν στην παρθένα Λάχεση, κόρη της Ανάγκης. Ψυχές εφήμερες, αρχίζει για το θνητό γένος μια άλλη περίοδος ζωής που θα καταλήξει στον θάνατο. Δεν θα σας διαλέξει ο δαίμων με κλήρο αλλά εσείς θα διαλέξετε τον δαίμονά σας. Εκείνος που ο κλήρος του θα βγει πρώτος, ας διαλέξει πρώτος τον τρόπο ζωής του, που θα ακολουθήσει κατ’ ανάγκην. Η αρετή είναι κτήμα χωρίς ιδιοκτήτη, αλλά ανάλογα με την προτίμηση ή την περιφρόνηση που θα δείξει ο καθένας από σας , θα πάρει μεγαλύτερο ή μικρότερο μερίδιο. Η ευθύνη ανήκει σ’ εκείνον που διαλέγει, ο θεός είναι ανεύθυνος.» Αφού είπε αυτά, έριξε πάνω σε όλους από ένα κλήρο, και ο καθένας έπαιρνε τον κλήρο που έπεφτε κοντά του, εκτός από αυτόν τον ίδιο, που δεν του επέτρεπε να πάρει. Ο καθένας που πήρε τον κλήρο του έβλεπε ποια σειρά του έτυχε με αυτήν την εκλογή. Μετά από αυτό, έβαλε μπροστά τους και πάνω στη γη τα πρότυπα των τρόπων ζωής που ήταν πολύ περισσότερα από τους παρόντες και κάθε είδους, βίοι όλων των ζώων και όλων των ανθρώπων.

Μέσα λοιπόν σε αυτούς υπήρχαν τυραννίες , άλλες ισόβιες, κι άλλες που στο ενδιάμεσο καταλύονται και ξεπέφτουν στη φτώχεια, σ την εξορία και στη ζητιανιά, ήταν και τρόποι ζωής ανθρώπων ονομαστών, άλλων για την εμφάνισή τους, την ομορφιά τους, και όλη την υπόλοιπη ισχύ και την αγωνιστική δύναμή τους, και άλλων για την καταγωγή τους και τις αρετές των προγόνων τους, ήταν ακόμη και τρόποι ζωής όχι ένδοξων ανθρώπων, σε σχέση με τα προηγούμενα αγαθά, καθώς και γυναικών. Μέσα σε αυτά δεν υπήρχε ποιοτική κατάταξη της ψυχής, γιατί είναι αναγκασμένη κάθε ψυχή να γίνει αλλιώτικη, ανάλογα με τον τρόπο ζωής που θα εκ λ έξει, τα άλλα ήταν ανακατ ωμένα μεταξύ τους και με πλούτη και με φτώχειες , άλλα με αρρώστιες άλλα με υγεί ες και άλλ α έπαιρναν ενδιάμεση θέση απέναντι όλων. Εδώ λοιπόν καθώς φαίνεται αγαπητέ μου Γλαύκωνα, βρίσκεται όλος ο κίνδυνος για τον ά ν θρωπο και γι’αυτό το λόγο πρέπει ο καθένας μας αφήνοντα ς κατά μέρος οποιοδήποτε 8 άλλο μάθημα να φροντίσει να γίνει μαθητής κι ερευνητής του μαθήματος που θα τον κάνει ικανό να ε ρευνήσει και να μάθει από κάπου π ο ιός θα τον κάνει ισχυρό και θα του δώσει όλες τι ς απαιτούμενες γνώσεις να διακρίνει τον καλό και τον κακό τρόπο ζωής, και από όλους τους δυνατούς τρόπους να διαλέγει πάντοτε τον καλύτερο, αφού θα εξετάζει πώς συντελούν στον ενάρετο βίο, όλα όσα μέχρι τώρα είπαμε, είτε όλα μαζί είτε χωριστά το καθένα, σε σχέση με την ενάρετη ζωή. Θα μάθει τι κ αλό ή τι κακό προξενεί η ομορφιά αναμειγμένη με τη φτώχεια ή με τον πλούτο, και ποια ψυχική δυνατότητα κάνει τον άνθρωπο καλό ή κακό.

Θα μάθει τι αποτέλεσμα φέρνουν αν ανακατωθούν μεταξύ τους οι ευγενικές και οι όχι ευγενικές καταγωγές, η ιδιωτική ζωή και η ανάληψη της αρχής, οι σωματικές δυνάμεις και αδυναμίες, η ευχέρεια για μάθηση και η δυσκολία της, και γενικά όλα τα παρόμοια που μπορεί να έχει η ψυχή ως έμφυτα ή ως επίκτητα, ώστε λογαριάζοντας όλα αυτά να μπορεί να διαλέγει αποβλέποντας στη φύση της ψυ χής, ανάμεσα στον χειρότερο και στον καλύτερο τρόπο ζωής, ονομάζοντας χειρότερο αυτόν που θα οδηγήσει την ψυχή προς την αδικία και καλύτερο αυτόν που θα την κάνει δικαιότερη και για όλα τα άλλα θα αδιαφορήσει. Γιατί είδαμε πως αυτή είναι η καλύτερη εκλογή και για τον ζώντα και για τον νεκρό. Πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος που έχει αυτή την άποψη στερεή σαν χαλύβδινη, να κατεβαίνει στα μέρη του Άδη, για να μην μείνει έκθαμβος μπροστά στα πλούτη και τα παρόμοια κακά, και για να μην προξενήσει πολλά και ανυπόφορα κακά στους άλλους, πέφτοντας στην τυραννία και σε άλλες τέτοιες πράξεις αλλά και να μην πάθει ο ίδιος χειρότερα, πρέπει να γνωρίζει να διαλέγει τον τρόπο ζωής που βρίσκεται στο ενδιάμεσο αυτών και να αποφεύγει τις υπερβολές είτε προς τη μια κατεύθυνση είτε προς την άλλη, και σε όλη τη διάρκεια της επίγειας ζωής του όσο είναι δυνατόν αυτό, και ακόμα σε ολόκληρη τη μελλοντική ζωή του. Γιατί μόνο με αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος γίνεται ευδαιμονέστατος.

Και όπως ανακοίνωσε ο αγγελιαφόρος του κάτω κόσμου, ο προφήτη ς τότε τους πρόσθεσε και αυτόν τον λόγο : «Εκείνος που θα έρθει τελευταίος στη σειρά να διαλέξει, να διαλέξει με φρόνηση και ζει με αυστηρό τρόπο, υπάρχει τρόπος ζωής ευχάριστος και όχι άσχημος. Ούτε και ο πρώτος στην εκλογή να παραμελήσει να δώσει την ανάλογη προσοχή, ούτε κι ο τελευταίος να απελπιστεί.» Αφού είπε αυτά, εκείνος που του έτυχε ο κλήρος να διαλέξει πρώτος πήγε κι άρπαξε τη μεγαλύτερη τυραννία, και από την απερισκεψία του και την απληστία του διάλεξε χωρίς να εξετάσει τα πάντα με προσοχή, κι έτ σι δεν κατάλ αβε π ως μέσα σε εκείνα που διάλεξε ήταν πεπρωμένο να φάει τα παιδιά του, καθώς και άλλες συμφορές. Κι αφού εξέτασε με προσοχή την εκλογή του, άρχισε να κλαίει και να οδύρεται γι αυτή, χωρίς να αναλογίζεται όσα πριν τους είχε πει ο προφήτης. Γιατί δεν κατηγορούσε τον εαυτό του για τα κακά που διάλεξε αλλά την τύχη και τους θεούς και οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του. Αυτός λοιπόν, ήταν από εκείνους που ήρθαν από τον ουρανό και είχε ζήσει κατά την προηγούμενή ζωή του σε μια πολιτεία καλά οργανωμένη και είχε αποκτήσει την αρετή από εθισμό χωρίς τη φιλοσοφία. Και μπορεί να ειπωθεί ακόμα πως οι πιο πολλοί που πιάνονταν σε τέτοια δεινά ήταν όσοι έιχαν έρθει από τον ουρανό, επειδή δεν ήταν ασκημένοι στους πόνους. Εκείνοι όμως που είχαν έρθει από την γη, επειδή και οι ίδιοι είχαν υποφέρει κόπους κι επειδή είχαν δει κι άλλους να έχουν βασανιστεί, δεν έκαναν την εκλογή τους με βιασύνη. Γι αυτό τον λόγο λοιπόν και εξαιτίας επίσης της τύχης του κλήρου γίνεται σε πολλές ψυχές μεταβολή των καλών και των κακών γιατί αν κάποιος κάθε φορά που έρχεται στην επίγεια ζωή, μπορεί να επιδοθεί στην ορθή φιλοσοφία και αν ο κλήρος της εκλογής δεν τον φέρει στους τελευταίους φαίνεται πως από όσα αναγγέλλονται από εκεί , όχι μόνο εδώ στη γη μπορεί να ζει ευτυχισμένος αλλά και η πορεία που θα ακολουθήσει από δω στον άλλον κόσμο και το αντίστροφο, δεν θα είναι υπόγεια και τραχιά αλλά ομαλή και ουράνια.

Γιατί αυτό είπε το θέμα αξίζει να δει κανείς, πώς διάλεγε δηλαδή η κάθε ψυχή τον τρόπο ζωής της, ήταν θέαμα κι ελεεινό να το βλέπει κανείς και γελοίο και παράδοξο. Αλλά η εκλογή γινόταν κυρίως σύμφωνα με τις συνήθειες της προγενέστερης ζωής. Γιατί είδε, καθώς έλεγε, την ψυχή που κάποτε ήταν του Ορφέα να διαλέγει τη ζωή του κύκνου, επειδή δεν ήθελε να ξαναγεννηθεί έχοντας συ λ ληφθεί μέσα σε γυναίκα, αφού τις μισούσε επειδή τον σκότωσαν. Είδε την ψυχή του Θαμύρου να διαλέγει τη ζωή του αηδονιού, είδε κι έναν κύκνο να αλλάζει, διαλέγοντας ανθρώπινη ζωή, καθώς και άλλα μουσικά ζώα το ίδιο. Η ψυχή που ήταν εικοστή στη σειρά διάλεξε τη ζωή ενός λιονταριού, τούτη ήταν η ψυχή του Αίαντα του Τελαμώνιου που απέφυγε να γίνει άνθρωπος γιατί θυμόταν την κρίση για τα όπλα. Μετά από αυτή την ψυχή ακολούθησε η ψυχή του Αγαμέμνονα είχε κι αυτή έχθρα για όσα υπέφερε από το ανθρώπινο γένος και άλλαξε διαλέγοντας τη ζωή αετού. Στη μέση έτυχε να πέσει ο κλήρος της ψυχής της Αταλάντης που αφού αντίκρισε τις μεγάλες τιμές κάποιου αθλητικού άνδρα, δεν μπόρεσε να το προσπεράσει αλλά το διάλεξε.. Μετά από αυτή είδε την ψυχή του Επειού γιού του Πανοπέα να παίρνει τη φύση εργάτριας γυναίκας. Πιο μακριά ανάμεσα στους τελευταίους κατάφερε να δει την ψυχή του Θερσίτη του γελωτοποιού να ντύνεται τη σάρκα πιθήκου, και κατά τύχη, είδε και την ψυχή του Οδυσσέα που της είχε πέσει ο τελευταίος κλή ρος να πηγαίνει να διαλέξει και από την ανάμνηση των βασάνων που πέρασε πάνω στη γη είχε κοπεί η φιλοδοξία της και γύριζε πολλή ώρα ζητώντας τη ζωή ενός ανθρώπου απλού δίχως πολλά έργα και μόλ ις τη βρήκε να είναι κάπου περι φρονημένη από όλες τις άλλες ψυχέ ς βλέποντάς τη φώναξε πως θα έκανε την ίδια εκλογή κι αν ακόμα είχε τον πρώτο κλήρο, και την πήρε με πολλή ευχαρίστηση.

Και πό τα άλλα θηρία επίσης πολλά περνούσαν στην ανθρώπινη ζωή , άλλαζαν μεταξύ τους και τα άδικα έπαιρναν τη ζωή των αγρίων ενώ τα δίκαια τη ζωή ήμερων ζώων και γινόταν μεταξύ τους κάθε είδους ανάμειξη. Αφού λοιπόν όλες οι ψυχές είχαν διαλέξει τον τρόπο ζωής τους, με την ίδια σειρά που τους είχε δώσει ο κλήρος, πήγαιναν μπροστά στη Λάχεση. Εκείνη έδινε στην καθεμιά τον δαίμονα που διάλεξε , για να την προστατεύει στη ζωή της και να εποπτεύει στην εκτέλεση των υποχρεώσεων που διάλεξε κάθε ψυχή. Αυτός ο δαίμονας οδηγούσε αρχικά την ψυχή στην Κλωθώ κάτω ακριβώς από το χέρι της και στο στριφογύρισμα του Αδραχτιού για να επικυρώσει έτσι τη μοίρα ου διάλεξε η ψυχή. Μετά την επαφή με το αδράχτι έφερνε την ψυχή εκεί όπου έγνεθε η Άτροπος κάνοντας έτσι αμετάκλητα όσα είχαν κλωστεί κι από εκεί χωρίς να γυρίσουν πίσω πήγαιναν και περνούσαν κάτω από τον θρόνο της Ανάγκης κι έβγαιναν από την άλλη μεριά

Όταν πέρασαν και οι υπόλοιποι ξεκίνησαν όλοι μαζί προς το πεδίο της Λήθης μέσα από φοβερή και αποπνικτική ζέστη. Γιατί αυτό το πεδίο ήταν εντελώς χέρσο από δέντρα και από όσα βλαστανει η γη. Αφού έφτασε το βράδυ κατασκήνωσαν κοντά στον ποταμό Αμέλητα που το νερό του κανένα αγγείο δεν μπορεί να κρατήσει. Κάθε ψυχή λοιπόν ήταν αναγκασμένη να πιει ορισμένη ποσότητα από το νερό αυτό, αλλά όσ οι δεν μπορούσαν να συγκρατηθούν από τη φρόνηση έπιναν περισσότερο από το καθορισμένο. Όποιος όμως κάθε φορά έπινε περισσότερο, λησμονούσε τα πάντα. Όταν κοιμήθηκαν πια κι ήρθαν μεσάνυχτα, ακούστηκε βροντή κι έγινε σεισμός και ξαφνικά από το σημείο ου βρίσκονταν τινάχτηκαν προς τα πάνω στον κόσμο της γένεσης σαν διάττοντα 16 αστέρια. Εκείνο δεν τον άφησαν να πιει νερό, όμως από πού και πώς έφτασε στο σώμα του δεν το γνώριζε, αλλά ξαφνικά το πρωί σαν άνοιξε τα μάτια του, είδε τον εαυτό του ξαπλωμένο στην πυρά

Το πεδίο της Λήθης
Έτσι λοιπόν Γλαύκωνα διασώθηκε ο μύθος και δεν χάθηκε. Και θα μπορούσε κι εμάς να σώσει αν τον πιστέψουμε κι έτσι και το ποτάμι της Λήθης καλά θα το διαβούμε και την ψυχή μας δεν θα μιάνουμε. Αν λοιπόν πειστούμε στα λεγόμενα μου και θεωρήσουμε την ψυχή αθάνατη και δυνατή να αντέχει όλα τα κακά και τα καλά, θα ακολουθούμε πάντοτε την προς τα άνω οδό και με κάθε τρόπο θα κάνουμε τα έργα μας με δικαιοσύνη και σωφροσύνη, έτσι και με τον ίδιο μας τον εαυτό θα είμαστε φίλοι και με τους θεούς, και όσο μένουμε εδώ στην γή και όταν παίρνουμε τα έπαθλα της αρετής σαν τους αθλητές στον νικητήριο γύρο, ώστε κι εδώ και στη χιλιόχρονη διαδρομή που περιγράψαμε να ευημερούμε.

 πλατωνος πολιτεία
Διαβάστε περισσότερα

Η αλληγορία του Σπηλαίου

 Ενότητα 11η Η αλληγορία του σπηλαίου. 
 Μετά από αυτά, είπα, παράστησε με μια τέτοια παραβολή τη δική μας φύση τη σχετική με την παιδεία και την αμάθεια. Φαντάσου λοιπόν ότι κάποιοι άνθρωποι , όπως σ΄ ένα υπόγειο και βαθύ σα σπηλιά κτίσμα που έχει ανοιχτή προς το φως στην είσοδο, εντελώς απομακρυσμένη απ’ το βάθος της σπηλιάς, βρίσκονται σ’ αυτήν από την παιδική τους ηλικία με δεμένα και τα πόδια και τον αυχένα, ώστε αυτοί να παραμένουν στο ίδιο σημείο (ακινητοποιημένοι) και να κοιτούν μόνο μπροστά, και εξαιτίας των δεσμών να μην μπορούν να γυρίσουν τα κεφάλια τους γύρω-γύρω, και από πάνω και μακριά και πίσω τους να καίει δυνατή φωτιά και ανάμεσα στη φωτιά και στους φυλακισμένους, με κατεύθυνση προς τα πάνω, να υπάρχει δίοδος, στην οποία όμως κοντά είναι παράλληλα κτισμένος ένας τοίχος, όπως οι ταχυδακτυλουργοί τοποθετούν μπροστά στους ανθρώπους παραπετάσματα, πάνω απ΄ τα οποία εμφανίζουν τα τεχνάσματά τους. Το βλέπω, είπε. Φαντάσου λοιπόν ότι άνθρωποι φέρνουν κοντά σ΄ αυτό το παραπέτασμα διάφορα αντικείμενα που προεξέχουν απ ΄το παραπέτασμα, και αγάλματα και άλλα ομοιώματα και λίθινα και ξύλινα και κατασκευασμένα από κάθε είδους υλικό: και όπως είναι φυσικό απ΄αυτούς που τα κρατούν και τα παρουσιάζουν άλλοι μιλούν και άλλοι σωπαίνουν. Για παράξενο θέαμα, είπε, μου μιλάς και για αλλόκοτους αιχμάλωτους Όμοιους με εμάς, είπα εγώ.

Ενότητα 12η Η αλληγορία του σπηλαίου – Η απροθυμία των φιλοσόφων. 
Τι λες λοιπόν ; Δεν είναι φυσικό αυτό είπα εγώ και αναγκαίο σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν προηγουμένως, ότι δηλ. ούτε οι απαίδευτοι και αυτοί που αγνοούν την αλήθεια θα μπορούσαν ποτέ να διοικήσουν ικανοποιητικά μια πόλη ούτε αυτοί που τους αφήνουν ν΄ ασχοληθούν ως το τέλος της ζωής τους με την παιδεία. Οι πρώτοι επειδή δεν έχουν ένα σκοπό στη ζωή τους, που προσπαθώντας να τον πετύχουν πρέπει να κάνουν όλα όσα τυχόν κάνουν και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή τους ενώ οι δεύτεροι , επειδή δε θα ενεργήσουν με τη θέλησή τους, αφού νομίζουν ότι, ενώ είναι ακόμα ζωντανοί , έχουν εγκατασταθεί στα νησιά των μακάρων ; Είναι αλήθεια, είπε. Δική μας επομένως δουλειά, είπα εγώ, των ιδρυτών της πόλης είναι να αναγκάσουμε όσους από τη φύση τους είναι προικισμένοι κατά τον καλύτερο τρόπο να φθάσουν προς την γνώση, που προηγουμένως είπαμε πως είναι η σπουδαιότερη δηλ. και να αντικρίσουν το αγαθό και ν’ ανεβούν εκείνο τον ανηφορικό δρόμο και όταν φτάσουν στην κορυφή και δουν αρκετά να μην επιτραπεί σ΄ αυτούς, αυτό που τώρα τους επιτρέπεται. Ποιο δηλαδή; To να παραμένουν συνέχεια εκεί, είπα εγώ, και να μη θέλουν να κατέβουν ξανά κοντά σ΄ εκείνους τους φυλακισμένους, και να μοιραστούν μαζί τους τούς κόπους και τις τιμές, είτε αυτές είναι τιποτένιες είτε σπουδαιότερες.

Ενότητα 13η Η αλληγορία του σπηλαίου- Ο ηθικός εξαναγκασμός των φιλοσόφων.
Έπειτα , είπε, θα τους αδικήσουμε και θα κάνουμε τη ζωή τους χειρότερη ενώ έχουν τη δυνατότητα να ζουν καλύτερα; Ξέχασες , είπα εγώ, πάλι φίλε μου ότι αυτό δεν ενδιαφέρει το νόμο, πώς δηλαδή κάποια μερίδα πολιτών θα ευτυχεί υπερβολικά σε μια πόλη αλλά σκέφτεται πώς θα συμβεί αυτό σ΄ ολόκληρη την πόλη, συγκρατώντας τους πολίτες με την πειθώ και τον εξαναγκασμό κάνοντάς τους να να μεταδίδουν ο ένας στον άλλο την ωφέλεια, την οποία τυχόν καθένας απ΄ αυτούς έχει την δυνατότητα να προσφέρει στο σύνολο των πολιτών΄ και ο ίδιος δημιουργεί τέτοιους άνδρες στην πόλη όχι για να αφήσει να στραφεί όπου θέλει ο καθένας αλλά για να τους χρησιμοποιεί ο ίδιος προς το δεσμό που εξασφαλίζει τη συνοχή της πόλης. Είναι αλήθεια , είπε το είχα ξεχάσει. Να έχεις λοιπόν στο μυαλό σου, Γλαύκωνα, ότι δεν θα αδικήσουμε αυτούς που θα γίνουν φιλόσοφοι κοντά μας αλλά θα τους πούμε τα δίκαια πείθοντάς τους με επιχειρήματα να φροντίζουν τους άλλους και να τους προσέχουν. 
 
ΠΛΑΤΩΝΟΣ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» 
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΤΗΤΩΝ 11,12,13
 
Διαβάστε περισσότερα

Το δαχτυλίδι του Γύγη

Ο Σωκράτης σε ένα διάλογο της Πολιτείας με τον Γλαύκωνα, αδερφό του Πλάτωνα, ισχυρίστηκε ότι η δικαιοσύνη πρέπει να επιδιώκεται όχι μόνο διότι αποφέρει οφέλη, αλλά και γιατί ως προς την ουσία της είναι κάτι καλό. Τότε του διηγήθηκε την ιστορία για κάποιον Γύγη...
 
Ο Γύγης ήταν πρόγονος του Λυδού. Ήταν βοσκός στην υπηρεσία του βασιλιά της Λυδίας και μια φορά, ύστερα από μια μεγάλη μπόρα και σεισμό, σκίστηκε η γη κ' έγινε ένα χάσμα στο μέρος ακριβώς που έβοσκε. Αυτός από περιέργεια κατέβηκε μέσα, όπου βλέπει, καθώς διηγούνται, και άλλα θαυμάσια πράγματα κ' ένα άλογο, που είχε στα πλευρά του κάτι παραθυράκια· σκύφτει λοιπόν και βλέπει μέσα από κει ένα νεκρό, μα, καθώς φαίνονταν, πολύ μεγαλύτερο από συνηθισμένο άνθρωπο και που τίποτε άλλο δε φορούσε παρά ένα χρυσό δαχτυλίδι στο χέρι, που του το πήρε και βγήκε έξω.

Όταν κατόπι μαζευτήκανε οι βοσκοί, όπως συνήθιζαν κάθε μήνα, να δώσουν αναφορά στο βασιλέα για τα κοπάδια του, ήρθε και κείνος με το δαχτυλίδι στο χέρι· καθώς λοιπόν κάθονταν με τους άλλους, έτυχε να στρέψη την πέτρα του δαχτυλιδιού από το μέσα μέρος κι αμέσως έγινε άφαντος στους άλλους, που βρίσκονταν εκεί κι άρχισαν να μιλούν γι' αυτόν σα να ήταν φευγάτος. Εκείνος παραξενεύτηκε και ψηλαφητά γύρισε πάλι το δαχτυλίδι προς το έξω μέρος, κι αμέσως έγινε φανερός.

Κι αφού το παρατήρησε αυτό, ξαναδοκίμαζε το δαχτυλίδι, αν έχη πραγματικώς αυτή τη δύναμη, όταν το στρέφη από τη μέσα μεριά να χάνεται από τα μάτια των άλλων, και όταν προς τα έξω να παρουσιάζεται πάλι· αφού το βεβαιώθηκε ενήργησε να πάη κι αυτός με τους άλλους βοσκούς, που ήταν να δώσουν τους λογαριασμούς στο βασιλέα, και κει τα κατάφερε να τα ψήση με τη βασίλισσα κι αφού μαζί οι δυο των σκοτώνουν το βασιλιά, παίρνει, αυτός το θρόνο.

Αν λοιπόν υπήρχαν δυο τέτοια δαχτυλίδια και φορούσε το ένα ο δίκαιος και το άλλο ο άδικος, κανείς δε θα βρίσκονταν, καθώς ήθελε φανή, με τόσο ατσαλένιο χαρακτήρα, που να διατηρηθή στη δικαιοσύνη και να έχη τη γενναιότητα να το κρατήση και να μη βάλη το χέρι του στα αγαθά των άλλων, ενώ θα είχε την εξουσία κι από την αγορά να παίρνη ό,τι ήθελε και μέσα στα ξένα σπίτια να μπαίνη και να έρχεται σε σχέσεις μ' οποίον ήθελε, και να σκοτώνη τον ένα και να γλυτώνη τον άλλο από τη φυλακή, κι όλα τα πάντα να κάνη σα θεός μέσα στους ανθρώπους. Και γενικά τίποτα διαφορετικό δε θα 'κανε από τον άλλο τον άδικο, αλλά κ' οι δυο τους τον ίδιο το δρόμο θα 'παιρναν.

Τίποτα λοιπόν δε θα μπορούσε να αποδείξη καλύτερ' απ' αυτό το παράδειγμα, πως κανείς δεν είναι δίκαιος από ευχαρίστησή του, μα από ανάγκη, επειδή δεν είναι πράγμα αφ' εαυτού του καλό, κι που κανείς νομίζει πως είναι ικανός να αδική, αδικεί. Γιατί κάθε άνθρωπος πιστεύει, και πολύ δίκαια, καθώς θα πουν όσοι υποστηρίζουν αυτό το λόγο, πως πολύ περισσότερο τον ωφελεί η αδικία παρά η δικαιοσύνη· κι αν κανείς, που έπαιρνε τέτοια εξουσία, δε θα 'θελε ποτέ ν' αδικήση μηδέ να βάλη χέρι σε ξένο πράγμα, θα τον περνούσαν για τον πιο κακομοιριασμένο και ανόητο όλοι όσοι έχουν αίσθηση· το πολύ να τον επαινούν στα φανερά και να γελούν έτσι ο ένας τον άλλο, από φόβο μην πάθουν τίποτα κι οι ίδιοι.

Πλάτων, Πολιτεία (Βιβλίο Β) 359d-360d
Διαβάστε περισσότερα

Θεογένεσις

«Υπάρχει κάπου μέσα στον κόσμο ένα αρχαίο Βιβλίο –τόσο αρχαίο που οι σύγχρονοι εκτιμητές δεν μπορούν να συμφωνήσουν για τη φύση του χαρτιού, στο οποίο γράφτηκε. Είναι το μόνο αυθεντικό αντίγραφο που υπάρχει. Από αυτό συντέθηκε το Σιφρά Ντζενιουτά, σε μια εποχή που το Βιβλίο θεωρείτο ήδη απομεινάρι μιας παλαιότερης εποχής». Ε.Π. Μπλαβάτσκι Ίσις Αποκαλυμμένη.

Οι Στάντζα (στίχοι) του Ντζυάν είναι ένα ποιητικό έργο, που σχετίζεται με την ιστορία της Δημιουργικής Εξέλιξης, από την αυγή της ανθρώπινης προϊστορίας, την υλική της πραγμάτωση και την έσχατη επιστροφή του εξελικτικού ρεύματος στην αγκαλιά του ’πειρου. Υπάρχουν λόγοι για τους οποίους πιστεύεται ότι στην αρχική του μορφή καταγράφτηκε από τους Νάγκα της αρχαίας Ινδίας, αν και στην παρούσα του μορφή αναμφίβολα φέρει σημαντικές επιδράσεις από την ινδουϊστική και τη θιβετανική παράδοση. Αυτές οι Στάντζα φυλάσσονταν επί σειρά αιώνων στο βουδιστικό μοναστήρι του Λαντάκ. Εκεί τις ανακάλυψε η Ε. Π. Μπλαβάτσκι και έφερε στην επιφάνεια κάποιες από αυτές, τις οποίες δημοσίευσε μαζί με δικά της σχόλια ως Ανθρωπογένεση και Κοσμογένεση στη Μυστική Δοξασία, στον 1ο και 2ο τόμο του συνολικού έργου.

Η πρόθεσή της ήταν να δημοσιεύσει αργότερα τις υπόλοιπες Στάντζα, αλλά την πρόλαβε ο θάνατος. Οι υπόλοιπες, οι οποίες αναφέρονται στη Θεογένεση ή την εξέλιξη της θεϊκής φύσης μέσα στον άνθρωπο, παρέμειναν αδημοσίευτες για αρκετά χρόνια. Στην πορεία του χρόνου πέρασαν στα χέρια των ιθυνόντων του Ναού του Ανθρώπου, οι οποίοι τα δημοσίευσαν στο περιοδικό Ο Τεχνίτης του Ναού. Κάπως έτσι πέρασαν στα χέρια του A.S. Raleigh, της Ερμητικής Αδελφότητας της Ατλαντίδας, ο οποίος κατέγραψε τα δικά του σχόλια και τα εξέδωσε μέσω του Ερμητικού Εκδοτικού Οργανισμού, μαζί με κάποια ερμητικά άρθρα, σχετικά με τη φύση των αρχαίων στίχων.

Το νόημα της λέξης Ντζυάν –σύμφωνα με την Ε.Π. Μπλαβάτσκι- προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη Ντχυάν, που σημαίνει (μυστικός διαλογισμός). Γιατί άραγε δε χρησιμοποιείται απλά η λέξη διαλογισμός; Σε μια μικρή υποσημείωση στην αρχή του έργου αναφέρεται ότι η λέξη Ντχυάν ή Νταν, που προφέρεται στη σύγχρονη κινεζική και θιβετανική γλώσσα Τσ’αν, είναι ένας γενικός όρος για τις εσωτερικές σχολές και τη φιλολογία τους, και ότι η σχετική λέξη Τζάνα καθοριζόταν στα αρχαία κείμενα ως «δεύτερη εσωτερική γέννηση». Με άλλα λόγια, αυτό στο οποίο αναφέρονται οι συγγραφείς του Βιβλίου με τον όρο μυστικός διαλογισμός, είναι στην πραγματικότητα μια διαδικασία εσωτερικής αναγέννησης, η οποία συμβαίνει στον πυρήνα της ανθρώπινης συνείδησης, όχι όμως ως αποτέλεσμα κάποιας πρακτικής ή απλής αποδοχής ορισμένων ιδέων.

Συνεπώς, ένας τρόπος για να αναφερθεί κανείς σε αυτή τη μία από τις πηγές της θεοσοφικής διδασκαλίας, κατανοητός σήμερα μετά από έναν αιώνα, θα μπορούσε να είναι Στάντζα του Ζεν, καθώς πάλι σύμφωνα με την Μπλαβάτσκι η λέξη Ντζυάν είναι συνώνυμη της λέξης Ζεν. Στο Θεοσοφικό Γλωσσάρι, για παράδειγμα, δίνει ως εναλλακτικό συλλαβισμό για τη λέξη Ντζυάν το Ντζυν και Ντζεν. Κάτι τέτοιο δίνει μια διαφορετική υφή στη θεωρία και πρακτική του Ζεν, αν και Ε.Π. Μπλαβάτσκι θεωρεί πως ένα μεγάλο μέρος της αρχικής του λάμψης έχει χαθεί εξαιτίας της εμπλοκής του με μηχανιστικά συστήματα πρόσκτησης της φώτισης, στα οποία δε δίνεται ιδιαίτερη σημασία στη διαδικασία της μετουσίωσης.

Η Κριτική

Όπως ήταν φυσικό, η παρουσίαση των υπολοίπων Στάντζα του Ντζιάν από τον Raleigh προκάλεσε –όπως άλλωστε και η πρώτη παρουσίαση της Ε.Π. Μπλαβάτσκι- αρκετές αντιδράσεις από τον κόσμο του εσωτερισμού, οι οποίες στράφηκαν κυρίως στο θέμα της αυθεντικότητας κατ’ αρχήν και της αρχαιότητας κατόπιν του Βιβλίου ως σύνολο. Αρκετοί θεώρησαν τις πρώτες αστρικά σκουπίδια, άλλοι είπαν για τις δεύτερες ότι είναι κατασκεύασμα του Ναού των Ανθρώπων ή ότι οι πρώτες δεν έχουν καμμία σχέση με τις δεύτερες. Άλλοι, επίσης, είπαν ότι είναι ένα κατασκεύασμα από τη συρραφή διαφορετικών παραδόσεων.

Ωστόσο, υπάρχουν αρκετά στοιχεία τα οποία δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς και δείχνουν προς το δρόμο της αυθεντικότητας. Το πρώτο είναι εκπληκτική ομοιότητα του στυλ με το οποίο είναι γραμμένοι οι στίχοι της Ανθρωπογένεσης και της Θεογένεσης. Είτε είναι παραγωγή του ίδιου ατόμου ή ομάδας ατόμων, ή εκείνος που έγραψε τη Θεογένεση, γνώριζε πολύ καλά την Ανθρωπογένεση, την Κοσμογένεση και τα εσωτερικά χαρακτηριστικά της. Είναι πρακτικά αδύνατον να αναπαράγει κανείς ακριβώς τα χαρακτηριστικά, αν δεν κατέχει την αυθεντική γνώση των πρώτων στίχων της Ανθρωπογένεσης ή της Κοσμογένεσης. Επίσης, οι Στάντζα περιέχουν αρκετούς τεχνικούς όρους και θρησκευτικές ιδέες –και μάλιστα σε μια προ πολλού ξεχασμένη γλώσσα- τις οποίους δεν ήταν δυνατόν να γνωρίζουν οι ιθύνοντες του Ναού του Ανθρώπου. Τέλος, θα προσθέσουμε πως τούτοι οι στίχοι είναι γραμμένοι με τη μορφή ανατολικής ποίησης, κάτι που κάνει ακόμη δυσκολότερη την πλαστογράφησή τους.

Έχει λοιπόν ο αναγνώστης δύο μόνον επιλογές. Ή θα απορρίψει τους στίχους στο σύνολό τους ή θα τους δεχθεί επίσης στο σύνολό τους. Δεν μπορεί να ισχυριστεί πως οι πρώτοι είναι αυθεντικοί, ενώ οι δεύτεροι όχι. Άλλωστε, η Θεογένεση είναι αφεαυτής η φυσική συνέχεια της Ανθρωπογένεσης, για την οποία τόσες πολλές σελίδες ανάλυσης έχουν γραφτεί στο παρελθόν. Όσον αφορά δε στο θέμα της Δοξασίας –δηλαδή για το αν συνιστούν εσωτερικό δόγμα παρόμοιο με εκείνο της Μυστικής Δοξασίας- οι στίχοι της Θεογένεσης διαθέτουν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό. Είναι ένα έργο που αναφέρεται όπως και η Ανθρωπογένεση ή η Κοσμογένεση στην Εξελικτική Διαδικασία. Οι στίχοι της Κοσμογένεσης συνδέονται με τις εξελικτικές δυνάμεις που ήταν λειτουργικές κατά τη φάση της δημιουργίας του Σύμπαντος. Σε όλο το μήκος και πλάτος τους περιγράφεται μια ορισμένη εξελικτική θεωρία. Η ίδια εξελικτική θεωρία εφαρμόζεται και στην Ανθρωπογένεση, δείχνοντας πως το ίδιο σύστημα είναι λειτουργικό τόσο για το σύμπαν όσο και για τον άνθρωπο. Στη Θεογένεση ακριβώς η ίδια θεωρία εφαρμόζεται στην ιδέα της εξέλιξης της Θεϊκής Φύσης μέσα στον άνθρωπο. Από όλα αυτά γίνεται φανερό πως η Θεογένεση μας δίνει αυτό ακριβώς που θα περιμέναμε ως αποτέλεσμα από τη μελέτη της Εξελικτικής Θεωρίας της Κοσμογένεσης και της Ανθρωπογένεσης. Με άλλα λόγια η Θεογένεση έρχεται ως φυσική συνέχεια, για την ολοκλήρωση μιας εξελικτικής διαδικασίας που έχει ως στόχο της τη θέωση του ανθρώπου μέσω της εξέλιξης της θεϊκής φύσης του.

Θεογένεση

Σύμφωνα με το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο Τεχνίτης του Ναού, 1906, 1912, 1913, οι στάντζα ξεκινούν ως εξής:

Όταν το Φοχάτ μάζεψε τις δυο γραμμές του πυρός σε ένα στενό εναγκαλισμό, σχηματίζοντας έναν πύρινο κύκλο για να κάνει χώρο στα πόδια του Πέμπτου, γέμισαν οι ημίθεοι εκείνο το κοσμικό πεδίο με εικόνες του εαυτού τους.. Το Φοχάτ εδώ είναι η ενεργητική αρχή του Σύμπαντος, η οποία εκδηλώνεται προς τα έξω ως κραδασμική δύναμη. Οι δύο γραμμές του πυρός αντιπροσωπεύουν τον Κοσμικό μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, όπως περιγράφεται στη Μυστική Δοξασία και ο στενός εναγκαλισμός τους υποδεικνύει την αναγκαία ένωση του θετικού και του αρνητικού και του θετικού πόλου του θεϊκού Νου, έτσι ώστε να παρέχουν την κατάλληλη βάση για την ενσάρκωση της Πέμπτης Αρχής ή της Πέμπτης Φυλής.

Στη συνέχεια περιγράφεται μια κοσμική γέννηση: Είπε ο Ακτινοβόλος στη Λαμπερό Όψη: Θα στείλω μια σκιά να καλύψει το πρόσωπό σου για μια μέρα και μια νύχτα. Θα θρέψω τα μικρά σου και θα τα υψώσω με δύναμη και ισχύ όταν η σκιά θα περάσει από το πρόσωπό σου και θα λάμψεις για άλλη μια φορά.

Θα λάμψεις για άλλη μια φορά με φως επταπλό και η Όψη του πρωτότοκου Υιού σου θα αντανακλά το φως που εκπορεύεται από την όψη σου. Το μαύρο δε θα υπάρξει πια και το χρυσόχρωμο θα αφυπνιστεί, για άλλη μια φορά να κυβερνήσει. .Ο Ακτινοβόλος στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Πρώτος Πουρούσα, δηλαδή ο Υπέρτατος Βισνού. Είναι η μεγάλη πηγή του Δημιουργικού Φωτός , ο Μεγάλος Πνευματικός Ήλιος. Η Λαμπερή Όψη είναι ο Τρίτος Πουρούσα ή Ισβάρα, εκείνος που εκδηλώνει τη Λαμπρότητα του Πνευματικού Ήλιου. Η Πραλάγια σκεπάζει για λίγο το πρόσωπό του, προκειμένου να εκδηλωθεί στην ύλη η γενιά του. Τούτη η κάθοδος είναι μια πράξη του Βισνού, ένα κομμάτι του Μεγάλου Σχέδιου. Τα μικρά του Ισβάρα είναι οι Μονάδες ή ΄Ατμα που γεννιούνται μέσω της δραστηριότητάς του. Τούτες οι μονάδες θα αναπτυχθούν και δε θα συμμετέχουν της φύσης του Ισβάρα κατά τη διάρκεια της Κάλι Γιούγκα. Η φύση τους θα είναι Σάττβα και θα εκδηλωθούν στη ζωή. Ο πρωτότοκος γιος του Ισβάρα δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Βούδα, την Έκτη Αρχή του Κοσμικού Λόγου, που ενσαρκώνεται στον άνθρωπο ως Πνευματική Ψυχή και στην πορεία της εξέλιξης τούτη η Πνευματική Ψυχή θα οδηγηθεί στην αποθέωσή της και θα μετουσιωθεί σε ’τμα.

Οι τετράπτυχοι Λαχ θα προβάλλουν απ’ τα λαγόνια τους τα σπέρματα που αναπτυχθούν στις μορφές των ιχθύων και των πτηνών, για την υπηρεσία του ανθρώπου.. Οι Λαχ ή Λχα είναι οι Πίτρις, τα Πατρικά Πνεύματα ή Δυνάμεις. Δεν είναι Πνευματικές Οντότητες, καθώς αντιπροσωπεύουν τα Πνεύματα εκείνων που έζησαν κάποτε πάνω στη Γη. Διαθέτουν δημιουργική δύναμη, την οποία ασκούν πάνω στην κοσμική ύλη. Οι τέσσερις Λαχ είναι οι δημιουργικές δυνάμεις του τετράγωνου της ύλης και ο στόχος τους είναι να επιτύχουν την αρμονική συνήχηση με την πνευματική ροπή του Σύμπαντος. Αυτές οι δυνάμεις θέτουν τα δημιουργήματά τους στην υπηρεσία του Ανθρώπου.

Ο Φοχάτ σήκωσε το πόδι του, αλλά σταματά πριν κάνει το βηματισμό του. Οι Γιοι της Φλόγας του φώναξαν απελπισμένα: «Οι Γιοι της Μάγια δε θα πλησιάσουν τον Αδιαπέραστο Δακτύλιο, σαν βάλεις το βαρύ σου πόδι πάνω στο λαιμό τους .. Εδώ ο Φοχάτ αντιπροσωπεύει την αρχή του Ήχου. Είναι ο Αιθέρας που εξαπλώνει τον ήχο σε όλα τα Επίπεδα του Σύμπαντος. Το βήμα του Φοχάτ είναι η Εξελικτική Δύναμη του Σύμπαντος και αν πατήσει ο Φοχάτ το πόδι του, ο κύκλος της Εξελικτικής Δύναμης τελειώνει. Τούτη η πράξη δεν ολοκληρώνεται με την παρέμβαση των Υιών της Φλόγας για χάρη της Ανθρωπότητας, των Γιών της Μάγια, προκειμένου και η τελευταία Πνευματική Ψυχή να βρει το δρόμο της Επιστροφής.

«Θα τολμήσετε να αμφισβητήσετε τη δύναμή μου;», φωνάζει οργισμένος ο Φοχάτ. «Θα τολμήσετε να υποστείτε την οργή της Λαμπερής Όψης και των Στρατιών της; Φυλαχθείτε, γιατί θα πατήσω το πόδι μου και η σχέση των Θεών και των Ανθρώπων θα διακοπεί».. Η καθυστέρηση εδώ που επικαλούνται οι Υιοί της Φλόγας, έχει ως αποτέλεσμα τη διέγερση της Εξελικτικής Δύναμης στο ύψιστο σημείο της. Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο αντιληπτό, παρά μόνο αν εκφραστεί με όρους ανθρωπομορφικούς. Στην πραγματικότητα δεν είναι δυνατόν να γίνει τέτοιου είδους συζήτηση. Αυτό, όμως που διαφαίνεται καθαρά είναι η θυσία των Υιών της Φλόγας, οι οποίοι αντιστεκόμενοι στο πρωταρχικό αγνό ρεύμα το μετουσιώνουν για χάρη της ανθρωπότητας, προκειμένου να γίνει αντιληπτό με τρόπο αρμονικό και να μη σαρώσει τα πεδία της ανθρώπινης εξέλιξης.


...Τότε δυνατή φωνή εξέβαλε ο Κουάν Γιν. Ταρακούνησε τους ουρανούς κι άνοιξε πάλι την ατραπό ανάμεσα στο πύρινο κόκκινο άστρο και το άστρο που καθαρίστηκε από τη σκοτεινιά του. Τότε είπε στους άγιους: «Συγκεντρώστε τις στρατιές σας και φτιάξτε οίκο κατάλληλο για τους άγγελους του Ήχου. Θα οδηγήσουν τους νεογέννητους Γιους της Θέλησης και της Γιόγκα στην ατραπό που άνοιξα και θα κατοικήσουν το πύρινο κόκκινο άστρο με μια νέα φυλή.

Ο Ντόνγκμα θα ανοίξει τους οφθαλμούς τους στη Δόξα του Κρυμμένου Δρόμου. Με αυτά τα λόγια κλείνουν οι στίχοι του Ντζυάν, υποσχόμενοι ένα νέο μέλλον για την ανθρωπότητα. Σε τούτο το νέο μονοπάτι ο άνθρωπος θα μπορεί να ατενίζει τη Δόξα του Κρυμμένου Δρόμου, τον Κεντρικό Ήλιο, πίσω από τον Ήλιο, το αρχέτυπο της πνευματικής του ολοκλήρωσης.

Η Κατανόηση της Εσωτερικής Δοξασίας
Σύμφωνα με τη Φωνή της Σιγής η κατανόηση της εσωτερικής δοξασίας είναι εφικτή για εκείνους που μοχθούν προς την κατεύθυνση της μετουσίωσης. Για αυτό η πραγματική κατανόηση τέτοιων στίχων, όπως οι Στάντζα του Ντζυάν, βρίσκεται μόνον στην πράξη της μετουσίωσης. Μιας μετουσίωσης που δεν αφορά μόνο συγκεκριμένα άτομα, αλλά την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Η γνώση από μόνο της δεν είναι αρκετή, γιατί δεν είναι πραγμάτωση. Η πραγμάτωση, η τριβή για την υλοποίηση και η εμπειρία που αποφέρει τούτη η διαδικασία είναι δυνατόν να ξυπνήσουν όψεις του πνευματικού μας κόσμου. Όψεις που περιμένουν κάθε δημιουργική μας προσπάθεια, ατομική ή συλλογική για να εκδηλωθούν.

Όλα τα παράγωγα του πολιτισμού μας είναι παράγωγα πνευματικής δημιουργίας. Τα υλικά επιτεύγματα βρίσκουν το γενεσιουργό τους σπόρο στις πνευματικές μας δυνατότητες. Για να κατανοήσουμε, λοιπόν, τέτοιου είδους κείμενα, εκείνο που χρειαζόμαστε καταρχήν είναι η δημιουργικότητα μέσα στην ίδια τη ζωή. Δεν μπορεί να κατανοήσει κανείς τη ζωή από την πολυθρόνα ενός σαλονιού ή απ’ το κρεβάτι του. Χρειάζεται να εμπλακεί μαζί της δημιουργικά. Μέσα από αυτή την εμπλοκή υφίσταται τη μετουσίωση της πνευματικής, της ψυχικής και της υλικής φύσης του. Οι στάντζα του Ντζυάν αυτό πραγματεύονται, τη ζωή στην κοσμική της έκφραση και την εμπλοκή της ανθρωπότητας στην εξελικτική διαδικασία.

alitoteam
Διαβάστε περισσότερα

Delete this element to display blogger navbar

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 
Powered by alito v2 2013